แรงเฉื่อย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

แรงเฉื่อย (อังกฤษ: Inertia) หมายถึง การต้านการเปลี่ยนแปลงสภาพการเคลื่อนที่ของวัตถุใด ๆ แรงเฉื่อยมีค่าเท่ากับมวลของวัตถุ หลักการของแรงเฉื่อยเป็นหนึ่งในหลักการพื้นฐานของฟิสิกส์ดั้งเดิม ซึ่งถูกใช้เพื่ออธิบายถึงการเคลื่อนที่ของสสารและการที่สสารนั้นได้รับผลกระทบจากแรงที่มากระทำ คำว่า Interia มาจากภาษาละติน "iners" หมายถึง เฉื่อยชาหรือขี้เกียจ

ในกฎการเคลื่อนที่ข้อที่หนึ่งของนิวตัน ระบุว่าวัตถุที่ไม่มีแรงภายนอกมากระทำจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่ หากจะอธิบายอย่างง่าย แรงเฉื่อยหมายความว่าวัตถุจะเคลื่อนที่ตลอดเวลาที่ความเร็วเท่าเดิมและในทิศทางเดิมจนกว่าจะมีแรงบางอย่างมากระทำต่อวัตถุอันทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงความเร็วและทิศทาง นี่รวมไปถึงวัตถุที่ยังไม่เคลื่อนที่ด้วย (คือมีความเร็วเท่ากับศูนย์) ก็จะหยุดนิ่งอยู่กับที่จนกว่าจะมีแรงบางอย่างมากระทำต่อวัตถุให้เคลื่อนที่