กฎของลัมแบร์ท–แบร์
กฎของลัมแบร์ท–แบร์ (อังกฤษ: Lambert–Beer law) หรือยังรู้จักกันในชื่อ กฎของแบร์–ลัมแบร์ท (Beer–Lambert law) หรือ กฎของแบร์–ลัมแบร์ท–บูเก (Beer–Lambert–Bouguer law) หรือเรียกสั้น ๆ ว่ากฎของแบร์ (Beer's law) เป็นกฎที่กำหนดเรื่องการดูดกลืนของแสงโดยสสาร[1] ชื่อของกฎมีที่มาจากโยฮัน ไฮน์ริช ลัมแบร์ท และเอากุสท์ แบร์ นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน และปีแยร์ บูเก (Pierre Bouguer) นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
กฎของลัมแบร์ท–แบร์ (Lambert–Beer law) เป็นหลักการทางฟิสิกส์ที่อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างความเข้มของแสงที่ถูกดูดกลืนโดยสสารกับความเข้มของแสงเริ่มต้น ความเข้มของแสงที่ผ่านสารจะลดลงตามความเข้มข้นของสารและระยะทางที่แสงเดินทางผ่าน ชื่อของกฎนี้มาจากนักวิทยาศาสตร์สามคน ได้แก่ โยฮัน ไฮน์ริช ลัมแบร์ท, เอากุสท์ แบร์ และปีแยร์ บูเก.
อ้างอิง
[แก้]- ↑ IUPAC, Compendium of Chemical Terminology, 5th ed. (the "Gold Book") (2025). Online version: (2006–) "Beer–Lambert law (or Beer–Lambert–Bouguer law)". doi:10.1351/goldbook.B00626