ขิงญี่ปุ่น

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ขิงญี่ปุ่น
Zingiber mioga
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร: Plantae
(unranked): Angiosperms
(unranked): Monocots
(unranked): Commelinids
อันดับ: Zingiberales
วงศ์: Zingiberaceae
สกุล: Zingiber
สปีชีส์: Z. mioga
ชื่อทวินาม
Zingiber mioga
(Thunb.) Roscoe
ชื่อพ้อง[1]
  • Amomum mioga Thunb.
  • Zingiber mijooka Siebold, spelling variation
  • Zingiber sjooka Siebold
  • Zingiber mioga var. variegatum Makino
  • Zingiber echuanense Y.K.Yang

ขิงญี่ปุ่น หรือ เมียวงะ (ญี่ปุ่น: 茗荷) จัดอยู่ในสปีชีส์ Zingiber mioga ในวงศ์ขิง (Zingiberaceae) เป็นพืชอายุหลายปีที่เป็นไม้ล้มลุก ผลัดใบ เป็นพืชพื้นเมืองของญี่ปุ่น จีน และตอนใต้ของเกาหลี[1][2] ใช้เพียงดอกตูมและหน่อที่ดูน่ารับประทานเท่านั้น ในการนำมาทำอาหาร[3] ดอกตูมจะถูกหั่นอย่างสวยงาม และใช้ในครัวญี่ปุ่นเพื่อประดับอาหาร สำหรับซุปเต้าเจี้ยว (มิโซะชิรุ) เครื่องดองแบบจีน (ซุโนะโมะโนะ) และอาหารเช่นมะเขือเผา ในครัวเกาหลี ดอกตูมถูกเสียบไม้สลับกับเนื้อสัตว์ จากนั้นจึงนำไปทอดในน้ำมันตื้น ๆ

แต่เดิมขิงชนิดนี้เป็นพืชที่เก็บเกี่ยวในญี่ปุ่น แต่ต่อมามีผู้นำไปปลูกในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์เพื่อส่งออกไปยังตลาดญี่ปุ่น

เช่นเดียวกับพืชป่าทั่วไป ขิงญี่ปุ่นชอบที่ร่มแสงแดดรำไร ทนความหนาวเย็นได้ -18 องศาเซลเซียส หรือ 0 องศาฟาเรนไฮต์ และอาจทนความเย็นได้มากกว่านั้น

สรรพคุณทางยา[แก้]

องค์ประกอบบางอย่างของขิงญี่ปุ่นเป็นพิษต่อเซลล์ (Cytotoxic) องค์ประกอบอื่น ๆ แสดงคุณลักษณะที่ดี ในความเป็นไปได้ที่จะต่อต้านสารที่ก่อให้เกิดมะเร็ง (Anti-carcinogenic)[4]

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]