ขีปนาวุธข้ามทวีป

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ขีปนาวุธ มินิตแมน 3 การทดลองขีปนาวุธข้ามทวีป ณ. ฐานทัพอากาศ Vandenberg รัฐแคลิฟอร์เนีย
เปิดตัวการทดสอบของ LGM-25C Titan II (ไททัน II) ICBM จากไซโลใต้ดินที่ แวนเดนเบิร์ก AFB (Vandenberg AFB) ระหว่างกลางปี ​​1970

ขีปนาวุธข้ามทวีป หรือ ขีปนาวุธพิสัยไกล (อังกฤษ: Intercontinental Ballistic Missile หรือ ICBM) คือขีปนาวุธทำลายล้างที่มีรัศมีทำการระยะไกลระดับข้ามทวีปมากกว่า 5,500 กิโลเมตร (3,400 ไมล์)[1] โดยปกติแล้วขีปนาวุธชนิดนี้จะใช้ในการบรรทุกหัวรบนิวเคลียร์ เพื่อทำลายเป้าหมายในวงกว้างจากระยะไกล โดยขีปนาวุธชนิดนี้สามารถบรรทุกหัวรบได้มากกว่าหนึ่งหัว และสามารถปล่อยได้จากหลายสถานที่เช่น สถานนีปล่อยขีปนาวุธภาพพื้นดิน, เรือดำน้ำ หรือ รถปล่อยขีปนาวุธ

ขีปนาวุธข้ามทวีปมีระยะทำการไกลและเร็วกว่าแตกต่างจากขีปนาวุธชนิดอื่น เช่นขีปนาวุธพิสัยกลาง, ขีปนาวุธพิสัยไกล้ และขีปนาวุธระดับยุทธวิธี

สมาชิกถาวรคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ 5 ประเทศ คือ จีน ฝรั่งเศส รัสเซีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา ทั้งหมดต่างมีขีปนาวุธข้ามทวีปประจำการเป็นของตัวเอง ขณะที่ อินเดีย กับ ปากีสถาน ปัจจุบันมีขีปนาวุธระยะกลางประจำการ และกำลังพัฒนาขีปนาวุธข้ามทวีป เช่นเดียวกับที่เกาหลีเหนือซึ่งกำลังพัฒนาขีปนาวุธข้ามทวีปอยู่เช่นกัน

ประวัติ[แก้]

สงครามโลกครั้งที่สอง[แก้]

การพัฒนาของการออกแบบในทางปฏิบัติครั้งแรกของโลกสำหรับ ICBM, A9/10, ไว้สำหรับใช้ในการทิ้งระเบิดนครนิวยอร์กและเมืองอื่น ๆ ของอเมริกา ที่ได้รับการดำเนินการอยู่ในนาซีเยอรมนีโดยทีมงานของ เวิร์นเฮอร์ วอน บรานน์ (Wernher von Braun) ที่มีชื่อเรียกว่า โครงการอเมริกา (Projekt Amerika)

ICBMs ยุคใหม่

ภาพภายนอกและภาคตัดขวางของระบบขีปนาวุธนิวเคลียร์ Trident II D5 มันเป็นขีปนาวุธยิงจากเรือดำน้ำที่มีความสามารถในการบรรทุกหัวรบนิวเคลียร์ได้หลายเท่าที่ยิงได้ไกลถึง 8,000 กิโลเมตร (5,000 ไมล์) ขีปนาวุธไทรเดนจะมีประจำการโดยจำนวนสิบสี่กองทัพเรือสหรัฐชั้นโอไฮโอและอีกสี่ราชนาวีเรือดำน้ำชั้นแวนการ์ด

ICBMs ยุคใหม่มักจะกำหนดเป้าหมายดำเนินการหลาย ๆ อย่างได้อย่างอิสระ เช่นขีปนาวุธ reentry (MIRVs) ซึ่งแต่ละหัวรบนิวเคลียร์สามารถดำเนินการแยกออกจากกันเพื่อทำให้จรวดลำเดียวสามารถโจมตีเป้าหมายได้หลายเป้าหมาย MIRV เป็นผลพลอยได้ของการลดขนาดและน้ำหนักลงอย่างฮวบฮาบของหัวรบที่ทันสมัยและสนธิสัญญาข้อจำกัดอาวุธยุทธศาสตร์ที่กำหนดข้อจำกัดของจำนวนของการยิงขีปนาวุธ (SALT I และ SALT II) มันได้ถูกพิสูจน์แล้วว่ายังเป็น "คำตอบที่ง่าย" ที่ถูกนำเสนอเพื่อการใช้งานแก่ระบบ ABM มันอยู่ห่างไกลจากราคาที่แพงเพื่อเพิ่มจำนวนหัวรบแก่ระบบขีปนาวุธที่มีอยู่มากกว่าเพื่อสร้างระบบ ABM ที่มีความสามารถในการยิงที่น้อยกว่าของจำนวนหัวรบที่ถูกเพิ่มเติมเข้าไป; ด้วยเหตุนี้, ระบบ ABM ส่วนใหญ่จึงเป็นข้อเสนอที่ได้รับการตัดสินในอันที่จะกระทำไม่ได้

ดูเพิ่ม[แก้]

แนวความคิดของศิลปินกับขีปนาวุธ SS-24 ที่ถูกนำไปใช้ในรถไฟ


อ้างอิง[แก้]

  1. "Intercontinental Ballistic Missiles". Special Weapons Primer. Federation of American Scientists. สืบค้นเมื่อ 2012-12-14.