ต้อหิน
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
 |
บทความนี้ไม่มีการอ้างอิงจากเอกสารอ้างอิงหรือแหล่งข้อมูล โปรดช่วยพัฒนาบทความนี้โดยเพิ่มแหล่งข้อมูลน่าเชื่อถือ เนื้อหาที่ไม่มีการอ้างอิงอาจถูกคัดค้านหรือนำออก |
| ต้อหิน (Glaucoma) |
|
|---|---|
| การจำแนก และแหล่งข้อมูลอื่น | |
| ICD-10 | H40-H42 |
| ICD-9 | 365 |
| DiseasesDB | 5226 |
| eMedicine | oph/578 |
| MeSH | D005901 |
ต้อหิน (อังกฤษ: Glaucoma) เป็นโรคที่ดวงตามองไม่เห็น เกิดจากการคั่งของน้ำภายในตา จึงทำให้ความดันตาสูงขึ้นและกดทำลายประสาทตาทีละน้อย โดยที่ผู้ป่วยไม่รู้สึกเจ็บปวด พบมากในผู้สูงอายุ โดยปกติคนวัย 65 ปีขึ้นไป จะเกิดโรคต้อหินได้ประมาณ 1 ในทุก 20 คน [1]
โรคต้อหินเป็นสาเหตุตาบอดอันดับที่สองของโลก[2] โรคต้อหินพบทั่วโลกถึง 70 ล้านคน และประมาณ 10% ของผู้ป่วยหรือประมาณ 6.7 ล้านคน ต้องตาบอด หรือสูญเสียการมองเห็นอย่างสิ้นเชิง ในประเทศไทยมีผู้ป่วยประมาณ 2.5-3.8% หรือคิดเป็นจำนวนผู้ป่วยประมาณ 1.7-2.4 ล้านคน[3]
เมื่อไปตรวจตาถ้าความดันลูกตาเกิน 20.0 มิลลิกรัมปรอท มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นต้อหิน
อ้างอิง[แก้]
บทความเกี่ยวกับแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:แพทยศาสตร์
