ปาร์กูร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ปาร์กัวร์)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ฌูว์เลียง วีกรู ทำการแสดงปาร์กูร์ในสวน

ปาร์กูร์ (ฝรั่งเศส: parkour, ออกเสียง: [paʁkuʁ]) เป็นวิธีการฝึกที่ผู้เข้าร่วม (เรียกว่า ทราเซอร์) เดินทางจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งในสภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนด้วยวิธีที่เร็วที่สุดและมีประสิทธิภาพที่สุดโดยไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือ ปาร์กูร์มีที่มาจากการฝึกข้ามด่านอุปสรรคของทหารและศิลปะการต่อสู้[1][2]

ปาร์กูร์เป็นกิจกรรมที่สามารถฝึกคนเดียวหรือฝึกร่วมกับคนอื่น และมักฝึกในพื้นที่เขตเมืองถึงแม้ว่าจะสามารถฝึกที่ใดก็ได้[3][4] วัตถุประสงค์สำคัญเกี่ยวข้องกับการเห็นสภาพแวดล้อมของตนเองในรูปแบบใหม่และการจินตนาการถึงศักยภาพในการเดินทางผ่านสภาพแวดล้อมนั้นด้วยการเคลื่อนตัวไปในลักษณะต่าง ๆ[5][6]

ปาร์กูร์เป็นขบวนการเคลื่อนไหวที่ดาวีด แบล ก่อตั้งขึ้นในประเทศฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1988[7][8] อย่างไรก็ตาม วิธีการฝึกที่คล้าย ๆ กันทั่วโลกนำไปสู่การตั้งคำถามถึงความถูกต้องของคำอ้างดังกล่าว[9] การฝึกนี้กลายเป็นที่นิยมในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงคริสต์ทศวรรษ 2000 ผ่านภาพยนตร์ สารคดี วิดีโอเกม และโฆษณา[9][10][11]

อ้างอิง[แก้]

  1. Ferrari, Matthew (7 May 2010). "From 'Play to Display': Parkour as Media-Mimetics or Nature Reclamation?". FlowTV, vol 11, lokaliseret den 01-04-2011 på.
  2. De Feitas, Elizabeth (2011). "Parkour and the Built Environment: Spatial Practices and the Plasticity of School Buildings". Journal of Curriculum Theorizing. 27 (3): 209.
  3. Rawlinson, Christopher; Guaralda, Mirko (11 September 2012). "Chaos and creativity of play: designing emotional engagement in public spaces". In Out of Control: 8th International Conference on Design and Emotion. Central Saint Martins College of Arts and Design, London. ISBN 9780957071926. สืบค้นเมื่อ 16 March 2013.
  4. Brunner, C. (2010). "Nice-looking obstacles: Parkour as urban practice of deterritorialization" (PDF). AI & Society. 26 (2): 143–152. doi:10.1007/s00146-010-0294-2. S2CID 11017425.
  5. Rawlinson, Christopher; Guaralda, Mirko (27 April 2011), "Play in the city: Parkour and architecture", The First International Postgraduate Conference on Engineering, Designing and Developing the Built Environment for Sustainable Wellbeing, Queensland University of Technology, Brisbane, Australia, ISBN 9780980582741, สืบค้นเมื่อ 16 March 2013
  6. Ameel, L.; Tani, S. (2012). "Everyday aesthetics in action: Parkour Eyes and the beauty of concrete walls". Emotion, Space and Society. 5 (3): 164–173. doi:10.1016/j.emospa.2011.09.003.
  7. "Parkour History". Parkour Generations. 22 August 2014. สืบค้นเมื่อ 2 December 2015.
  8. "Interview with David Belle". สืบค้นเมื่อ 2 December 2015.
  9. 9.0 9.1 Angel, pp. 17–20
  10. Belle, David (2006). "Entrevista com David Belle (OSRAM 2006)" [Interview with David Belle (OSRAM 2006)] (Interview). สืบค้นเมื่อ 10 February 2013.
  11. Atkinson, M. (2009). "Parkour, Anarcho-Environmentalism, and Poiesis". Journal of Sport & Social Issues. 33 (2): 169–194. doi:10.1177/0193723509332582. S2CID 146783270.

ข้อมูล[แก้]