การวัดตำแหน่งดาว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาพประกอบของการใช้อินเตอร์เฟอโรมิเตอร์ในช่วงความยาวคลื่นแสงเพื่อตรวจสอบตำแหน่งที่แม่นยำของดาว ได้รับความอนุเคราะห์จาก NASA / JPL-Caltech


การวัดตำแหน่งดาว หรือ วิชาวัดตำแหน่งดาว (อังกฤษ: Astrometry) เป็นสาขาวิชาหนึ่งของดาราศาสตร์ เกี่ยวข้องกับการตรวจวัดและการอธิบายตำแหน่งและการเคลื่อนที่ของดวงดาวหรือวัตถุท้องฟ้าอื่นๆ ข้อมูลจากการศึกษาในสาขานี้มีความสำคัญอย่างมากในปัจจุบันสำหรับงานวิจัยด้านจลนศาสตร์และจุดกำเนิดของระบบสุริยะ ตลอดจนดาราจักรทางช้างเผือกของเรา

ประวัติ[แก้]

ประวัติศาสตร์ของวิชาวัดตำแหน่งดาว เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ของบัญชีรายชื่อดาวฤกษ์ ซึ่งทำให้นักดาราศาสตร์สามารถอ้างอิงกับวัตถุในท้องฟ้า เพื่อให้พวกเขาสามารถติดตามความเคลื่อนไหวของพวกมันได้ ย้อนหลังไปถึง Hipparchus ผู้ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงประมาณ 190 BC ได้ใช้บัญชีรายชื่อดาวฤกษ์ของ Timocharis Aristillus รุ่นก่อนของเขาและการค้นพบว่าโลกมีการหมุนควง

โปรแกรมช่วยในการศึกษา[แก้]

  • Astrometrica
  • MPO (computer program)

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

หนังสืออ่านเพิ่ม[แก้]

  • Kovalevsky, Jean; Seidelman, P. Kenneth (2004). Fundamentals of Astrometry. Cambridge University Press. ISBN 0-521-64216-7. 
  • Walter, Hans G. (2000). Astrometry of fundamental catalogues: the evolution from optical to radio reference frames. New York: Springer. ISBN 3540674365. 
  • Kovalevsky, Jean (1995). Modern Astrometry. Berlin; New York: Springer. ISBN 354042380X. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]