สนธิสัญญาชิโมะโนะเซะกิ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สนธิสัญญาชิโมะโนะเซะกิ

สนธิสัญญาชิโมะโนะเซะกิ (ญี่ปุ่น: 下関条約, "Shimonoseki Jōyaku") หรือ สนธิสัญญาหม่ากวัน (จีนตัวย่อ: 马关条约; จีนตัวเต็ม: 馬關條約; พินอิน: Mǎguān tiáoyuē) ในภาษาจีน เป็นสนธิสัญญาระหว่างจักรวรรดิญี่ปุ่นและประเทศจีน โดยราชวงศ์ชิง เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2438 ภายหลังสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง


เนื้อหาของสนธิสัญญา[แก้]

มาตรา 1 จีนจำต้องรับรองความเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ของเกาหลี บรรณาการและพิธีการระหว่างจีนกับเกาหลี ทั้งหมดจะต้องยกเลิกในอนาคต

มาตรา 2 จีนจำต้องรับรองในอำนาจอธิปไตยของจักรวรรดิญี่ปุ่นเหนือดินแดนเผิงหู ไต้หวัน รวมทั้งป้อมปราการ ค่ายทหารและทรัพย์สินทั้งหมดในบริเวณดินแดนทางตะวันออกของคาบสมุทรเหลียวตง

มาตรา 3 จีนจำต้องชำระค่าค่าปฏิกรรมสงครามแก่ญี่ปุ่นเป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 200,000,000 ตำลึง

มาตรา 4 จีนจำต้องเปิดเมืองชาชิ, ฉงชิ่ง, ซูโจว, และหางโจว เพื่อทำการค้าแก่ญี่ปุ่น และยอมรับให้ญี่ปุ่นเป็นชาติที่ได้รับอนุเคราะห์ยิ่ง

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]