เดอะไรเชียสบราเธอส์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เดอะไรเชียสบราเธอส์
ไฟล์:The Righteous Brothers.jpg
เดอะไรเชียสบราเธอส์ ที่ลาสเวกัสในปี 2003 สามสัปดาห์ก่อนแฮตฟิลด์ (คนซ้าย) จะเสียชีวิต
ข้อมูลพื้นฐาน
แหล่งกำเนิด ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย
แนวเพลง ป็อป, บลู-อายด์โซล
ช่วงปี 1962–1968,
1974–2003
ค่ายเพลง Moonglow,
Philles Records,
Verve,
Haven Records,
Polydor Records (for reissues only),
Curb
ส่วนเกี่ยวข้อง Barry Mann
Cynthia Weil
Phil Spector
สมาชิก Bill Medley
Bobby Hatfield

เดอะไรเชียสบราเธอส์ (อังกฤษ: The Righteous Brothers) เป็นวงดนตรีคู่ดูโอประกอบด้วยบิล เมดลีย์และบ็อบบี แฮตฟิลด์ พวกเขามีผลงานจากปี ค.ศ. 1963 ถึง 1975 และยังคงแสดงอยู่เรื่อยมาจนกระทั่แฮตฟิลด์เสียชีวิตไปในปี ค.ศ. 2003 แนวการร้องเพลงของพวกเขาบางครั้งอาจเรียกว่า บลู-อายด์โซล

เมดลีย์และแฮตฟิลด์มีความสามารถในการร้องเพลง ทั้งช่วงกว้างเสียง การควบคุมและโทน ที่ช่วงให้พวกเขาสามารถสร้างสรรค์การร้องคู่ที่แข็งแรงและโดดเด่น หรือแม้จะแสดงเดี่ยวก็ตาม เมดลีย์ร้องในส่วนเสียงต่ำและลึก กับเสียงเบส-แบร์ริโทน ขณะที่แฮตฟิลด์มีเสียงร้องที่สูง กับเสียงเทเนอร์ที่สูง

พวกเขาได้ชื่อวงมาในปี ค.ศ. 1962 ขณะที่แสดงด้วยกันในลอสแอนเจลิส ในฐานวงสมาชิก 5 คนที่ชื่อ เดอะพารามัวส์[1] ในขณะที่แสดงอยู่นั้น ตอนจบผู้ฟังที่เป็นนาวิกโยธินผิวดำก็ตะโกนขึ้นมาว่า "That was righteous, brothers!"[2] ซึ่งทั้งคู่ก็รับเอาชื่อนี้มาเมื่อออกในฐานะดูโอ

เพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของเดอะไรเชียสบราเธอส์ คือเพลง "Unchained Melody" ในปี ค.ศ. 1965 ซิงเกิลเพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 4 ในสหรัฐอเมริกา และอันดับที่ 14 ในอังกฤษ ต่อมาในปี ค.ศ. 1990 เพลงนี้ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์ Ghost (วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก) นำแสดงโดยแพทริก สเวซีและเดมี มัวร์ ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จสูงสุด และทำให้เพลงนี้ติดอันดับอีกครั้ง โดยติดอันดับหนึ่งในชาร์ต U.S. adult contemporary และอันดับหนึ่งในอังกฤษ ออสเตรีย และอีกหลายประเทศ [3]

ซิงเกิ้ลดัง[แก้]

เดอะไรเชียสบราเธอส์[แก้]

  • 1963: "Little Latin Lupe Lu" - #49 US
  • 1963: "My Babe" - #75 US (เข้าชาร์ตใหม่ในปี 1965 ที่อันดับ #101 US)
  • 1964: "You've Lost That Lovin' Feelin'" - #1 US, #1 UK
  • 1965: "Bring Your Love to Me" - # 83 US / "Fannie Mae" - #117 US
  • 1965: "Just Once in My Life" - #9 US
  • 1965: "You Can Have Her" - #67 US
  • 1965: "Justine" - #85 US
  • 1965: "Unchained Melody" - #4 US, #14 UK / "Hung on You" - #47 US
  • 1965: "Ebb Tide" - #5 US, #48 UK
  • 1966: "Georgia On My Mind" - #62 US
  • 1966: "(You're My) Soul and Inspiration" - #1 US (Gold), #15 UK
  • 1966: "He" - #18 US / "He Will Break Your Heart" [a.k.a. "He Don't Love You (Like I Love You)"] - #91 US
  • 1966: "Go Ahead and Cry" - #30 US
  • 1966: "On This Side of Goodbye" - #47 US
  • 1966: "White Cliffs of Dover|The White Cliffs of Dover]]" - #21 UK
  • 1967: "Melancholy Music Man" - #43 US
  • 1967: "Stranded in the Middle of No Place" - #72 US
  • 1969: "You've Lost That Lovin' Feelin'" (re-issue) - #10 UK
  • 1974: "Rock and Roll Heaven" - #3, เขียนโดย Alan O'Day
  • 1974: "Give It to the People" - #20
  • 1974: "Dream On" - #32
  • 1977: "You've Lost That Lovin' Feelin'" (re-issue) - #42 UK
  • 1990: "Unchained Melody" (re-issue) - #13 (plus Adult Contemporary #1) US, #1 UK
  • 1990: "Unchained Melody" (new 1990 recording for Curb Records) - #19 US (Platinum)
  • 1990: "You've Lost That Lovin' Feelin'" / "Ebb Tide" (re-issue) - #3 UK

อ้างอิง[แก้]