การแสร้งป่วย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
การแสร้งป่วย
(malingering)
การจำแนก และแหล่งข้อมูลอื่น
ICD-10 Z76.5
ICD-9 V65.2
MeSH D008306

การแสร้งป่วย (อังกฤษ: malingering) เป็นคำที่ใช้ในวงการแพทย์ สำหรับอาการของมนุษย์ที่ไม่ต้องการกระทำสิ่งใด ๆ เช่น ไม่ต้องการไปพบใครบางคน หรือ ไม่ไปสถานที่ใดที่หนึ่ง ซึ่งหากไม่มีข้ออ้างนั้น อาจจะต้องไปร่วมกิจกรรมที่ไม่อยากทำนั้นด้วย[1] การแสร้งป่วยส่วนมากพบบ่อยในเด็ก ๆ ซึ่งเด็กหลาย ๆ คน ก็มีการปฏิเสธหรือกลัวโรงเรียน ทำให้ต้องมีการวางแผนตบตา โดยใช้วิธีการการแสร้งป่วยในการหลอกลวง

ภาษาไทยมีคำที่มีความหมายเดียวกับการแสร้งป่วยว่า ป่วยการเมือง ซึ่งไม่จำเป็นที่จะต้องเกี่ยวข้องกับการเมืองเสมอไป แต่เป็นการเอาความเข้าใจเกี่ยวกับการเมืองมาผสมผสาน เพื่อให้เข้าใจว่าอาการป่วยนั้น ไม่เป็นข้อเท็จจริง ซึ่งสะท้อนภาพลักษณ์ของการเมือง ในมุมมองของสาธารณชนคนไทยว่าเป็นเรื่องของการหลอกลวง หรือการแก้ตัว[2][3][4]

อ้างอิง[แก้]

  1. การแสร้งป่วย โดย สุรนันทน์ เวชชาชีวะ 15 พฤศจิกาน 2552
  2. "เพื่อไทยเชื่อรองฯสุเทพป่วยการเมือง". สืบค้นเมื่อ 15 ธันวาคม 2013. 
  3. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ คำว่า "การเมือง" มีเนื้อหาส่วนหนึ่งดังนี้

    (ปาก) ว. มีเงื่อนงำ, มีการกระทำอันมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่, เช่น ป่วยการเมือง.

    หมายเหตุ: ฐานข้อมูลราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ผิดพลาด ทำให้ไม่มีคำว่า "การเมือง" แต่เนื้อหาของคำดังกล่าวไปอยู่ในหน้า "การพา" แทน
  4. "ป่วยการเมือง? “ปู” โผล่วังอัมพร ก่อนย่องขึ้นทำเนียบฯ อ่านวาระประชุม ครม.". สืบค้นเมื่อ 15 ธันวาคม 2013.