ปฏิกูล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ปฏิกูล, ขยะ, ของเสีย หรือ ของทิ้ง (อังกฤษ: waste) หมายถึง สิ่งที่มนุษย์ไม่ต้องการและหมดประโยชน์แล้ว ในสิ่งมีชีวิต ปฏิกูลหมายถึง สสารซึ่งไม่จำเป็นหรือสารพิษซึ่งถูกขับออกจากร่างกายสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น

สิ่งปฏิกูลมีความเกี่ยวเนื่องโดยตรงกับการพัฒนามนุษย์ ทั้งทางด้านเทคโนโลยีและสังคม โดยสิ่งปฏิกูลต่างแตกต่างกันไปทั้งในด้านเวลาและสถานที่ โดยมากสิ่งปฏิกูลมาจากภาคอุตสหกรรมและภาคนวัตกรรมที่จำเป็นต้องใช้วัสดุหลายชนิดในปริมาณมาก วัสดุเหล่านี้เมื่อหมดสิ้นประโยชน์แล้วก็จะกลายมาเป็นขยะ ตัวอย่างเช่น พลาสติก, ขยะนิวเคลียร์, ยาง เป็นต้น

สิ่งปฏิกูลบางชนิดก็มีมูลค่าทางเศรษฐกิจและสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ปัจจุบันระบบการจัดการสิ่งปฏิกูลสมัยใหม่จำแนกชนิดของสิ่งปฏิกูลหรือขยะไว้ดังนี้[ต้องการอ้างอิง]

  • สิ่งปฏิกูลเปียก
  • สิ่งปฏิกูลภาคการอุตสหกรรม
  • สิ่งปฏิกูลทางภาคเศรษฐกิจ
  • สิ่งปฏิกูลทางภาคการแพทย์
  • สิ่งปฏิกูลทางภาคเทคโนโลยีหรือสิ่งปฏิกูลอันตราย
  • สิ่งปฏิกูลทางธรรมชาติ

นิยามและความหมาย[แก้]

พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535 และ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2550 ให้คำว่า" มูลฝอย" หมายความว่า เศษกระดาษ เศษผ้า เศษอาหาร เศษสินค้า เศษวัตถุ ถุงพลาสติก ภาชนะที่ใส่อาหาร เถ้า มูลสัตว์ ซากสัตว์ หรือสิ่งอื่นใดที่เก็บกวาดจากถนน ตลาด ที่เลี้ยงสัตว์ หรือที่อื่น และหมายความรวมถึงมูลฝอยติดเชื้อ มูลฝอยที่เป็นพิษหรืออันตรายจากชุมชน[1]

พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535 ให้คำว่า" มูลฝอย"จัดเป็นของเสียประเภทหนึ่ง โดยให้คำจำกัดความของคำว่า ของเสีย (Waste) หมายความว่า ขยะมูลฝอย สิ่งปฏิกูล น้ำเสีย อากาศเสีย มลสารหรือวัตถุอันตรายอื่นใด ซึ่งถูกปล่อยทิ้งหรือมีที่มาจากแหล่งกำเนิดมลพิษ รวมทั้งกากตะกอนหรือสิ่งตกค้าง จากสิ่งเหล่านั้น ที่อยู่ในสภาพของแข็งของเหลวหรือก๊าซ

พระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ. 2535 ได้นิยามที่มีความหมายใกล้เคียงกับคำว่า “ขยะมูลฝอย” เพื่อควบคุม กำกับการจัดการ “ขยะมูลฝอย” ในภาคอุตสาหกรรม โดยได้นิยามคำว่า “สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว” หมายความว่า สิ่งของที่ไม่ใช้แล้วหรือของเสียทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากการประกอบกิจการโรงงาน รวมถึงของเสียจาก วัตถุดิบ ของเสียที่เกิดขึ้นในกระบวนการผลิต ของเสียที่เป็นผลิตภัณฑ์เสื่อมคุณภาพ และน้ำทิ้งที่มีองค์ประกอบหรือมีคุณลักษณะที่เป็นอันตราย ซึ่งปรากฏในประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมเรื่อง การกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว พ.ศ. 2548

สหภาพยุโรป[แก้]

ภายใต้ขอบข่ายงานของสหภาพยุโรปได้บัญญัติความหมายของปฏิกูลไว้ว่า เป็นวัตถุที่สามรถจับต้องได้ซึ่งถูกทอดทิ้ง, ตั้งใจที่จะทอดทิ้งหรือปรารถนาที่จะทอดทิ้ง โดยมีคำกล่าวที่ว่า

สสารหรือสารที่กลายมาเป็นขยะ มันจะยังคงเป็นขยะตราบเท่าที่มันหมดความสามารถที่จะคุกคามต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของมนุษย์

พระราชบัญญัติว่าด้วยการปกป้องสิ่งแวดล้อมแห่งสหราชอาณาจักรปี พ.ศ. 2533 ชิ้ว่าขยะประกอบไปด้วยสสารใดใดที่ถูกทำให้เป็นวัสดุชิ้นเล็กชิ้นน้อย ซึ่งปัจจุบันสหภาพยุโรปได้อภิปรายกันถึงหัวข้อจุดสิ้นสุดของสิ่งปฏิกูล ว่าควรจะใช้กระบวนการทำลายหรือกระบาวนการนำกลับมาใช้ใหม่เพื่อจุดประสงค์อื่น

อ้างอิง[แก้]