ข้ามไปเนื้อหา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ฉะ)
อักษรไทย
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
' "
◌ุ ◌ู
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
เครื่องหมายอื่น ๆ
◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ
Cha
Cha
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมCha
ทิเบตCha
ไทย
มลยาฬัม
สิงหล
พราหมีอโศกCha
เทวนาครีCha
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูק
กรีกϘ (Ϟ), Φ
ละตินQ
ซีริลลิกҀ, Ф
Properties
หน่วยเสียง/t͡ʃʰ/
IASTcha Cha
จุดรหัส ISCIIB9 (185)

เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากตัวอักษรพราหมี ng ซึ่งอาจมาจากตัวอักษรแอราเมอิก ("Q")

เสียง

[แก้]

ฉ เข้าในพวกตาละวยะ (เกิดจากเพดานแข็ง) เสียงสปรรศะ ออกเสียงทับศัพท์ภาษาไทยให้เสียง และทับศัพท์ภาษาอังกฤษให้เสียง /cʰ,t͡ʃʰ/

ในภาษาไทยปรากฏเป็นพยัญชนะต้นเท่านั้น โดยใช้แทนเสียง [t͡ɕʰ] ไม่มีในตำแหน่งตัวสะกด

อักษรไทย

[แก้]

เป็นพยัญชนะตัวที่ 9 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก และก่อนหน้า จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ฉ ฉิ่ง"

ฉ เพียงตัวเดียว สามารถเป็นคำได้หนึ่งคำ อ่านว่า ฉอ, ฉ้อ, ฉะ แปลว่า "หก" เป็นปัจจัยประกอบคำบาลี

การคณานับอารยภัฏ

[แก้]

อักษรอื่น

[แก้]

ฉะ เป็นพยัญชนะตัวหนึ่งในอักษรเทวนาครี โดยเขียนว่า

ฉ ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
ฉ
ขโรษฐี
𐨖
พราหมีอโศก
ฉ
พราหมีกุษาณะ[a]
ฉ
โทแคเรียน[b]
ฉ
พราหมีคุปตะ
ฉ
ปัลลวะ
ฉ
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰔
สิทธัม
ฉ
ครันถะ
𑌛
จาม
สิงหล
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
ฉ
ปรัจลิต
𑐕
อาหม
𑜋
มลยาฬัม
เตลูกู
พม่า
เลปชา
รัญชนา
ฉ
เสาราษฏร์
ดิเวส อกุรุ
𑤒
กันนาดา
กะยา
-
ลิมบู
สวยัมภู[d]
𑩢
เขมร
ทมิฬ
-
จักมา
𑄍
ไทธรรม
มีไตมะเยก
-
เคาฑี
-
ไทย
ลาว
ไตเหลอ
มาร์เชน
𑱷
ติรหุตา
𑒕
ไทลื้อใหม่
ไทเวียด
 / 
กวิ
ฉ
พักปา
โอริยา
ศารทา
𑆗
เรอจัง
-
บาตัก
-
บูกิส
-
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨑
เบงกอล-อัสสัม
ฉ
ฏากรี
𑚐
ชวา
บาหลี
มากาซาร์
-
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠐
ลัณฑะ
-
ซุนดา
-
ไบบายิน
-
โมฑี
𑘔
คุชราต
โขชกี
𑈏
ขุทาพาที
𑋁
มหาชนี
𑅚
ตักบันวา
-
เทวนาครี
ฉ
นันทินาครี
𑦴
ไกถี
ฉ
คุรมุขี
มุลตานี
𑊋
บูฮิด
-
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩢
สิเลฏินาครี
คุญชลาโคณฑี
𑵼
มสรามโคณฑี[h]
𑴒
ฮานูโนโอ
-
หมายเหตุ
  1. อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ