เวลลิงตัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
บทความนี้มีเนื้อหาที่สั้นมาก ต้องการเพิ่มเติมเนื้อหา

เวลลิงตัน (อังกฤษ: Wellington) เป็นเมืองหลวงของประเทศนิวซีแลนด์ เป็นที่รู้จักกันในชื่อของ "เวลลิงตัน เมืองแห่งสายลม" เนื่องจากเป็นภูมิภาคที่มีสายลมพัดผ่านมากที่สุดของนิวซีแลนด์[1] ตั้งอยู่ปลายสุดของเกาะเหนือ ระหว่างช่องแคบคุกกับ Rimutaka Range ชื่อของเมืองหลวงแห่งนี้มาจากชื่อที่ตั้งเป็นเกียรติแด่ อาร์เธอร์ เวลเลสลีย์ (Arthur Wellesley) มีประชากรทั้งสิ้น 430,000 คน นับเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 รองจากโอ๊คแลนด์ เวลลิงตันเป็นที่ตั้งของรัฐสภา สถานทูต และกงสุลต่างๆ เป็นศูนย์กลางของศิลปะวัฒนธรรมและความมีชีวิตชีวา ในเมืองจะเต็มไปด้วยร้านอาหารรสเลิศ ร้านกาแฟ และกิจกรรมยามค่ำคืน นอกจากการเป็นเมืองหลวงแล้ว เวลลิงตันยังมีความสำคัญ คือเป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ที่ใช้สัญจรผ่านไปสู่เกาะใต้ ตามแนวเขาลาดชันชายฝั่ง จะเห็นสิ่งปลูกสร้างไม้สไตล์วิคตอเรียขึ้นอยู่เป็นทิวแถว อุณหภูมิอบอุ่นกำลังดีระหว่าง 9-13 องศาเซลเซียสในหน้าหนาว ส่วนหน้าร้อนประมาณ 17-22 องศาเซลเซียส

เนื้อหา

[แก้] ความเป็นเมืองหลวง

[แก้] สถาปัตยกรรม

[แก้] ที่อยู่อาศัย

[แก้] ทรัพยากรพลังงาน

[แก้] ประชากร

[แก้] ศิลปะและวัฒนธรรม

[แก้] กีฬา

[แก้] การศึกษา

[แก้] การคมนาคม

[แก้] สมุดภาพ

ภาพมุมกว้างท่าเรือเวลลิงตันและลากูน
ภาพมุมกว้างยามค่ำคืนของนครเวลลิงตันจากเมาท์วิกตอเรีย
ภาพมุมกว้างมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน, เคลเบิร์น
ภาพมุมกว้างของนครเวลลิงตันจากเมาท์วิกตอเรีย
ภาพมุมกว้างของนครเวลลิงตันจากเมาท์วิกตอเรีย

[แก้] อ้างอิง

[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น

เครื่องมือส่วนตัว

สิ่งที่แตกต่าง
การกระทำ
ป้ายบอกทาง
มีส่วนร่วม
พิมพ์/ส่งออก
เครื่องมือ
ภาษาอื่น