พลังงานยึดเหนี่ยว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

พลังงานยึดเหนี่ยว (อังกฤษ: Binding energy) คือพลังงานกลที่ต้องใช้เพื่อแยกชิ้นส่วนที่เป็นอิสระออกจากกันโดยสมบูรณ์ ระบบยึดเหนี่ยวมีพลังงานศักย์ทั่วไปต่ำกว่าส่วนประกอบ ซึ่งจะรักษาระบบไว้ด้วยกัน ปกติจะให้พลังงานยึดเหนี่ยวมีค่าเป็นบวก

โดยทั่วไป พลังงานยึดเหนี่ยวแสดงในรูปของงานที่ต้องทำเพื่อต่อต้านแรงที่คงส่วนของวัตถุไว้ด้วยกัน ขณะที่แยกวัตถุออกจากกันโดยระยะห่างที่มากขึ้นก็ต้องการงานที่มากขึ้น

ในระดับอะตอม พลังงานยึดเหนี่ยวของอะตอม มาจากแรงแม่เหล็กไฟฟ้าและต้องการพลังงานเพื่อแยกอะตอมให้เป็นอิเล็กทรอนอิสระและนิวเคลียส

พลังงานยึดเหนี่ยวของอิเล็กทรอนคือพลังงานที่ต้องการเพื่อปลดปล่อยอิเล็กทรอนให้เป็นอิสระจากวงโคจรรอบอะตอม

ที่ระดับนิวเคลียร์ พลังงานยึดเหนี่ยวนิวเคลียร์ (พลังงานยึดเหนี่ยวของนิวคลีออนในนิวไคลด์) มาจากแรงนิวเคลียร์แบบเข้ม และพลังงานที่ต้องการเพื่อใช้แยกนิวเคลียสเป็นนิวตรอนและโปรตอนอิสระ ซึ่งอนุภาคต้องมีระยะห่างจากกันเพียงพอที่จะทำให้แรงนิวเคลียร์แบบเข้มไม่สามารถทำให้อนุภาคมีปฏิกิริยากัน

ในฟิสิกส์ดาราศาสตร์ พลังงานยึดเหนี่ยวโน้มถ่วงของเทหวัตถุในท้องฟ้าหรือในอวกาศเป็นพลังงานที่ต้องการขยายสสารไปไม่มีที่สิ้นสุด อย่าสับสนกับพลังงานศักย์โน้มถ่วงซึ่งเป็นพลังงานที่ต้องการแยกวัตถุทั้งสองออกจากกัน เช่น ดาวเทียม เป็นระยะห่างอนันต์และวัตถุทั้งสองต้องไม่มีการเปลี่ยนแปลง (พลังงานอย่างหลังต่ำกว่า)

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]