เหยี่ยวรุ้ง
| เหยี่ยวรุ้ง | |
|---|---|
_-_Flickr_-_Lip_Kee_(1).jpg) |
|
 เสียงร้อง (วิธีใช้·ข้อมูล) |
|
| สถานะการอนุรักษ์ | |
| การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ | |
| อาณาจักร: | Animalia |
| ไฟลัม: | Chordata |
| ชั้น: | Aves |
| อันดับ: | Accipitriformes |
| วงศ์: | Accipitridae |
| สกุล: | Spilornis |
| ชนิด: | S. cheela |
| ชื่อทวินาม | |
| Spilornis cheela (Latham, 1790) |
|
| ชนิดย่อย | |
|
|
|
เหยี่ยวรุ้ง หรือ อีรุ้ง[3] (อังกฤษ: Crested serpent-eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Spilornis cheela) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางจำพวกเหยี่ยวที่พบได้ในป่าในทวีปเอเชียเขตร้อน มีการกระจายพันธุ์กว้าง ด้วยความที่นกในสกุลนี้กินอาหารหลัก คือ งู จึงได้ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า "Serpent-eagle" (เหยี่ยวงู หรือ อินทรีงู)
เนื้อหา |
ลักษณะทั่วไป[แก้]
เหยี่ยวรุ้งเป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลาง ขนาดลำตัวยาวประมาณ 51-71 เซนติเมตร มีแผ่นหนังสีเหลืองสดใสบริเวณโคนปากไปจนถึงดวงตา ขนบริเวณท้ายทอยค่อนข้างยาวคล้ายมีขนหงอนที่หัว ซึ่งมีลักษณะคล้ายพัดเป็นสีดำลายซีดสีขาว ที่เมื่อเวลาโกรธหรือขู่คู่ต่อสู้ให้กลัวจะแผ่ออก[3] ลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลเข้ม โดยเฉพาะที่ปีกจะมีจุดสีขาวกระจายอยู่ ลำตัวด้านล่างเป็นสีน้ำตาลและมีลายจุดสีขาวกระจายอยู่ทั่วไป ตัวที่โตเต็มวัยขณะบินจะเห็นแถบกว้างสีขาวที่หาง และใต้ปีกชัดเจน
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย[แก้]
พบในอินเดีย, จีน, ไหหลำ, ไต้หวัน, พม่า, ไทย, อินโดจีน, มาเลเซีย ในประเทศไทยพบได้ทุกภาคในปริมาณปานกลาง จึงมีชนิดย่อยมากถึง 20 ชนิด (ดูในตาราง) อาศัยอยู่ตามป่าที่ราบและตามป่าบนยอดเขาใกล้ ๆ แหล่งน้ำต่าง ๆ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535[4]
อ้างอิง[แก้]
- ↑ จาก IUCN (อังกฤษ)
- ↑ จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
- ↑ 3.0 3.1 รุ้ง ๒ น. ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
- ↑ เหยี่ยวรุ้ง องค์การสวนสัตว์
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: Spilornis cheela |
แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]
ข้อมูลเกี่ยวข้องกับ Spilornis cheela จากวิกิสปีชีส์
