ลัทธิหลัว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ลัทธิหลัว (จีน: 羅教) เป็นศาสนาในประเทศจีน หลัว ชิงเป็นศาสดาผู้ก่อตั้งลัทธินี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1482 โดยอ้างว่าสืบมาจากนิกายเซนสำนักหลินจี้[1] แต่แนวคำสอนจริง ๆ เป็นการผสานความเชื่อของลัทธิขงจื๊อ ลัทธิเต๋า และศาสนาพุทธแบบจีน ลัทธิหลัวแพร่หลายอย่างมากและมีอิทธิพลต่อศาสนาต่าง ๆ ในประเทศจีนสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง เช่น ลัทธิอนุตตรธรรม ลัทธิเจ เป็นต้น

คัมภีร์สำคัญของลัทธินี้คือคัมภีร์อู่ปู้ลิ่วเช่อ[2]ซึ่งศิษย์ของหลัว ชิง เรียบเรียงขึ้นจากคำสอนของหลัว ชิง ที่สาวกช่วยกันจดบันทึกไว้ คัมภีร์นี้แพร่หลายมากแม้แต่ในลัทธิอื่น ๆ เช่น ลัทธิเจและลัทธิอนุตตรธรรมที่ยอมรับนับถือทั้งคัมภีร์อู่ปู้ลิ่วเช่อและศาสดาหลัวชิง

ประวัติ[แก้]

หลัว ชิง มีชิวิตอยู่ในช่วง ค.ศ. 1442 - 1527 เริ่มประกาศศาสนาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1482 ถึง ค.ศ. 1509 โดยมีสาวกช่วยกันจดบันทึกคำสอนไว้ เมื่อหลัว ชิง เสียชีวิตแล้วสาวกจึงเรียบเรียงคำสอนนั้นเป็นเล่มคัมภีร์ ชื่อว่า "อู่ปู้ลิ่วเช่อ" ซึ่งแปลว่า ห้าส่วนหกเล่ม [3] ลัทธิหลัวแพร่หลายมากในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง จนมีอิทธิพลต่อลัทธิศาสนาอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นตามมาในภายหลัง

ลัทธิที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากลัทธิหลัว ได้แก่ ลัทธิอนุตตรธรรม[4] และลัทธิเจ[5]

อ้างอิง[แก้]