เดอะเคียว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เดอะเคียว
The Cure Live in Singapore 2- 1st August 2007.jpg
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิดที่ ครอว์ลี่ย์ อังกฤษ
แนวเพลง โกธิกร็อก อัลเทอร์เนทีฟร็อก โพสต์พังก์ นิวเวฟ
ปี 1976 — ปัจจุบัน
ค่าย Fiction, Suretone, Geffen, Polydor, Elektra, Sire
เว็บไซต์ http://www.thecure.com/
สมาชิก
Robert Smith
Porl Thompson
Simon Gallup
Jason Cooper
อดีตสมาชิก
Lol Tolhurst
Michael Dempsey
Matthieu Hartley
Phil Thornalley
Andy Anderson
Boris Williams
Roger O'Donnell
Perry Bamonte


เดอะเคียว (อังกฤษ: The Cure) เป็นวงดนตรีสัญชาติอังกฤษ ก่อตั้งวงในครอว์ลี่ย์ เวสต์ซัสเซ็กซ์ ในปี 1976 วงมีการเปลี่ยนแปลงสมาชิกหลายครั้งพร้อมกับผู้นำวง นักร้องนำ นักกีตาร์ และนักแต่งเพลงหลัก โรเบิร์ต สมิธ เป็นเพียงสมาชิกคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงอยู่ เดอะเคียวเริ่มการปล่อยเพลงในยุค 1970 กับอัลบั้มเปิดตัว ทรีอิแมจิแนรีบอยส์ (Three Imaginary Boys) พร้อมกับหลายซิงเกิลในยุคแรก วงเป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวของดนตรีโพสต์พังก์และนิวเวฟ ที่ได้ผุดขึ้นมาในการตื่นตัวในการปฏิวัติของดนตรีพังก์ร็อกในสหราชอาณาจักร ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 วงได้เพิ่มโน้ตเพลงที่มีความมืดและทรมานยิ่งขึ้นที่ช่วยให้ก่อตัวเป็นแนวโกธิกร็อก[1][2][3]

หลังจากออกอัลบั้ม โพร์โนกราฟฟี (Pornography) อนาคตของวงยังไม่เด่นชัด และสมิธได้รู้สึกกระตือรือร้นที่จะดำเนินผ่านพ้นกับความโด่งดังที่แง่ร้ายของวงที่ได้มา กับ ซิงเกิลปีใน 1982 "Let's Go to Bed" สมิธ เริ่มที่จะใส่ความรู้สึกเพลงป็อปเข้าไปข้างในเพลงของวง (เช่นเดียวกับขั้นตอนที่ไม่ซ้ำกัน) ความนิยมของเดอะเคียวได้เพิ่มขึ้นในทุกทศวรรษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหรัฐอเมริกา อย่างเพลง "Just Like Heaven", "Lovesong" และ "Friday I'm in Love" ได้เข้าสู่บิลบอร์ดฮอต 100 ชาร์ต โดยเริ่มจากยุค 1990 เดอะเคียวเป็นหนึ่งในวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกที่มียอดนิยมมากที่สุดในโลก วงคาดว่าจะมียอดขาย 27 ล้านอัลบั้มในปี 2004[4] เดอะเคียวได้ออกสิบสามอัลบั้มสตูดิโอ พร้อมกับ 10 อีพี และ มากกว่าสามสิบซิงเกิล ในระหว่างเส้นทางอาชีพของพวกเขา ตั้งแต่ปี 2010 พวกเขาได้ทำงานกับสตูดิโออัลบั้มเพลงที่สิบสี่[5]

ผลงาน[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. John Doran, John (27 October 2008). "The Cure: Selecting The Best For One Side Of A C90". thequietus. สืบค้นเมื่อ 2 February 2012. "It doesn’t matter if we all die” begins Pornography, The Cure’s gothic piece de resistance - a laudably existential opening salvo on this acid fuelled, sensuous and senseless gape into the void." 
  2. Mason, Stewart. "Pornography Review". allmusic.com. สืบค้นเมื่อ 1 February 2012. "one of the key goth rock albums of the '80s" 
  3. McNulty, Bernadette (24 March 2008). "The Cure: Godfather of goth relishes his power". The Telegraph. สืบค้นเมื่อ 5 February 2012. 
  4. Lee, Steve (8 July 2004). "Move Day 2: The Cure interview". ManchesterEveningNews.co.uk. สืบค้นเมื่อ 31 March 2007. 
  5. "I GIVE MYSELF VERY GOOD ADVICE.". thecure.com. สืบค้นเมื่อ 1 October 2011.