ฟริตซ์ ฮาเบอร์
| ฟริตซ์ ฮาเบอร์ | |
|---|---|
 |
|
| วันที่เกิด | 9 ตุลาคม 1868 วรอตสวัฟ เยอรมนี |
| วันที่เสียชีวิต | 29 มกราคม ค.ศ. 1934 (65 ปี) บาเซล สวิตเซอร์แลนด์ |
| เชื้อชาติ | เยอรมัน |
| สาขา | เคมีเชิงฟิสิกส์ |
| สถาบันที่ทำงาน | Swiss Federal Institute of Technology University of Karlsruhe |
| สถาบันการศึกษาที่เรียน | University of Heidelberg, Humboldt University of Berlin Technical University of Berlin |
| อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก | โรเบิร์ต บันเซน |
| งานที่เป็นที่รู้จัก | ปุ๋ย ระเบิด กระบวนการฮาเบอร์ ปฏิกิริยาฮาเบอร์-ไวสส์ อาวุธเคมี |
| รางวัลที่ได้รับ | รางวัลโนเบลสาขาเคมี (1918) |
ฟริตซ์ ฮาเบอร์ (เยอรมัน: Fritz Haber; 9 ตุลาคม 1868 – 29 มกราคม 1934) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน ผู้ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1918 เนื่องจากการพัฒนาการสังเคราะห์แอมโมเนีย ซึ่งเป็นวัตถุดิบที่สำคัญในปุ๋ยและระเบิด ฮาเบอร์และแมกซ์ บอร์น ได้เสนอวัฏจักรบอร์น-ฮาเบอร์ เป็นวิธีการหาค่าพลังงานแลตทิซของของแข็งไอโอนิก นอกจากนี้ เขายังได้ถูกเรียกว่าเป็น "บิดาแห่งสงครามเคมี"[1] เนื่องจากผลงานในการพัฒนาและใช้แก๊สคลอรีนและแก๊สพิษอื่น ๆ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ฮาเบอร์ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเกี่ยวกับการมีส่วนเกี่ยวข้องในการพัฒนาอาวุธเคมีในเยอรมนีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งนักวิทยาศาสตร์ร่วมสมัยและนักวิทยาศาสตร์สมัยใหม่[1] ผลการวิจัยแสดงให้เห็นถึงความกำกวมในกิจกรรมด้านวิทยาศาสตร์ของเขาเป็นอย่างมาก กล่าวคือ ในแง่หนึ่ง ถึงแม้ว่าการสังเคราะห์แอมโมเนียเพื่อผลิตระเบิดหรือกระบวนการทางเทคนิคสำหรับการผลิตและใช้แก๊สพิษในสงครามได้เป็นไปได้ในพื้นฐานทางอุตสาหกรรม ในอีกแง่หนึ่ง หากไม่มีความรู้นี้ ความสามารถที่จะผลิตอาหารให้เพียงพอต่อความต้องการของประชากรโลกก็คงจะไม่เกิดขึ้น การผลิตปุ๋ยไนโตรเจนสังเคราะห์ทุกปีมีมากกว่า 100 ล้านตัน พื้นฐานอาหารของประชากรครึ่งโลกในปัจจุบันขึ้นกับกระบวนการฮาเบอร์-โบสช์[2]
อ้างอิง [แก้]
|
|||||||||||||||||
