เทนนิสแกรนด์สแลม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เทนนิสแกรนด์สแลม หรือ แกรนด์สแลม (อังกฤษ: Grand Slam) เป็นชื่อเรียกการแข่งขันเทนนิสรายการใหญ่ที่สุด 4 รายการของโลก บนพื้นผิวคอร์ทและภูมิอากาศที่แตกต่างกัน

คำว่าแกรนด์สแลมถูกใช้ในวงการเทนนิสเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1933 โดยจอห์น คีราน คอลัมนิสต์ของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ ในปัจจุบันทั้งสี่รายการใช้เวลาแข่งขันสองสัปดาห์ ในการแข่งขันประเภทเดี่ยวจะมีนักเทนนิสเข้าร่วมแข่งขันในรอบเมนดรอว์ 128 คน นั่นคือผู้ชนะเลิศต้องชนะติดต่อกัน 7 ครั้งติดต่อกันจึงจะได้ครองตำแหน่ง

นอกจากจะเป็นชื่อเรียกรายการแข่งขันแล้ว แกรนด์สแลมยังถูกนำมาใช้เรียกแสดงความประสบความสำเร็จของนักเทนนิสที่ชนะเลิศครบทั้งสี่รายการ ความแตกต่างกันของพื้นผิวสนามและสภาพอากาศ (ออสเตรเลียนโอเพนอากาศร้อน วิมเบิลดันมักมีฝนตก ยูเอสโอเพนอากาศเย็น) ทำให้เป็นการยากที่นักเทนนิสคนใดจะได้แกรนด์สแลม และยากยิ่งขึ้นถ้าจะชนะทั้งสี่รายการในปีเดียวกัน ในประวัติศาสตร์มีนักเทนนิสประเภทเดี่ยวเพียงห้าคนที่ชนะเลิศแกรนด์สแลมทุกรายการในปีเดียวกัน คือ ดอน บัดจ์ และ รอด เลเวอร์ ในประเภทชายเดี่ยว มัวรีน คอนนอลลี, มาร์กาเรต สมิธ คอร์ท และ สเตฟี กราฟ ในประเภทหญิงเดี่ยว

ประกอบด้วย[แก้]

นักเทนนิสที่ได้แกรนด์สแลมครบทั้ง 4 รายการในปีเดียวกัน[แก้]

ชายเดี่ยว
  • ดอน บัดจ์ (ปี ค.ศ. 1938)
  • รอด เลเวอร์ (1962,1969)
หญิงเดี่ยว
  • มัวรีน คอนนอลลี (1953)
  • มาร์กาเรต สมิธ คอร์ท (1970)
  • สเตฟี กราฟ (1988)
  • สเตฟี กราฟ ชนะเลิศได้เหรียญทองโอลิมปิกในปีเดียวกัน บางครั้งถูกเรียกว่า โกลเดนสแลม

นักเทนนิสที่ได้แกรนด์สแลมครบทั้ง 4 รายการ แต่ชนะเลิศต่างปี[แก้]

นอกจากรายชื่อด้านบน

ชายเดี่ยว
หญิงเดี่ยว