ข้ามไปเนื้อหา

การประท้วงในประเทศอิหร่าน พ.ศ. 2560–2561

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
การประท้วงในประเทศอิหร่าน พ.ศ. 2560–2561
ส่วนหนึ่งของ การประท้วงในประเทศอิหร่าน พ.ศ. 2559–2564
วันที่28 ธันวาคม พ.ศ. 2560 – 7 มกราคม พ.ศ. 2561
(10 วัน)
สถานที่ประเทศอิหร่าน
สาเหตุ
  • ความยากลำบากทางเศรษฐกิจ[1]
  • การทุจริตของรัฐบาล[1]
  • การคัดค้านต่อการเข้าร่วมในข้อขัดแย้งภายในภูมิภาคของประเทศอิหร่าน[1]
  • การคัดค้านต่อรัฐบาล[2]
  • รัฐบาลเผด็จการของแอลี ฆอเมเนอี
  • การละเมิดสิทธิมนุษยชน
เป้าหมาย
วิธีการการเดินขบวน, การจลาจล, การดื้อแพ่ง, การนัดหยุดงาน
ผลผู้ประท้วงถูกปราบ
คู่ขัดแย้ง
ผู้ประท้วง
อิหร่านปาห์ลาวี นักกษัตริย์นิยม
ผู้นำ
ไม่มีผู้นำ
จำนวน
  • หมื่นกว่าคน (ภายในประเทศ)[10]
  • พันกว่าคน (นานาชาติ)[11][7]
การบังคับใช้กฎหมายและบุคลากรทางทหารหมื่นกว่านาย[12]
ความสูญเสีย
ถูกฆ่า 23[13][14] หรือ 25 คน[15]
ถูกจับ 4,972 คน[16][17]
ตำรวจถูกฆ่า 1 นาย[18][19]

มีเหตุการณ์ประท้วงในบางเมืองที่ประเทศอิหร่าน โดยเริ่มต้นในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ถึง พ.ศ. 2561 เหตุการณ์ประท้วงแรกเกิดที่แมชแฮด เมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของประเทศตามประชากร ในตอนแรกเน้นถึงนโยบายเศรษฐกิจของรัฐบาล หลังการประท้วงเริ่มขยายไปทั่วประเทศ ทำให้มีการขยายเป้าหมายเป็นการต่อต้านระบอบเผด็จการและการดำรงตำแหน่งของผู้นำสูงสุด แอลี ฆอเมเนอี[20]

การประท้วงครั้งนี้ถือเป็นการประท้วงที่ใหญ่โตที่สุดนับตั้งแต่การประท้วงการเลือกตั้งประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2552[21] ทำให้เสาหลักของระบอบนี้สั่นคลอน อย่างไรก็ตาม การประท้วงนี้มีความแตกต่างจากการเคลื่อนไหวสีเขียวทั้งในด้านผู้เข้าร่วม สาเหตุ เป้าหมาย และบทร้อง[22][23] สิ่งที่ต่างจากการประท้วงใน พ.ศ. 2552 คือการประท้วงที่ไม่มีผู้นำและไม่เป็นระบบ[24][25] นักวิเคราะห์บางส่วนกล่าวแนะว่า การประท้วงเป็นผลจากการไม่เห็นด้วยกับนโยบายเศรษฐกิจของประธานาธิบดีอิหร่าน แฮแซน โรว์ฮอนี ในขณะที่บางส่วนกล่าวว่า พวกเขาไม่พอใจกับระบอบเผด็จการและผู้นำสูงสุดคือสาเหตุที่แท้จริงของการลุกฮือ[2][26][27] โรว์ฮอนียอมรับในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2561 ว่า "ผู้คนมีความต้องการทางเศรษฐกิจ การเมือง และสังคม"[9][28][29]

รายงานเจ้าหน้าที่อิหร่าน ในบางพื้นที่ การประท้วงบานปลายไปเป็นความรุนแรง และสื่อของรัฐอิหร่านรายงานว่า ผู้ประท้วงโจมตีสถานีตำรวจและฐานทัพทหารกับบุคลากรทางทหารแล้วเริ่มยิงกัน[30][31] ในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2561 มีผู้ประท้วงอย่างน้อย 21 คนกับเสมาชิกกองกำลังรักษาความปลอกภัย 2 คนถูกฆ่า นอกจากนี้ แมฮ์มูด ซอเดฆีรายงานว่ามีผู้ประท้วงถูกจับ 3,700 คน ถึงแม้ว่าในรายงานทางการมีผู้ถูกจับต่ำกว่าที่กล่าวไว้[16][17][32][18] ในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2561 ผู้รายงานพิเศษ 4 คนจากสำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติกระตุ้นให้รัฐบาลอิหร่านยอมรับและเคารพสิทธิของผู้ประท้วงและหยุดบล็อกอินเทอร์เน็ต[33]

ในการต่อต้านการประท้วง มีผู้สนับสนุนรัฐบาลพันกว่าคนจัดการชุมนุมในหลายเมืองของประเทศอิหร่าน[34]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 Reuters (30 ธันวาคม 2017). "Protests over alleged corruption and rising prices spread to Tehran". The Guardian. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 ธันวาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 30 ธันวาคม 2017. {{cite news}}: |author= มีชื่อทั่วไป (วิธีใช้)
  2. 1 2 Gast, Phil; Andone, Dakin. "Here's why the Iran protests are significant". CNN. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2 มกราคม 2018.
  3. ↑ Erdbrink, Thomas (30 ธันวาคม 2017). "Iran Confronts 3rd Day of Protests, With Calls for Khamenei to Quit". The New York Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 ธันวาคม 2017.
  4. ↑ "Iranian protesters attack police stations, raise stakes in unrest". Reuters. 2 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2 มกราคม 2018.
  5. ↑ Smith-Spark, Laura; Andone, Dakin; Hauser, Jennifer. "Iran warns against 'illegal' gatherings after protests". CNN. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 ธันวาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 30 ธันวาคม 2017.
  6. ↑ Dehghan, Saeed Kamali; Graham-Harrison, Emma (31 ธันวาคม 2017). "Iranians chant 'death to dictator' in biggest unrest since crushing of protests in 2009". The Guardian. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 ธันวาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 2 มกราคม 2018.
  7. 1 2 "گسترش واکنش‌های بین المللی همزمان با 'ادامه اعتراضات' در ایران". BBC News. 6 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มกราคม 2018.
  8. ↑ "Iran deploys Revolutionary Guards to quell 'sedition' in protest hotbe". 3 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มกราคม 2018 – โดยทาง Reuters.
  9. 1 2 "In jab at rivals, Rouhani says Iran protests about more than economy". Reuters. 8 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 13 มกราคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Crisis of expectations: Iran protests mean economic dilemma for government เก็บถาวร 3 มกราคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Reuters, 1 January 2018
  11. ↑ Tchekmedyian, Alene (7 มกราคม 2018). "Demonstrators flood Westwood to back anti-regime protests in Iran: 'Least we can do to show we're with them'". Los Angeles Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 9 มกราคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "Ahmadinejad arrested for 'inciting violence' in Iran: report". New York Post. 7 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 8 มกราคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ Kim Senqupta (2018-01-02). "Iran protests latest: Grand Ayatollah accuses foreign powers of meddling as protest death toll rises to 22" (ภาษาอังกฤษ). Independent. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2018-01-04.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ Səid Kəmali Dəğan və Culiyan Borqer (2018-01-02). "Iran's enemies to blame for unrest, says supreme leader, as death toll rises". The Guardian (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2018-01-04.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "Iran: le bilan officiel des manifestations monte à 25 morts". Le Monde with AFP. 2018-01-14. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2019. สืบค้นเมื่อ 2018-06-01.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. 1 2 Con Qambrell (2018-01-09). "Iran lawmaker says some 3,700 arrested amid protests, unrest". ABC News (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-01-09. สืบค้นเมื่อ 2018-01-10.
  17. 1 2 Şina Mek-Kenzi (2018-01-09). "3,700 people were arrested during Iran protests, lawmaker says". CNN. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2018-01-04.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์), Sheena McKenzie, CNN, 9 Jan 2018
  18. 1 2 อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Guardian1"
  19. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "reuters.com1"
  20. ↑ "Five things you need to know about protests in Iran". Al Jazeera. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2 มกราคม 2018.
  21. ↑ Dehghan, Saeed Kamali; Graham-Harrison, Emma (30 ธันวาคม 2017). "Iranians chant 'death to dictator' in biggest unrest since crushing of protests in 2009". The Guardian. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 ธันวาคม 2017.
  22. ↑ "Supreme leader blames 'enemies of Iran' as protests death toll hits 20". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2 มกราคม 2018.
  23. ↑ Parsi, Trita (1 มกราคม 2018). "بالاخره "بیداری ایرانیان"There's something different about these Iran protests" (ภาษาอังกฤษ). CNN. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 1 มกราคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ "وزیر کشور ایران: اعتراضات دی ۹۶ سازمان‌یافته نبود" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). BBC News فارسی. 2018-12-27. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 ธันวาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2018-12-27.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Sydiq, Tareq (1 มิถุนายน 2020). "Asymmetries of Spatial Contestations: Controlling Protest Spaces and Coalition-Building during the Iranian December 2017 Protests". Contention. 8 (1): 49–69. doi:10.3167/cont.2020.080105. สืบค้นเมื่อ 1 กันยายน 2020 – โดยทาง www.berghahnjournals.com.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ "Five things you need to know about protests in Iran". Al Jazeera. 2 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 มกราคม 2018.
  27. ↑ جهان|TABNAK, سایت خبری تحلیلی تابناك|اخبار ایران و. "توکلی: اعتراضات خیابانی قابل پیش‌بینی بود". سایت خبری تحلیلی تابناك|اخبار ایران و جهان|TABNAK (ภาษาเปอร์เซีย). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 ธันวาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2017.
  28. ↑ Erdbrink, Thomas (8 มกราคม 2018). "Iran Can't Keep Dictating Lifestyle, Its President Warns". New York Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 9 มกราคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ Maza, Cristina (28 ธันวาคม 2017). "Iran Protests: President Rouhani Sides With Young Protesters Over Aging Hard-Liners". Newsweek. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 9 มกราคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  30. ↑ "Iran plays down violent protests despite mounting death toll". euronews (ภาษาอังกฤษ). 1 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 8 มกราคม 2018.
  31. ↑ Erdbrink, Thomas; agencies (2 มกราคม 2018). "Deadly Iran Protests Prompt Warning of Harsher Response". The Guardian (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 1 มกราคม 2018.
  32. ↑ "Ex-Iranian president, seen by some as moderate, condemns violence and US". 2 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 2 มกราคม 2018.
  33. ↑ Laura Smith-Spark (5 มกราคม 2018). "UN experts urge Iran to respect rights, end Internet crackdown". CNN. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 มกราคม 2018.
  34. ↑ "Iran stages pro-government rallies, derides Trump 'blunder' at U.N." Reuters. 5 มกราคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 7 มกราคม 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=การประท้วงในประเทศอิหร่าน_พ.ศ._2560–2561&oldid=12886333"