ฟริตซ์ ฮาเบอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฟริตซ์ ฮาเบอร์

วันที่เกิด 9 ตุลาคม 1868
วรอตสวัฟ เยอรมนี
วันที่เสียชีวิต 29 มกราคม ค.ศ. 1934 (65 ปี)
บาเซล สวิตเซอร์แลนด์
เชื้อชาติ เยอรมัน
สาขา เคมีเชิงฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน Swiss Federal Institute of Technology
University of Karlsruhe
สถาบันการศึกษาที่เรียน University of Heidelberg, Humboldt University of Berlin
Technical University of Berlin
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก โรเบิร์ต บันเซน
งานที่เป็นที่รู้จัก ปุ๋ย ระเบิด กระบวนการฮาเบอร์ ปฏิกิริยาฮาเบอร์-ไวสส์ อาวุธเคมี
รางวัลที่ได้รับ รางวัลโนเบลสาขาเคมี (1918)

ฟริตซ์ ฮาเบอร์ (เยอรมัน: Fritz Haber; 9 ตุลาคม 1868 – 29 มกราคม 1934) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน ผู้ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1918 เนื่องจากการพัฒนาการสังเคราะห์แอมโมเนีย ซึ่งเป็นวัตถุดิบที่สำคัญในปุ๋ยและระเบิด ฮาเบอร์และแมกซ์ บอร์น ได้เสนอวัฏจักรบอร์น-ฮาเบอร์ เป็นวิธีการหาค่าพลังงานแลตทิซของของแข็งไอโอนิก นอกจากนี้ เขายังได้ถูกเรียกว่าเป็น "บิดาแห่งสงครามเคมี"[1] เนื่องจากผลงานในการพัฒนาและใช้แก๊สคลอรีนและแก๊สพิษอื่น ๆ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ฮาเบอร์ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเกี่ยวกับการมีส่วนเกี่ยวข้องในการพัฒนาอาวุธเคมีในเยอรมนีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งนักวิทยาศาสตร์ร่วมสมัยและนักวิทยาศาสตร์สมัยใหม่[1] ผลการวิจัยแสดงให้เห็นถึงความกำกวมในกิจกรรมด้านวิทยาศาสตร์ของเขาเป็นอย่างมาก กล่าวคือ ในแง่หนึ่ง ถึงแม้ว่าการสังเคราะห์แอมโมเนียเพื่อผลิตระเบิดหรือกระบวนการทางเทคนิคสำหรับการผลิตและใช้แก๊สพิษในสงครามได้เป็นไปได้ในพื้นฐานทางอุตสาหกรรม ในอีกแง่หนึ่ง หากไม่มีความรู้นี้ ความสามารถที่จะผลิตอาหารให้เพียงพอต่อความต้องการของประชากรโลกก็คงจะไม่เกิดขึ้น การผลิตปุ๋ยไนโตรเจนสังเคราะห์ทุกปีมีมากกว่า 100 ล้านตัน พื้นฐานอาหารของประชากรครึ่งโลกในปัจจุบันขึ้นกับกระบวนการฮาเบอร์-โบสช์[2]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Between Genius and Genocide: The Tragedy of Fritz Haber, Father of Chemical Warfare by Daniel Charles
  2. Jörg Albrecht: Brot und Kriege aus der Luft. In: Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung. 41, 2008, S. 77 (Data from "Nature Geosience").