เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม (Cultural identity) คือ (ความรู้สึกถึง) เอกลักษณ์ของกลุ่มหรือวัฒนธรรม หรือของปัจเจกบุคคลที่ได้รับอิทธิพลจากการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหรือวัฒนธรรม เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมมีความคล้ายคลึงและทับซ้อนแต่มีความหมายต่างกันกับ "เอกลักษณ์ทางการเมือง"
เนื้อหา |
[แก้] พรรณาความ
มีคำถามสมัยใหม่เกี่ยวกับวัฒนธรรมที่เปลี่ยนถ่ายไปสู่คำถามเกี่ยวกับเอกลักษณ์ การศึกษาทางวัฒนธรรมและทฤษฎ๊ทางสังคมจำนวนมากที่เจาะลึกในประเด็นคำถามเกี่ยวกับเอกลักษณ์ ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา การบ่งชี้ในรูปแบบใหม่ๆ และด้วยการประติดประต่อตัวบ่งชี้เล็กๆ หลายชิ้นที่แตกออกจากสิ่งเดียวกันทำให้ช่วยให้เราพุ่งการกำหนดเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมไปที่: สถานที่ เพศ เชื้อชาติ ประวัติศาสตร์ การแสดงออกเกี่ยวกับการเป็นชายหรือหญิง ความเชื่อทางศาสนาและความเป็นกลุ่มชาติพันธุ์
นักวิจารณ์เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมบางท่านโต้แย้งว่า การสงวนรักษาหรืออนุรักษ์ไว้ซึ่งเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่อาศัยพื้นฐานแห่งความแตกต่างเป็นแรงกดดันให้เกิดความแตกแยกขึ้นในสังคม และว่าคตินิยมสากล (Cosmopolitanism), ให้ความมีสำนักร่วมแก่บุคคลในการเป็นพลเมืองหนึ่งเดียวกันมากกว่า [1] แต่ก็ไม่เป็นไปในเชิงของการแตกแยกเสมอไป เมื่อพิจารณาถึงความเกี่ยวพันทางปฏิบัติในสังคมสากล รัฐอาจมีส่วนเป็นผู้สร้างการเชื่อมโยงที่ให้พื้นฐานกลางๆ และกำหนดวิธีเพื่อการบ่งชี้ที่สามารถผลัดเปลี่ยนไปมาระหว่างวัฒนธรรมที่ต่างกัน ตัวอย่างอาจเห็นได้จากการจัดระเบียบของโลกทั้งเก่าและใหม่ ในระเบียบของโลกเก่า รัฐในยุโรปต่างแบ่งปันและร่วมวัฒนธรรมระดับสูงที่เป็นภาวะเอกพันธุ์ที่เนื่องมาจากประวัติศาสตร์ที่มีรากมาจากที่เดีนวกันของ "การมีความสัมพันธ์เชิงรุนแรงที่เกิดบ่อยครั้ง และวัฒนธรรมเกรโกโรมันดั้งเดิม" (Brown 2001) บราวน์ได้ให้ข้อถกเถียงไว้ว่า การค้นคิดของโลกตะวันตกเกี่ยวกับ "รัฐชาติ" (nation-state) คือสิ่งพิสูจน์ถึงความความเป็นปัจจัยที่เย้ายวนและเป็นตัวหลอมรวมตัวสำคัญในหลายวัฒนธรรม [2]
[แก้] ดูเพิ่ม
- ทั่วไป
- โลกาภิวัฒน์ (globalisation), คตินิยมสากล (Cosmopolitanism), การกำหนดความแนวคิดด้วยตนเอง (Self-concept), การกำหนดการปกครองด้วยตนเอง (Self-determination), ความเป็นเสรีนิยม (liberalisation), demos
- เอกลักษณ์
- เอกลักษณ์ของสังคม (Social identity), ความห่วงใยในเอกลักษณ์ (identity concerns), เอกลักษณ์พหุคูณ (multiple identity ), เอกลักษณ์ทางเพศ (Gender identity)
- วัฒนธรรม
- ความหลากหลายทางวัฒนธรรม (Cultural diversity), สามัตถิยะระหว่างวัฒนธรรม (Intercultural competence), อนุรักษ์นิยมทางวัฒนธรรม (cultural conservatism), การข้ามผ่านระหว่างวัฒนธรรม (Transculturation)
- การเมือง
- การเมืองเรื่องการย้ายถิ่น (Diaspora politics), เอกลักษณ์ทางการเมือง (Identity politics), Pan-nationalism, อิสรเสรีนิยม (libertarian), ลัทธิจารีตนิยม (conservationism)
[แก้] บทความจากแหล่งอื่นและอ้างอิง
- ^ The Limits of Nationalism by Chaim Gans. ISBN 9780521004671 ISBN 0521004675
- ^ C Brown (2001) Understanding International Relations. Hampshire, Palgrave
[แก้] หนังสือและสิ่งพิมพ์
- Tan, S.-h. (2005). Challenging citizenship: group membership and cultural identity in a global age. Aldershot, Hants, England: Ashgate. ISBN 0754643670
- Bunschoten, R., Binet, H., & Hoshino, T. (2001). Urban flotsam: stirring the city : Chora. Rotterdam: 010 Publishers. ISBN 9064503877
- Mandelbaum, M. (2000). The new European diasporas: national minorities and conflict in Eastern Europe. New York: Council on Foreign Relations Press
- Houtman, G. (1999). Mental culture in Burmese crisis politics: Aung San Suu Kyi and the National League for Democracy. Tokyo: Institute for the Study of Languages and Cultures of Asia and Africa, Tokyo University of Foreign Studies. (library.cornell.edu). ISBN 4872977483
- Sagasti, F. R., & Alcalde, G. (1999). Development cooperation in a fractured global order: an arduous transition. Ottawa: International Development Research Centre. ISBN 0889368899
- Crahan, M. E., & Vourvoulias-Bush, A. (1997). The city and the world: New York's global future. New York: Council on Foreign relations. ISBN 0876092083
- Hall, S., & Du Gay, P. (1996). Questions of cultural identity. London: Sage. ISBN 0803978839
- Cable, V. (1994). The world's new fissures: identities in crisis. London: Demos. ISBN 1898309353
- Berkson, I. B. (1920).Theories of Americanization a critical study, with special reference to the Jewish group. New York City: Teachers College, Columbia University.
[แก้] รายการอ่านเพิ่มเติม
- Robyns, Clem (1995). "Defending the national identity". In Andreas Poltermann (Ed.), Literaturkanon, Medienereignis, Kultureller Text. Berlin: Erich Schmidt Verlag ISBN 3-503-03727-6.
- Robyns, Clem (1994). "Translation and discursive identity". In Clem Robyns (Ed.), Translation and the Reproduction of Culture. Leuven: Cetra. Also in Poetics Today 15 (3), 405-428.
- Anderson, Benedict (1991). Imagined Communities. London: Verso.
- Gellner, Ernest (1983). Nations and Nationalism. Oxford: Basil Blackwell.
- Bourdieu, Pierre (1980). "L'identité et la représentation". Actes de la recherche en sciences sociales 35, 63-70.
- Gordon, David C. (1978). The French Language and National Identity (1930-1975). The Hague: Mouton.
- de Certeau, Michel; Julia, Dominique; & Revel, Jacques (1975). Une politique de la langue: La Révolution française et les patois. Paris: Gallimard.
- Balibar, Renée & Laporte, Dominique (1974). Le français national: Politique et pratique de la langue nationale sous la Révolution. Paris: Hachette.
- Fishman, Joshua A. (1973). Language and Nationalism: Two Integrative Essays. Rowley, MA: Newbury House.
- (full-text IDENTITIES: how Governed, Who Pays?)
- Woolf, Stuart. "Europe and the Nation-State". EUI Working Papers in History 91/11. Florence: European University Institute.
- Stewart, Edward C.; Bennet, Milton J. (1991). American Cultural Patterns. Intercultural Press, Boston, MA.
- Evangelista, M. (2003). "Culture, Identity, and Conflict: The Influence of Gender," in Conflict and Reconstruction in Multiethnic Societies, Washington, D.C.: The National Academies Press [1]
