มูฮัมมัด ราชมัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
มูฮัมหมัด ราชมัน
Rachman-preparing.jpg
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อจริง โมฮัมหมัด รัชมัน ซาวาลูดิน บิน ซูไฮมัต
(Mohamad Rachman Sawaludin bin Suhaimat)
ฉายา The Rock Breaker
Predator
วันเกิด 23 ธันวาคม พ.ศ. 2514 (43 ปี)
สถานที่เกิด เมืองเมอราอูเกอ
จังหวัดปาปัว
ประเทศอินโดนีเซีย
ส่วนสูง 160 เซนติเมตร
รุ่น มินิมั่มเวท
ผู้จัดการ อีริค เปอร์น่า เออราวาน
สถิติ
ชก 82
ชนะ 65
ชนะน็อก 35
แพ้ 12
เสมอ 5

มูฮัมหมัด ราชมัน (อังกฤษ: Muhammad Rachman) มีชื่อเต็มว่า โมฮัมหมัด รัชมัน ซาวาลูดิน บิน ซูไฮมัต (Mohamad Rachman Sawaludin bin Suhaimat) เกิดเมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ที่ เมืองเมอราอูเกอ เกาะปาปัว ประเทศอินโดนีเซีย เป็นอดีตแชมป์โลกในรุ่นมินิมั่มเวท หรือ มินิฟลายเวท (105 ปอนด์) 2 สมัย ใน 2 สถาบัน คือ สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และ สมาคมมวยโลก (WBA)

ประวัติ[แก้]

ราชมันเป็นแชมป์โลกคนที่ 4 ของอินโดนีเซียต่อจากเอลลี่ ปิกัล, นิกโก้ โธมัส และคริส จอห์น ราชมัน เป็นแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF ที่ได้แชมป์จาก ดาเนียล เรเยส ฉายา "The Rock Breaker" ของราชมันได้มาจากหลังจากชนะ เออร์เนสโต้ รูบิลลาร์ ซึ่งมีฉายาว่า "The Rock" ซึ่งราชแมนได้เสียแชมป์ให้ ฟลอรานเต้ คอนเดส นักมวยชาวฟิลิปปินส์

ใน พ.ศ. 2549 ราชมันเข้าเรียนกฎหมายที่มหาวิทยาลัยปูตรา บังซา อินโดนีเซีย

ใน พ.ศ. 2554 ราชมันสามารถเอาชนะน็อก ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง นักมวยชาวไทยได้ถึงประเทศไทย ทำให้ได้แชมป์โลกในสมัยที่ 2 ของ WBA แต่เมื่อป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ทันทีเมื่อเป็นฝ่ายแพ้คะแนนอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ ต่อ พรสวรรค์ ป.ประมุข นักมวยชาวไทยอีกเช่นกัน ซึ่งทางราชมันไม่ยอมรับผลการตัดสินในครั้งนี้[1]

ในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2558 ราชมันมีโอกาสขึ้นชิงแชมป์เฉพาะกาลในรุ่นมินิมั่มเวท WBA กับ น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท เจ้าของตำแหน่งชาวไทย ที่เวทีมวยชั่วคราว ลานหน้าศาลาว่าการจังหวัดชลบุรี ในฐานะรองแชมป์โลกอันดับ 9 ท่ามกลางเสียงวิจารณ์จากสื่อมวลชน เพราะราชมันขึ้นชกเพียง 2 ครั้งเท่านั้นในช่วง 3 ปีที่ผ่านมา อีกทั้งมีวัยกว่า 43 ปีแล้ว [2] ผลการชก ราชมันเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างเป็นเอกฉันท์[3]

เกียรติประวัติ[แก้]

  • แชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวท (2542 – 2543)
  • แชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวท (2543 )
  • แชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นมินิมัมเวท
    • ชิง 1 ธันวาคม 2543 ชนะน็อค โรเจอร์ มานานกวิน ยก 8 ที่ กรุงจาการ์ตา
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 3 เมษายน 2544 เสมอกับ ลิโต ดันกุด ที่ อินโดนีเซีย
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 12 มีนาคม 2545 ชนะคะแนน ลิน เมมานี ที่ ชวาตะวันออก อินโดนีเซีย
    • สละแชมป์
  • แชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBF
    • ชิง 14 กันยายน 2547 ชนะคะแนน ดาเนียล เรเยส ที่ จาการ์ตา
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 5 เมษายน 2547 เสมอโดยเทคนิคกับ ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ที่ ปาปัว
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 6 พฤษภาคม 2549 ชนะน็อค โอมาร์ โซโต ยก 6 ที่ จาการ์ตา
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 23 ธันวาคม 2549 ชนะน็อค เบนจี้ โซรอลลา ยก 7 ที่ จาการ์ตา
    • เสียแชมป์ 7 กรกฎาคม 2550 แพ้คะแนน ฟลอรานเต้ คอนเดส ที่ จาการ์ตา
  • แชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA (2554)

อ้างอิง[แก้]