ยุคหินเก่า

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ยุคหินเก่า (อังกฤษ: Paleolithic) หมายถึง ยุคสมัยแรกซึ่งมีวัฒนธรรมไม่ค่อยจะดีนัก เป็นมนุษย์นีแอนเดอธัล (Neanderthal Man) กะโหลกศีรษะแบน หน้าผากลาด เริ่มรู้จักศิลปะวาดภาพสัตว์บนผนังถ้ำ เริ่มมีพิธีฝังศพ อาศัยอยู่ในถ้ำ มีการเขียนภาพฝาผนังใช่เครื่องมือหินแบบหยาบๆ และอารยธรรมต่าง ๆ ก็ไม่เจริญรุ่งเรือง ดังนั้นคนจึงหาวิธีปรับตัว เช่น ใช้หินทำเป็นอาวุธล่าสัตว์ และนำสัตว์มาฆ่าแล้วนำไปทำเครื่องนุ่งห่ม ยุคนี้อยู่ในช่วง 2.5 ล้าน - 1 หมื่นปีล่วงมาแล้ว

ยุคต่อมาหลังยุคหินเก่า คือ ยุคหินกลาง (Mesolithic)

วิวัฒนาการของมนุษย์[แก้]

กะโหลกศีรษะนี้เป็นของ Homo heidelbergensis อยู่ในยุคที่ต่ำกว่าบรรพบุรุษยุคหินจนถึง Homo neanderthalensis และอาจถึง Homo sapiens, อยู่ในช่วงระหว่าง 500,000 ถึง 400,000 BP (BP มาจากศัพท์ธรณีวิทยา ย่อมาจาก before present หมายถึง จำนวนเวลาเป็นปีก่อนปัจจุบัน โดยกำหนดเวลาปัจจุบันไว้ที่ ค.ศ. ๑๙๕๐) ที่มา : http://www.dailynews.co.th/article/44/121336
ดูบทความหลักที่: วิวัฒนาการของมนุษย์

วิวัฒนาการของมนุษย์เป็นส่วนหนึ่งของวิวัฒนาการทางชีววิทยาที่เกี่ยวข้องกับการเกิดของมนุษย์ที่เป็นสายพันธุ์ที่แตกต่างกัน

ภูมิศาสตร์ดึกดำบรรพ์และสภาพภูมิอากาศ[แก้]

สภาพภูมิอากาศของช่วงเวลายุคหินยาวนานถึงสองยุคทางธรณีวิทยาที่รู้จักกันคือ สมัยไพลโอซีน (Pliocene) และ สมัยไพลทซีน (Pleistocene) ทั้งสองยุคนี้ได้ประสบการเปลี่ยนแปลงทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศที่สำคัญที่มีผลต่อสังคมมนุษย์ ในช่วงระหว่างยุค Pliocene ทวีปยังคงเลื่อนตัวอาจจะเป็นระยะไกลเท่าที่เป็นไปได้คือ 250 กิโลเมตรจากตำแหน่งที่ตั้งเดิมของพวกเขาไปอยู่ในตำแหน่งเพียง 70 กิโลเมตรจากตำแหน่งที่ตั้งปัจจุบันของพวกเขา ทวีปอเมริกาใต้กลายเป็นที่เชื่อมโยงไปยังทวีปอเมริกาเหนือผ่านคอคอดปานามา,