พระเจ้าดงเมียงซองแห่งโกคูรยอ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
"จูมง" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับละครโทรทัศน์ ดูที่ จูมง มหาบุรุษกู้บัลลังก์
พระเจ้าดงเมียงซองแห่งโกคูรยอ
Tomb of King Tongmyong, Pyongyang, North Korea.jpg
พระเจ้าดงเมียงยองแห่งโกคูรยอ

พระปรมาภิไธย พระเจ้าดงเมียงซองแห่งโกคูรยอ
พระอิสริยยศ พระมหากษัตริย์ แห่ง โกคูรยอ
ครองราชย์ พ.ศ. 506พ.ศ. 524
ราชาภิเษก พ.ศ. 506
รัชกาลถัดไป ยูริ
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ พ.ศ. 484
สวรรคต พ.ศ. 524
พระราชบิดา แฮโมซู
พระราชมารดา พระสนมยูฮวา
พระมเหสี พระมเหสีเอกยีโซยา,
พระมเหสีซอซอนโน
พระราชบุตร องค์ชายยูริ ,องค์ชายพีรู,องค์ชายอนจอ
พระเจ้าดงเมียงซอง
{{{caption}}}
ชื่อภาษาเกาหลี
อักษรฮันกึล 동명성왕 หรือ 동명왕
อักษรฮันจา 東明聖王 หรือ 東明王
อักษรละติน Dongmyeong-seongwang หรือ Dongmyeong-wang

พระเจ้าดงเมียงซอง (Dongmyeong-seongwang, 59 - 19 ปีก่อนค.ศ., ครองราชย์ 37 - 19 ปีก่อน ค.ศ.) ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรโกคูรยอ ประสูติเมื่อ 59 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตรงกับปี พ.ศ. 483 มีพระนามเดิมว่า จูมง โดยทรงเป็นบุตรของแฮโมซู และพระนางยูฮวา ต่อมาเมื่อบิดาเสียชีวิตระหว่างการรบ พระเจ้ากึมวากษัตริย์แห่งอาณาจักรพูยอได้รับพระนางยูฮวาเป็นพระสนม และรับจูมงเป็นพระราชโอรสบุญธรรม


ประสูติ[แก้]

ในประวัติศาสตร์ไม่ทราบแน่ชัดว่าผู้ใดเป็นพ่อของพระเจ้าดงเมียงซอง บางตำราบอกว่าพระองค์เป็นลูกของแฮโมซูและยูฮวา โดยแฮโมซูนั้นเป็นบุตรชายแห่งสวรรค์ ส่วนยูฮวาเป็นธิดาของฮาบก เทพเจ้าแห่งน้ำ ตำราบอกว่าแฮมโมซูได้แอบดูยูฮวาที่แม่น้ำขณะที่นางกำลังอาบน้ำอยู่ ทั้งสองได้ตกหลุมรักกัน แต่เทพฮาบกพ่อของยูฮวาไม่ชอบแฮโมซู ต่อมาได้กลับคืนสู่สวรรค์ ส่วนยูฮวาเทพฮาบกพ่อของนางได้ขับไล่นางไปยังที่อื่น นางได้พบกับพระเจ้ากึมวาแห่งพูยอตะวันออก ซึ่งต่อมาเขาได้รับนางเป็นสนมของตัวเอง

ต่อมายูฮวาท้องโดยได้รับแสงไฟจากดวงอาทิตย์และคลอดลูกออกมาเป็นไข่ กษัตริย์กึมวาได้พยายามทำลายไข่ใบนี้ อีกทั้งยังพยายามนำไข่ไปทิ้งในป่าเพื่อเป็นอาหารของสัตว์แต่ก็ไม่สำเร็จกษัตริย์กึมวาจึงคืนไข่ให้สนมยูฮวา ต่อมาเปลืองไข่ได้ฝักออกมาเป็นเด็กผู้ชาย พระสนมยูฮวาจึงได้ขนานนามเด็กคนนี้ว่า จูมง ซึ่งในภาษาพูยอโบราณแปลว่า นักแม่นธนู

หนีออกจากพูยอ[แก้]

จูมงเป็นที่ชื่นชอบเพราะมีฝีมือการยิงธนูเก่งมาก ทำให้บรรดาโอรสของกษัตริย์กึมฮวาพากันอิจฉา ท้ายที่สุดจูมงถูกบังคับให้ออกจากพูยอ ตามตำนานเล่าว่าขณะที่จูมงควบม้าไปถึงบริเวณแม่น้ำ ตะไคร่น้ำได้เกาะกลุ่มเป็นสะพานให้จูมงขี่ม้าข้ามไป ในปี 37 ก่อนคริสตกาล จูมงได้กลายเป็นกษัตริย์องค์แรกของโกคุรยอ และได้รวบรวม 6 ชนเผ่าแห่งจงกรมบนเข้าสู่อาณาจักรโกคุณยอ และต่อมาพระองค์ได้สมรสกับโซซอโนธิดาของหัวหน้าเผ่าเครู

กษัตริย์องค์แรกแห่งโกคุรยอ[แก้]

ในปีที่ 37 ก่อนคริตกาล จูมงสถาปนาอาณาจักรโกคุรยอขึ้นและดำรงตำแหน่งกษัตริย์องค์แรก ในปีเดียวกันนั้นเอง กษัตริย์ซงยางแห่งพีรยูได้สวามิภักดิ์ต่อโกคุรยอ หลังจากกษัตริย์ดงมยองซองส่งทหารไปช่วยพีรยูปราบเผ่ามัลกัลที่มารุกรานพีรยู

ในปีที่ 34 ก่อนคริตกาล การก่อสร้างเมืองโชลบน เมืองหลวงแห่งแรกของโกคุรยอพร้อมด้วยพระราชวังหลวงแล้วเสร็จ 4 ปีต่อมาในปีที่ 28 ก่อนคริตกาล พระเจ้าดงมยองซองส่งนายพลบูวียอมไปปราบแคว้นอกจอ ในปีเดียวกันนั้นเอง พระมารดาของพระองค์ พระนางยูฮวาสิ้นพระชนม์ลงในพระราชวังที่พูยอ พระเจ้ากึมจัดงานพระศพของพระนางเทียบเท่าพระมเหสีถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงนางสนมก็ตาม

พระเจ้าดงเมียงซองส่งคณะทูตและของขวัญมากมายไปให้พระเจ้ากึมวาในความรู้สึกสำนึกบุญคุณที่ทรงเลี้ยงดูพระองค์มา ในปีที่ 19 ก่อนคริตกาลพระนางเยโซยา ชายาของพระองค์ได้หนีออกจากพูยอพร้อมด้วยพระโอรสคือ องค์ชายยูริเข้ามายังโกคุรยอ

พระมเหสียีโซยาและองค์ชายยูริ ได้กลับมาจากการเป็นตัวประกันของอาณาจักรพูยอ ทำให้พระมเหสีโซซอโนคิดจะสร้างอาณาจักใหม่ เพราะพระนางกลัวว่าโอรสของพระนางจะแย่งบัลลังก์กับองค์ชายยูริ พระมเหสีโซซอโนพร้อมด้วยกระโอรสทั้ง 2 พระองค์และผู้คนมากมายได้ออกจากโกคุรยอไปสร้างเมืองใหม่ทางตอนใต้ของโกคุรยอ บริเวณคาบสมุทรเกาหลีในปัจจุบัน พระนางได้สร้างอาณาจักรแพกเจขึ้นมา

ต่อมาพระเจ้าดงเมียงซองได้สถาปนาองค์ชายยูริเป็นรัชทายาท ซึ่งต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ายูรินั่นเอง

ราชอาณาจักรโคกูรยอ (เกาหลี: 고구려, ฮันจา: 高句麗, MC: Goguryeo, MR: Koguryŏ, เสียงอ่าน:: [koɡuɾjʌ]; 37 ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 668) เป็นราชอาณาจักรเกาหลีโบราณ ปัจจุบัน ดินแดนส่วนใหญ่อยู่ใน เกาหลีเหนือ และคาบสมุทรเหลียวตงของ จีน ราชอาณาจักรนี้ถูกสถาปนาโดย พระเจ้าดงเมียงยอง ราชวงศ์นี้มีอาณาเขตตั้งแต่เกาหลีเหนือปัจจุบันแมนจูเรียถึงรัสเซียบางส่วนเป็นราชวงศ์แรก ที่ถูกบันทึกหลักฐานราชวงศ์นี้มีกษัตริย์ที่เป็นมหาราชองค์แรกของเกาหลีคือ พระเจ้ากวางแกโตมหาราช กษัตริย์องค์ที่ 19 ของราชวงศ์ทรงเก่งทั้งเรื่องรบและเรื่องรักทรงขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวางต่อมาราชอาณาจักรนี้เริ่มมีปัญหารบรากับอาณาจักรแพ็กเจและอาณาจักรชิลลา ในสมัยราชวงศ์ถัง (618-907) ในขณะนั้นตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจง (หลี่จื้อ) จักรพรรดิองค์ที่ 3 ประมาณปี ค.ศ. 660 ต่อมาสมัยกษัตริย์องค์ที่ 28 ของราชวงศ์ก็ถูกพวกชิลลาตีแตกและรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรทำให้ราชอาณาจักรโคกูรยอที่ปกครองมายาวนานกว่า 600 ปีก็สิ้นสุดลง

เมืองหลวงและสุสานของราชอาณาจักรโคกูรยอโบราณ[แก้]

เมืองหลวงและสุสานของราชอาณาจักรโคกูรยอโบราณ (จีนตัวย่อ: 高句丽王城、王陵及贵族墓葬) คือแหล่งมรดกโลกที่ประกอบด้วยแหล่งโบราณคดีในเมือง 3 เมือง ได้แก่ เมืองอู๋หนิ่ว ในมณฑลเหลียวหนิง เมืองกั๋วเน่ย (กุงแนซง - ตามภาษาเกาหลี) และหวันตู (ฮวันโด - ตามภาษาเกาหลี) ในมณฑลจี๋หลิน และสุสานอีก 40 แห่ง ซึ่งเป็นของราชวงศ์ 14 แห่ง และขุนนาง 26 แห่ง ทั้งหมดแสดงถึงร่องรอยวัฒนธรรมโกคูรยซึ่งได้มีอำนาจเหนือบางส่วนของภาคตะวัน ออกเฉียงเหนือของจีนและคาบสมุทรเกาหลีในช่วง 277 ปีก่อน ค.ศ. จนถึง ปี ค.ศ. ที่ 668

แหล่งโบราณคดีในเมืองอู๋หนิ่วได้ทำการขุดค้นไปเพียงเล็กน้อย ส่วนเมืองกั๋วเน่ย ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองจี๋หนิงในปัจจุบันนั้นได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงรอง หลังจากเมืองหลวงของโคกูรยอได้ย้ายไปตั้งที่กรุงเปียงยาง และสำหรับเมืองหวันตู หนึ่งในเมืองหลวงของราชอาณาจักรโคกูรยอนั้น ได้มีร่องรอยของพระราชวังและสุสานจำนวนกว่า 37 แห่ง

สมัยจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ ปีที่ 2 แห่งรัชกาลเจี้ยนเจา (ราว 37 ปี ก่อนคริสต์ศักราช) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (202 ก่อนคริสต์ศักราช - ค.ศ. 25) บรรพบุรุษชาวเกาหลีได้แผ้วถางสร้างเมืองขึ้นที่บริเวณอำเภอเกาโกวหลี (ปัจจุบันคือ อ.ซินปิน ในมณฑลเหลียวหนิงของจีน) หลังจากนั้นก็สถาปนาเมืองหลวงและขยายอำนาจจนมีอาณาเขตกว้างขวางไปทั่ว ตามที่รู้จักกันในชื่อ ‘อาณาจักรโคกูรยอ’

ยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของราชอาณาจักรโคกูรยอหรือเกาโกวหลี ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ได้แผ่อำนาจครอบคลุมภาคตะวันออกของมณฑลจี๋หลิน ตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเหลียวหนิง จนถึงดินแดนทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลีในปัจจุบัน ราชอาณาจักรโคกูรยอมีกษัตริย์ปกครองรวมทั้งสิ้น 28 รัชกาล* ระยะเวลาอันรุ่งเรืองจนถึงยุคเสื่อมอยู่ในช่วงเดียวกับราชวงศ์ฮั่นตะวันตกจนถึงราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618-907) ของจีน รวมระยะเวลาราว 705 ปี

ที่ตั้งและอาณาเขต[แก้]

เมืองเก่าแห่งราชอาณาจักรโคกูรยอตั้งอยู่บนเขาอู๋หนี่ว์ซัน (五女山) ที่คาบเกี่ยวระหว่างพื้นที่อำเภอซินปิน (新宾县) และอำเภอปกครองตนเองของชนชาติแมนจู หวนเหริน (桓仁县) ในมณฑลเหลียวหนิง มาจนถึงเมืองจี๋อัน (集安市) ในมณฑลจี๋หลิน เป็นอาณาบริเวณของเมืองเก่าอู๋หนี่ว์ซันซันเฉิง เมืองเก่ากั๋วเน่ยเฉิง เมืองเก่าหวันตูซันเฉิง โบราณสถานสุสานกษัตริย์ 14 หลุม และสุสานคนในตระกูลสูงศักดิ์ 26 หลุม รวมถึงหลุมศพแม่ทัพและศิลาจารึกโบราณของกษัตริย์ห่าวไท่หวัง (好太王)

มรดกโลก[แก้]

เมืองหลวงและสุสานของราชอาณาจักรโคกูรยอโบราณได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน


พระราชวงศ์[แก้]

  • พระบิดา : แฮโมซู บุตรของพระอาทิตย์
  • พระมารดา : พระสนมยูฮวา ธิดาของเทพแห่งแม่น้ำแห่งเมืองฮาแบ เป็นพระสนมของพระเจ้ากึมวาแห่งอาณาจักรพูยอตะวันออก
  • สมเด็จพระราชินี ยีโซยา จากตระกูล ยี หลังพระเจ้าดงเมียงซองสิ้นพระชนม์พระนางจึงขึ้นเป็นสมเด็จพระพันปีหลวง ยีโซยา
  • สมเด็จพระราชินี ซอซอนโน จากตระกูล ซอ หลังจากสร้างอาณาจักรใหม่พระนางคือพระนางซอนโนแห่ง แพคเจ

พระโอรส

  • องค์ชายพีรู เป็นพระโอรสบุญธรรมที่ประสูติจากพระนางซอนโน
  • องค์ชายยูริ เป็นพระโอรสที่ประสูติจากพระนางโซยา
  • องค์ชายอนจอ เป็นพระโอรสที่ประสูติจากพระนางซอนโน
  • องค์หญิงโซยอน เป็นพระธิดาที่ประสูติจากพระนางโซยา
ก่อนหน้า พระเจ้าดงเมียงซองแห่งโกคูรยอ ถัดไป
ไม่มี 2leftarrow.png กษัตริย์แห่งโกคูรยอ
(พ.ศ. 506 - พ.ศ. 524)
2rightarrow.png พระเจ้ายูริ