คีน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
คีน (Keane)
Keane Rock im Park.jpg
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิดที่ Battle ,ประเทศอังกฤษ
แนวเพลง เปียโน-ร็อก,อัลเทอร์เนทีฟร็อก,บริทป็อป
ปี ค.ศ. 1997-ปัจจุบัน
ค่าย Island
Universal
Interscope
Fierce Panda
Zoomorphic
เว็บไซต์ KeaneMusic.com
สมาชิก
Tim Rice-Oxley
Tom Chaplin
Richard Hughes
Jesse Quin
อดีตสมาชิก
Dominic Scott

คีน (อังกฤษ: Keane) เป็นวงเปียโน-ร็อกจากอังกฤษ เจ้าของบทเพลง Somewhere Only We Know, Everybody Changing อัลบั้มแรก Hopes And Fears ที่ประสบความสำเร็จทำยอดขายได้กว่า 5 ล้านแผ่นทั่วโลก อัลบั้ม Under the Iron Sea พุ่งขี้นติดอันดับหนึ่งของ Chart ใน ทวีปยุโรป ประเทศฮ่องกง ไต้หวัน สิงคโปร์ เกาหลี และ ประเทศไทย เมื่อเดือน มิถุนายน ปี 2549 และ ในขณะเดียวกันก็ขึ้นเป็น อันดับสี่ ของบิลบอร์ด คีน ได้รับรางวัล Brit Awards ถึงสองครั้ง และ ถูกเสนอ ชื่อเข้ารับรางวัลแกรมมี่ ด้วย

ประวัติ[แก้]

คีนอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ชื่อ “Battle” ซึ่งอยู่ทางใต้ของประเทศอังกฤษ

ทิมได้มีโอกาสเรียนเปียโนที่โรงเรียน แต่ไม่นานนักเค้าก็รู้สึกเบื่อกับดนตรีคลาสสิก และเลิกไปในที่สุด จนในที่สุดทิมเริ่มที่จะสนุกกับการเล่นคีย์บอร์ด และโปรแกรมแต่งเพลงต่างๆ และเริ่มพยายามที่จะเขียนเพลงของตัวเองและเล่นให้เพื่อนๆ ฟัง และริชาร์ดก็เริ่มที่จะฝึกเล่นกลอง และพวกเขาก็เริ่มที่จะเล่นกันเป็นวง หามือกีต้าร์มาร่วม (โดมินิค สก็อตต์) และในที่สุด ก็ได้ ทอม มาเป็นนักร้องนำของวง

ปี 1999 คีนย้ายมาที่ลอนดอนเพื่อหาบริษัทค่ายเพลง ผ่านไป 2 ปี พวกเขาก็ยังหาค่ายเพลงไม่ได้ รวมไปถึงโดมินิคก็ออกไปจากวง พวกเขากลับไปบ้านเดิมด้วยความผิดหวังและถังแตก รับทำงานไปวันๆ ส่วนตอนกลางคืนก็ซ้อมเพลงกันเช่นเคย จนในที่สุด คีนมีโอกาสได้ไปฝรั่งเศสเพื่อทำเดโมกันใหม่ โดยคราวนี้ไม่มีคนเล่นกีต้าร์ เสียงเปียโนและคีย์บอร์ดจึงเข้ามาแทนที่

เดือนมกราคม ปี 2003 พวกเขาได้โอกาสที่จะได้ออกซิงเกิลกับค่ายอินดี้ชื่อดัง Fierce Panda คีนกลับไปที่เมือง Battle อีกครั้งเพื่อบันทึกเสียงเพลง ‘Everybody's Changing' โดยเพลงนี้เป็น Single Of The Week ที่ Radio 1 เลือกโดย DJ Steve Lamacq และดีเจคนอื่นก็ค่อยๆ เลือกเพลงของคีน เพลงนี้ขายได้ 500 แผ่น

การที่ได้ไปเล่นดนตรีตามรายการวิทยุต่างๆ รวมถึงการทัวร์คอนเสิร์ตนั้น ทำให้คีนได้เจอกับค่ายเพลงใหญ่ๆหลายค่าย ซึ่งพวกเขาเลือกค่ายที่ เสนอและให้โอกาสพวกเขาเต็มที่ในการคิดและทำงานเพลง แล้วจึงกลับไปเพื่อบันทึกเพลงที่ สตูดิโอเล็กๆชื่อ ‘Helioscentric' กับโปรดิวเซอร์ Andy Green เพื่อที่จะทำงานเพลงอัลบั้ม ‘Hopes And Fear' ในปลายปี 2003 จนในที่สุด อัลบั้ม ‘Hopes And Fears' ก็ได้ออกวางแผงใน เดือนพฤษภาคม ปี 2004

การทัวร์คอนเสิร์ตของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป ซึ่งคราวนี้พวกเขาได้เดินทางไปทั่วโลกเป็นเวลาเกือบ 18 เดือน ในปี 2004 เขาออกทัวร์ในอังกฤษ เดือนตุลาคมปี 2005 เขาเริ่มทัวร์ที่อเมริกา ซึ่งรวมไปถึงการทัวร์กับร่วมกับ U2 ที่เมดิสัน สแควร์ การ์เด้นท์ และเดินทางต่อไปยังเม็กซิโก ญี่ปุ่น ออสเตรเลียรวมไปถึงทั่วยุโรป เล่นเฟสติวัลต่างๆ ทั่วโลก และการได้เป็นหนึ่งในศิลปินที่ได้ร่วมคอนเสิร์ต Live 8

อัลบั้ม Hopes and Fears ขายได้มากกว่า 5 ล้านแผ่นทั่วโลก ได้บริทอวอร์ด 2 รางวัลในปี 2005 (ในสาขา British Breakthrough Act, Best Album)[1], รางวัลจาก Q Magazine (Best Album Award) และได้เข้าชิงรางวัลแกรมมี่ สาขา Best New Act หลังจากคีนทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่อง พวกเขาต้องการกลับไปที่บ้าน เริ่มเขียนเพลงและเริ่มทำดนตรีกันใหม่ และในเดือนตุลาคม 2005 เขาเริ่มที่จะทำอัลบั้มใหม่กับ Andy Green โปรดิวเซอร์คนเดิม ทุกอย่างเสร็จในเดือนธันวาคม

อัลบั้มใหม่ ‘Under The Iron Sea' บันทึกเสียงที่ The Magic Shop ในโซโห นิวยอร์ก และสตูดิโอ‘Helioscentric' ใกล้ๆ เมือง Battle อัลบั้ม Under The Iron Sea (ออกกับค่าย Island/Interscope) วางแผงวันที่ 12 มิถุนายน 2006 ในประเทศอังกฤษและทั่วโลก วันที่ 20 มิถุนายน ในอเมริกาและแคนาดา มีเพลง "Is It Any Wonder?" เป็นซิงเกิลเปิดตัวอัลบั้มนี้

ในปี 2008 พวกเขาออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 3 ชื่อ Perfect Symmetry และปล่อยซิงเกิล "Spiralling" เป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มนี้

ล่าสุดในปี 2012 พวกเขาก็ได้ออกผลงานชุดที่ 4 หลังจากที่เคยออก Night Train งาน EP แนวทดลองไปให้ฟังก่อน โดยอัลบั้มนี้ชื่อ Strangeland โดยสไตล์ของอัลบั้มนี้ เป็นการหวนกลับไปสู่งานแรกเริ่มอย่าง Hopes and Fears และ Under the iron sea ซิงเกิลแรกของชุดนี้ คือ Silenced by the Night ตามมาด้วย Disconnected ซึ่งยังคงความเป็นบริตพ็อพสดใส แต่เนื้อหาเติบโตขึ้น

ผลงาน[แก้]

Studio Albums

  • Hopes and Fears (2004)
  • Under the Iron Sea (2006)
  • Perfect Symmetry (2008)
  • Strangeland (2012)

Expanded Play (EP)

  • Night Train (2010)

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]