สายอีสต์ลอนดอน
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
|
|
|
| สีบนแผนที่ | ส้ม |
| ปีที่เปิด | พ.ศ. 2412 |
| จำนวนสถานี | 8 |
| ความยาว (กม.) | 7.4 |
| ความยาว (ไมล์) | 4.6 |
| จำนวนผู้โดยสาร | 10,702,000 (ต่อปี) |
|
สายรถไฟของ TfL
|
|
สายอีสต์ลอนดอน (อังกฤษ: East London line) ในอดีตเคยเป็นสายหนึ่งใน 12 สายของรถไฟใต้ดินลอนดอน ซึ่งมีสีส้มในแผนที่ มันวิ่งผ่านจากเหนือจรดใต้ผ่านอีสต์เอนด์ และ บริเวณด็อคแลนด์ส ทั้งหมดใน เขต 2 แต่แล้วก็ปิดให้บริการลงในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2550[1] สำหรับงานก่อสร้างและรถเมล์ให้บริการแทนชั่วคราว
สายอีสต์ลอนดอนกำลังถูกขยายและเปลี่ยนแปลงสำหรับการใช้งานในฐานะ อีสต์ลอนดอนเรลเวย์ (อังกฤษ: East London Railway) และจากปี พ.ศ. 2553 จะเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายรถไฟเหนือดินลอนดอนขององค์การคมนาคมสำหรับลอนดอน อังกฤษ: Transport for London/TfL) สายนี้จะเปลี่ยนจากสายสั้น ๆ เป็นเส้นทางสำคัญในการคมนาคม เนื่องจากสายจะถูกเปลี่ยนเป็นรถไฟที่เชื่อมต่อชานเมืองลอนดอน
อ้างอิง [แก้]
- ↑ "East London Line alternative transport strategy update" (pdf). รถไฟใต้ดินลอนดอน. 2006-11-27. สืบค้นเมื่อ 2006-12-24.
บทความเกี่ยวกับการเดินทาง การคมนาคม และการขนส่งนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล
