อิริโอะโมะเตะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แผนที่ของเกาะอิริโอะโมะเตะและเกาะอื่นๆในหมู่เกาะยะเอะยะมะ
ภาพเกาะอิริโอะโมะเตะมองจากอวกาศ เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2534

อิริโอะโมะเตะ (西表島 Iriomote-jima; Yaeyama: Irimutī Okinawan: Iriumuti) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะยะเอะยะมะ และใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดโอะกินะวะ รองจากเกาะโอะกินะวะ

เกาะนี้มีพื้นที่ 289 กม.2 มีประชากรน้อยกว่า 2,000 คน และมีโครงสร้างพื้นฐานเฉพาะบนถนนเลียบชายหาดสายเดียวที่เชื่อมต่อหมู่บ้านทางด้านเหนือกับชายทะเลด้านตะวันออก บนเกาะไม่มีสนามบิน นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จึงมาทางเรือข้ามฟากจากเกาะอิชิงะกิ ซึ่งใน พ.ศ. 2546 มีนักท่องเที่ยวเดินทางมามากกว่า 150,000 คน เกาะนี้อยู่ในเขตของเมืองทะเคะโทะมิ จังหวัดโอะกินะวะ

ภูมิประเทศและภูมิอากาศ[แก้]

เกาะอิริโอะโมะเตะมีภูมิอากาศแบบทะเลกึ่งโซนร้อน มีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดทั้งปี 23.4°C และมีอุณหภูมิเฉลี่ยในแต่ละเดือนตั้งแต่ 17.6°C ในเดือนมกราคม จนถึง 28.4°C ในเดือนกรกฎาคม มีฤดูไต้ฝุ่นที่โดยเฉลี่ยจะอยู่ระหว่างเดือนมิถุนายนจนถึงกันยายน

พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะเป็นป่ากึ่งโซนร้อนหนาทึบและป่าชายเลน พื้นที่ 80% เป็นเขตอนุรักษ์ และพื้นที่ 34.3% ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติอิริโอะโมะเตะ จุดที่สูงที่สุดบนเกาะคือ ภูเขาโคะมิ (古見岳 Komidake) มีความสูง 470 เมตร

เกาะอิริโอะโมะเตะมีชื่อเสียงจากแมวป่าอิริโอะโมะเตะ (Prionailurus iriomotensis; Japanese: 西表山猫 Iriomote-yamaneko) ซึ่งเป็นแมวป่าที่ออกหากินตอนกลางคืนที่ใกล้สูญพันธุ์ พบเฉพาะบนเกาะอิริโอะโมะเตะ ประเมินว่ามีแมวป่าอิริโอะโมะเตะเพียงประมาณ 100 ตัวที่อาศัยอยู่ในธรรมชาติj

ประวัติศาสตร์[แก้]

ก่อนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เกาะอิริโอะโมะเตะแทบไม่มีประชากรอาศัยอยู่เนื่องจากมาเลเรียระบาด แรกเริ่มนั้นพื้นที่บนเกาะถูกใช้เป็นแหล่งเพาะปลูกข้าว ในระหว่างสงคราม ผู้ที่อาศัยอยู่บนเกาะอิชิงะกิบางส่วนต้องลี้ภัยมายังเกาะอิริโอะโมะเตะ และบางคนก็ติดเชื้อมาลาเรีย

หลังสิ้นสุดสงคราม กองทัพสหรัฐอเมริกาในญี่ปุ่นกำจัดมาลาเรียออกไปจากเกาะ และไม่เคยปรากฏการติดเชื้ออีกเลย รายได้ของเกาะส่วนใหญ่มาจากการท่องเที่ยวและผลผลิตทางเกษตรกรรม โดยเฉพาะสับปะรดและการประมง

Gallery[แก้]

External links[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 24°20′N 123°48′E / 24.333°N 123.800°E / 24.333; 123.800