สายการบินอัลติฮัด
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
 |
||
| Etihad Airways الإتحاد للطيران |
||
|---|---|---|
| IATA EY |
ICAO ETD |
รหัสเรียก ETIHAD |
| ก่อตั้ง | พ.ศ. 2546 | |
| ท่าอากาศยานหลัก | Abu Dhabi International Airport | |
| รายการสะสมแต้ม | Etihad Guest | |
| ห้องรับรอง | Etihad Premium Lounge | |
| ขนาดฝูงบิน | 66 (+96 สั่งซื้อ) | |
| จุดหมายปลายทาง | 82 รวมคาร์โก้ | |
| สำนักงานใหญ่ | Abu Dhabi, United Arab Emirates[1] | |
| บุคคลหลัก |
Chairman of the Board
Vice Chairman of the Board Chief Executive Officer
Chief Financial Officer
Chief Commercial Officer
Chief Operations Officer
Chief People and Performance Officer |
|
| เว็บไซต์: www.etihadairways.com | ||
สายการบินอัลติฮัด (อาหรับ: الإتحاد; อังกฤษ: Etihad Airways) เป็นสายการบินของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ก่อตั้งในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 มีสำนักงานตั้งอยู่ที่อาบูดาบี เริ่มดำเนินงานในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2003[2]
สายการบินมีเที่ยวบินมากกว่า 1,200 เที่ยวต่อสัปดาห์ จุดหมายปลายทางมากกว่า 70 แห่ง ในเกือบ 50 ประเทศ กับตัวเครื่องแอร์บัสและโบอิง กว่า 60 ลำ[2] ในปี ค.ศ. 2010 สายการบินรองรับผู้โดยสาร 7.1 ล้านคน โดยเพิ่มขึ้น 13.1% จากปี ค.ศ. 2009[3] ถึงแม้ว่าจะมีรายได้ 3,000 ล้านเหรียญสหรัฐในปี ค.ศ. 2010 แต่สายการบินก็ไม่เคยมีผลกำไร[3]
ฝูงบิน [แก้]
| เครื่องบิน | จำนวน | สั่งซื้อ | พิจารณา | ความจุผู้โดยสาร | หมายเหตุ | |||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| F | B | E | รวม | |||||
| แอร์บัส เอ 319-100 | 2 | — | — | — | 16 | 90 | 106 | |
| แอร์บัส เอ 320-200 | 14 | 20 | 18 | — | 16 | 120 | 136 | |
| — | — | 162 | 162 | |||||
| แอร์บัส เอ 330-200 | 16 | — | — | — | 22 | 240 | 262 | |
| แอร์บัส เอ 330-300 | 6 | — | — | 8 | 32 | 191 | 231 | |
| แอร์บัส เอ 340-500 | 4 | — | — | 12 | 28 | 200 | 240 | To be transferred to Conviasa[4] |
| แอร์บัส เอ 340-600 | 7 | — | — | 12 | 32 | 248 | 292 | |
| แอร์บัส เอ 350-1000 | — | 12 | 25 | TBA | ส่งมอบ: 2017[5][6] | |||
| แอร์บัส เอ 380-800 | — | 10 | 5 | TBA | ส่งมอบ 2014[7] | |||
| โบอิง 777-300ER | 10 | 8 | 12 | — | 28 | 384 | 412 | |
| โบอิง 787-9 | — | 41 | 25 | TBA | ส่งมอบ: 2014[8] | |||
| Etihad Crystal Cargo Fleet | ||||||||
| เครื่องบิน | จำนวน | สั่งซื้อ | พิจารณา | ความจุสินค้า | หมายเหตุ | |||
| แอร์บัส เอ 300-600RF | 2 | — | — | 97,000 lbs | ||||
| แอร์บัส เอ 330-200F | 2 | 2 | — | 152,100 lbs | ||||
| โบอิง 777F | 1 | 2 | — | 225,000 lbs | ||||
| แมคดอนแนลล์ ดักลาส เอ็มดี-11F | 2 | — | — | 203,860 lbs | ||||
| รวม | 66 | 95 | 85 | |||||
อ้างอิง [แก้]
- ↑ "Airline Membership". IATA. สืบค้นเมื่อ 2011-06-12.
- ↑ 2.0 2.1 "Etihad Airways In Brief". Etihad Airways. สืบค้นเมื่อ 23 November 2011.
- ↑ 3.0 3.1 "Etihad Airways' focus on break-even for 2011, profit in 2012". CAPA Centre for Aviation. 21 January 2011.
- ↑ http://www.minci.gob.ve/noticias_-_prensa/28/210993/conviasa_ampliardestinos_con.html?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter
- ↑ Alex Delmar-Morgan (17 January 2012). "Etihad Airways Reduces Orders For Airbus A350-1000". The Wall Street Journal. สืบค้นเมื่อ 28 January 2012.
- ↑ Tim Hepher (7 May 2012). "Etihad drops more A350s in setback to Airbus". Reuters. สืบค้นเมื่อ 7 May 2012.
- ↑ Samia Badih (8 March 2011). "Engine Alliance to power Etihad A380 fleet". gulfnews.com. สืบค้นเมื่อ 28 January 2012.
- ↑ Cathy Buyck (13 December 2011). "Etihad increases 787 orders to 41". Air Transport World. สืบค้นเมื่อ 28 January 2012.
