แซนดีบริดจ์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

แซนดีบริดจ์ (Sandy Bridge) เป็นชื่อรหัสของซีพียูหรือหน่วยประมวลผลหลักของคอมพิวเตอร์ ของบริษัทอินเทล เป็นซีพียูที่พัฒนาต่อจากซีพียูรหัสเนเฮเลม เริ่มพัฒนาเมื่อ พ.ศ. 2548 ณ ศูนย์วิจัยอินเทลในประเทศอิสราเอล โดยใช้สถาปัตยกรรม 32 นาโนเมตร[1] ก่อนหน้านี้ชื่อรัหสของซีพียูตัวนี้คือ "เกเชอร์" (Gesher) ที่มีความหมายว่าสะพานในภาษาฮิบรูแต่ได้ถูกยกเลิกไปเมื่อวันที่ 17 เมษายน 2550[2]

แซนดีบริดจ์วางแผนเปิดตัวต้นปี 2554 ในงาน Consumer Electronics Show[3]

ประเภทของแซนดีบริดจ์[แก้]

สถาปัตยกรรมต่างๆ ของแซนดีบริดจ์ แบ่งตามประเภทการใช้ ได้ดังนี้

รุ่นคอมพิวเตอร์ รุ่นหน่วยประมวลผล
เดสก์ท็อป i3 i5 i7 เพนเทียม
โน้ตบุ๊ก * i5 i7 เซเลรอน
เซิร์ฟเวอร์ซีออน E3 E5 E7

การพัฒนาต่อ[แก้]

การพัฒนาของอินเทล

การพัฒนาต่อจากแซนดีบริดจ์ เป็นการลดขนาดการสร้างลงเป็นระดับ 22 นาโนเมตร โดยจะมีการใช้ชื่อรุ่นต่อไปว่า ไอวีบริดจ์ (Ivy Bridge) ถือเป็นสถาปัตยกรรมแบบเดียวกันแต่ลดขนาดลงไปอีกระดับหนึ่ง สำหรับซีพียูที่ใช้สถาปัตยกรรมที่พัฒนาต่อจากนี้ จะใช้ชื่อว่า แฮสเวลล์

อ้างอิง[แก้]

  1. Kubicki, Kristopher. "Intel Life After "Conroe"". DailyTech. สืบค้นเมื่อ 2007-03-03. 
  2. Demerjian, Charlie. "Justin Ratner brings out the babes". The Inquirer. สืบค้นเมื่อ 2007-05-20. 
  3. Crothers, Brooke (2010-12-15). "CES: First Intel next-gen laptops will be quad core". The Circuits Blog (CNET.com). สืบค้นเมื่อ 2010-12-17.