ชาห์นาเมะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ชาห์นาเมะ หรือชาห์นามา (เปอร์เซีย: شاهنامهŠāhnāmeh ʃɒːhnɒːˈme, "คัมภีร์กษัตริย์") เป็นโคลงมหากาพย์เรื่องยาวเขียนโดยกวีชาวเปอร์เซีย เฟอร์โดว์ซี ระหว่างประมาณ ค.ศ. 977 ถึง 1010 และเป็นมหากาพย์ประจำชาติของอิหร่าน (เปอร์เซีย), อัฟกานิสถาน (คอระซาน), ทาจิกิสถาน และโลกที่พูดภาษาเปอร์เซีย ประกอบด้วยบทร้อยกรองราว 50,000 บท[1] ชาห์นาเมะบอกเล่าตำนานและอดีตตามประวัติศาสตร์บางส่วนของจักรวรรดิเปอร์เซียตั้งแต่สร้างโลกจนการพิชิตดินแดนเปอร์เซียของอิสลามในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ปัจจุบัน ประเทศอิหร่าน อัฟกานิสถานและภูมิภาคข้างเคียงซึ่งได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมเปอร์เซีย (เช่น จอร์เจีย อาร์มีเนีย ตุรกีและดาเกสถาน) รับเอามหากาพย์ประจำชาตินี้

งานนี้มีความสำคัญหลักในวัฒนธรรมเปอร์เซีย ถือว่าเป็นวรรณกรรมยอดเยี่ยม และเป็นการนิยามอัตลักษณ์วัฒนธรรมทางเชื้อชาติ-ชาติของประเทศอิหร่านและอัฟกานิสถานสมัยใหม่[2] นอกจากนี้ ยังสำคัญต่อผู้เชื่อศาสนาโซโรอัสเตอร์ร่วมสมัย เพราะได้ย้อนรอยความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ระหว่างการกำเนิดของศาสนากับการสวรรคตของผู้ปกครองเปอร์เซียแซสซานิดพระองค์สุดท้ายระหว่างการพิชิตดินแดนของมุสลิมและการหมดอิทธิพลของโซโรอัสเตอร์ในประเทศอิหร่าน

อ้างอิง[แก้]

  1. Lalani, Farah (13 May 2010). "A thousand years of Firdawsi’s Shahnama is celebrated". The Ismaili. สืบค้นเมื่อ 24 May 2010. 
  2. Ashraf, Ahmad (30 March 2012). "Iranian Identity iii. Medieval Islamic Period". Encyclopædia Iranica. สืบค้นเมื่อ April 2010.