สายอีสต์ลอนดอน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สายอีสต์ลอนดอน
Unit 378150 at Whitechapel.jpg
ข้อมูลทั่วไป
รูปแบบ รถไฟฟ้าชานเมือง
ระบบ รถไฟเหนือดินลอนดอน
สถานะ เปิดให้บริการ[1]
สถานที่ นครลอนดอนและปริมณฑล
สถานีปลายทาง Highbury & Islington
Dalston Junction
New Cross
Clapham Junction
Crystal Palace
West Croydon
จำนวนสถานี 23
จำนวนเส้นทาง 3
การดำเนินการ
เปิดให้บริการ 27 เมษายน ค.ศ. 2010[2]
23 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 (เต็มรูปแบบ)[3]
เจ้าของ การคมนาคมลอนดอน
ผู้ดำเนินการ รถไฟเหนือดินลอนดอน
ศูนย์ซ่อมบำรุง New Cross Gate
รุ่นรถไฟ บริติช เรล คลาส 378
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนทางวิ่ง 2[4]
ช่วงกว้างราง 1,435 มม. (4 ฟุต 8 12 นิ้ว) สแตนดาร์ดเกจ
ระบบจ่ายไฟฟ้า 750 โวลต์ จ่ายไฟฟ้ารางที่สาม

สายอีสต์ลอนดอน (อังกฤษ: East London line) ในอดีตเคยเป็นสายหนึ่งใน 12 สายของรถไฟใต้ดินลอนดอน ซึ่งมีสีส้มในแผนที่ มันวิ่งผ่านจากเหนือจรดใต้ผ่านอีสต์เอนด์ และ บริเวณด็อคแลนด์ส ทั้งหมดใน เขต 2 แต่แล้วก็ปิดให้บริการลงในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2550[5] สำหรับงานก่อสร้างและรถเมล์ให้บริการแทนชั่วคราว

สายอีสต์ลอนดอนกำลังถูกขยายและเปลี่ยนแปลงสำหรับการใช้งานในฐานะ อีสต์ลอนดอนเรลเวย์ (อังกฤษ: East London Railway) และจากปี พ.ศ. 2553 จะเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายรถไฟเหนือดินลอนดอนขององค์การคมนาคมสำหรับลอนดอน อังกฤษ: Transport for London/TfL) สายนี้จะเปลี่ยนจากสายสั้น ๆ เป็นเส้นทางสำคัญในการคมนาคม เนื่องจากสายจะถูกเปลี่ยนเป็นรถไฟที่เชื่อมต่อชานเมืองลอนดอน

อ้างอิง[แก้]

  1. "Dalston Junction to West Croydon". Transport for London. 23 May 2010. สืบค้นเมื่อ 23 May 2010. 
  2. "East London Line officially opened by Boris Johnson". BBC News Online (London). 27 April 2010. สืบค้นเมื่อ 27 April 2010. 
  3. Clarke, Megan (21 April 2010). "Party Time for East London Line". London Evening Standard. สืบค้นเมื่อ 23 April 2010. 
  4. Even though this would more correctly be 2 for the ELL and a further 2 for the North London Line
  5. "East London Line alternative transport strategy update" (pdf). รถไฟใต้ดินลอนดอน. 2006-11-27. สืบค้นเมื่อ 2006-12-24.