ครุและลหุ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ครุ)

ครุและลหุ คือลักษณะของเสียงคำหรือพยางค์ในภาษาไทย มักใช้เป็นตัวกำหนดฉันทลักษณ์ในบทร้อยกรอง เช่น ฉันท์ กาพย์ เป็นต้น

ครุ[แก้]

ครุ [คะ-รุ] แปลว่า หนัก ในตำราฉันทลักษณ์หมายถึงพยางค์ที่มี "เสียงหนัก" ได้แก่

  1. พยางค์ที่ประกอบด้วยสระเสียงยาว เช่น นา มี ปู โค เพลีย
  2. พยางค์ที่ประกอบด้วยสระเกินทั้ง 4 คือ สระอำ ใอ ไอ เอา เช่น ดำ ไม้ ใหญ่ เขลา (สระอำถือเป็นครุหรือลหุก็ได้)
  3. พยางค์ที่มีตัวสะกด ไม่ว่าสระเสียงสั้นหรือเสียงยาว เช่น ขม เพ็ญ สวย เดือน (อ)ร่าม

ลหุ[แก้]

ลหุ [ละ-หุ] แปลว่า เบา ในตำราฉันทลักษณ์หมายถึงพยางค์ที่มี "เสียงเบา" ได้แก่

  1. พยางค์ที่ประกอบด้วยสระเสียงสั้นที่ไม่มีตัวสะกด เช่น จะ มิ ดุ ส(งบ) สะ(อาด) ส(ว่าง)
  2. พยางค์ที่ประกอบด้วยสระอำ เช่น ดำ (สระอำถือเป็นลหุหรือครุก็ได้)

อ้างอิง[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]