ต้อหิน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ต้อหิน
(Glaucoma)
การจำแนก และแหล่งข้อมูลอื่น
ICD-10 H40-H42
ICD-9 365
DiseasesDB 5226
eMedicine oph/578
MeSH D005901
ภาพที่เห็นโดยคนเป็นโรคต้อหิน การมองเห็นจะน้อยลง

ต้อหิน (อังกฤษ: Glaucoma) เป็นโรคที่ดวงตามองไม่เห็น เกิดจากการคั่งของน้ำภายในตา จึงทำให้ความดันตาสูงขึ้นและกดทำลายประสาทตาทีละน้อย โดยที่ผู้ป่วยไม่รู้สึกเจ็บปวด พบมากในผู้สูงอายุ โดยปกติคนวัย 65 ปีขึ้นไป จะเกิดโรคต้อหินได้ประมาณ 1 ในทุก 20 คน [1]

โรคต้อหินเป็นสาเหตุตาบอดอันดับที่สองของโลก[2] โรคต้อหินพบทั่วโลกถึง 70 ล้านคน และประมาณ 10% ของผู้ป่วยหรือประมาณ 6.7 ล้านคน ต้องตาบอด หรือสูญเสียการมองเห็นอย่างสิ้นเชิง ในประเทศไทยมีผู้ป่วยประมาณ 2.5-3.8% หรือคิดเป็นจำนวนผู้ป่วยประมาณ 1.7-2.4 ล้านคน[3]

เมื่อไปตรวจตาถ้าความดันลูกตาเกิน 20.0 มิลลิกรัมปรอท มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นต้อหิน

อ้างอิง[แก้]