วิลเลียม ทอมสัน บารอนเคลวินที่ 1

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ลอร์ดเคลวิน
วิลเลียม ธอมสัน บารอนเคลวิน ที่หนึ่ง (1824–1907)
วิลเลียม ธอมสัน บารอนเคลวิน ที่หนึ่ง (1824–1907)
เกิด 26 มิถุนายน ค.ศ. 1824(1824-06-26)
เบลฟาสต์
เสียชีวิต 17 ธันวาคม ค.ศ. 1907 (83 ปี)[1]
ลาร์กส[1]
ที่พำนัก เคมบริดจ์,
กลาสโกว์,
เบลฟาสต์
สัญชาติ สหราชอาณาจักร
สถาบันที่อยู่ มหาวิทยาลัยกลาสโกว์
ผลงาน ปรากฏการณ์จูล-ทอมสัน
ปรากฏการณ์ทอมสัน
Mirror galvanometer
Siphon recorder
Kelvin material
Kelvin water dropper
Kelvin wave
Kelvin–Helmholtz instability
Kelvin–Helmholtz mechanism
Kelvin–Helmholtz luminosity
Kelvin transform
Absolute Zero
Kelvin's circulation theorem
Kelvin bridge
Kelvin sensing
สมการเคลวิน
Magnetoresistance
Four-terminal sensing
ผู้บัญญัติศัพท์ "พลังงานจลน์"
ได้รับแรงบัลดาลใจจาก จอห์น พริงเกิล นิโคล
ฮัมฟรีย์ เดวี่
จูเลียส โรเบิร์ต ฟอน เมเยอร์
สร้างแรงบันดาลใจให้กับ แอนดรูว์ เกรย์
เกียรติประวัติ Smith's Prize
Royal Medal
Copley Medal
หมายเหตุ
เชื่อว่า "PNP" ในลายเซ็นนั้นมาจากคำว่า "ศาสตราจารย์สาขาปรัชญาธรรมชาติ" (Professor of Natural Philosophy) นอกจากนี้ลอร์ดเคลวินยังใช้นามแฝงว่า "P. Q. R." ด้วย

วิลเลียม ธอมสัน บารอนเคลวิน ที่หนึ่ง (อังกฤษ: William Thomson, 1st Baron Kelvin; (26 มิถุนายน ค.ศ. 1824 - 17 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เป็นนักฟิสิกส์คณิตศาสตร์และวิศวกร ที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ มีผลงานสำคัญคือการคำนวณทางคณิตศาสตร์ที่พิสูจน์ผลทางด้านไฟฟ้าและอุณหพลศาสตร์ ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้พัฒนามาตรฐานการวัดอุณหภูมิสัมบูรณ์ คือระบบเคลวิน (Kelvin) เขาได้รับบรรดาศักดิ์เป็น บารอนเคลวิน ในปี ค.ศ. 1892 เพื่อเป็นเกียรติแก่การคิดค้นของเขา โดยนำชื่อมาจากแม่น้ำเคลวิน ที่ไหลผ่านมหาวิทยาลัยกลาสโกว์ ในสก็อตแลนด์ แต่เนื่องจากเขาไม่มีทายาทสืบตระกูล ตำแหน่งบารอนเคลวินจึงมีเพียง บารอนเคลวินที่หนึ่ง เพียงคนเดียวเท่านั้น

อ้างอิง[แก้]

งานเขียนของเคลวิน[แก้]

  • Thomson, W. & Tait, P.G. (1867). Treatise on Natural Philosophy. Oxford.  2nd edition, 1883. (reissued by Cambridge University Press, 2009. ISBN 978-1-108-00537-1)
  • Thomson, W. & Tait, P.G (1872). Elements of Natural Philosophy.  (reissued by Cambridge University Press, 2010. ISBN 978-1-108-01448-9) 2nd edition, 1879.
  • Thomson, W. (1882–1911). Mathematical and Physical Papers. (6 vols) Cambridge University Press. ISBN 0-521-05474-5. 
  • Thomson, W. (1904). Baltimore Lectures on Molecular Dynamics and the Wave Theory of Light.  (reissued by Cambridge University Press, 2010. ISBN 978-1-108-00767-2)
  • — (1912). Collected Papers in Physics and Engineering. Cambridge University Press. ISBN B0000EFOL8. 
  • Wilson, D.B. (ed.) (1990). The Correspondence Between Sir George Gabriel Stokes and Sir William Thomson, Baron Kelvin of Largs. (2 vols), Cambridge University Press. ISBN 0-521-32831-4. 
  • Hörz, H. (2000). Naturphilosophie als Heuristik?: Korrespondenz zwischen Hermann von Helmholtz und Lord Kelvin (William Thomson). Basilisken-Presse. ISBN 3-925347-56-9. 

ชีวประวัติ, ประวัติแนวคิด และการวิพากษ์วิจารณ์[แก้]

  • Buchwald, J.Z. (1977). "William Thomson and the mathematization of Faraday's electrostatics". Historical Studies in the Physical Sciences 8: 101–136. 
  • Burchfield, J.D. (1990). Lord Kelvin and the Age of the Earth. University of Chicago Press. ISBN 0-226-08043-9. 
  • Cardoso Dias, D.M. (1996). "William Thomson and the Heritage of Caloric". Annals of Science 53: 511–520. doi:10.1080/00033799600200361. 
  • Chang, H. (2004). Inventing Temperature: Measurement and Scientific Progress. Oxford University Press. ISBN 0-19-517127-6. 
  • Gooding, D. (1980). "Faraday, Thomson, and the concept of the magnetic field". British Journal of the History of Science 13: 91–120. doi:10.1017/S0007087400017726. 
  • Gossick, B.R. (1976). "Heaviside and Kelvin: a study in contrasts". Annals of Science 33: 275–287. doi:10.1080/00033797600200561. 
  • Gray, A. (1908). Lord Kelvin: An Account of His Scientific Life and Work. London: J. M. Dent & Co. 
  • Green, G. & Lloyd, J.T. (1970). Kelvin's instruments and the Kelvin Museum. Glasgow: University of Glasgow. ISBN 0-85261-016-5. 
  • Kargon, R.H. & Achinstein, P. (eds.) (1987). Kelvin's Baltimore Lectures and Modern Theoretical Physics; Historical and Philosophical Perspectives. Cambridge Mass.: MIT Press. ISBN 0-262-11117-9. 
  • King, A.G. (1925). Kelvin the Man. London: Hodder & Stoughton. 
  • King, E.T. (1909). Lord Kelvin's Early Home. London: Macmillan. 
  • Knudsen, O. (1972). "From Lord Kelvin's notebook: aether speculations". Centaurus 16: 41–53. doi:10.1111/j.1600-0498.1972.tb00164.x. 
  • Lindley, D. (2004). Degrees Kelvin: A Tale of Genius, Invention and Tragedy. Joseph Henry Press. ISBN 0-309-09073-3. 
  • McCartney, M. & Whitaker, A. (eds) (2002). Physicists of Ireland: Passion and Precision. Institute of Physics Publishing. ISBN 0-7503-0866-4. 
  • May, W.E. (1979). "Lord Kelvin and his compass". Journal of Navigation 32: 122–134. doi:10.1017/S037346330003318X. 
  • Munro, J. (1891). Heroes of the Telegraph. London: Religious Tract Society. 
  • Murray, D. (1924). Lord Kelvin as Professor in the Old College of Glasgow. Glasgow: Maclehose & Jackson. 
  • Russell, A. (1908). Lord Kelvin. London: Blackie. 
  • Sharlin, H.I. (1979). Lord Kelvin: The Dynamic Victorian. Pennsylvania State University Press. ISBN 0-271-00203-4. 
  • Smith, C. & Wise, M.N. (1989). Energy and Empire: A Biographical Study of Lord Kelvin. Cambridge University Press. ISBN 0-521-26173-2. 
  • Thompson, S.P. (1910). Life of William Thomson: Baron Kelvin of Largs. London: Macmillan. 
  • Tunbridge, P. (1992). Lord Kelvin: His Influence on Electrical Measurements and Units. Peter Peregrinus: London. ISBN 0-86341-237-8. 
  • Wilson, D. (1910). William Thomson, Lord Kelvin: His Way of Teaching. Glasgow: John Smith & Son. 
  • Wilson, D.B. (1987). Kelvin and Stokes: A Comparative Study in Victorian Physics. Bristol: Hilger. ISBN 0-85274-526-5. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]