สี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน

สี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน (จีน: 四大美人; พินอิน: sì dà měi rén; อังกฤษ: Four Beauties) เป็นคำเรียกสตรี 4 คนที่ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในประวัติศาสตร์จีนโบราณ โดยทั้ง 4 คนนี้มีบทบาทสำคัญที่ทำให้สถานการณ์บ้านเมืองพลิกผันถึงขั้นล่มสลายของอาณาจักรหรือเป็นจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์ คำโคลงจีนที่ใช้เรียกสตรีทั้งสี่นี้ได้แก่ "沉鱼落雁，闭月羞花" ในพากย์ภาษาไทย อาจารย์ถาวร สิกขโกศล ได้แปลไว้เป็นบทกลอนว่า

ตัวเต็ม		ตัวย่อ		พินอิน		ความหมาย
西施沉魚 昭君落雁 貂嬋閉月 貴妃羞花		西施沉鱼 昭君落雁 貂婵闭月 贵妃羞花		XīShī chén yú ZhāoJūn luòyàn DiāoChán bì yuè GuìFēi xiū huā		มัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนาง

รายชื่อนามสตรีทั้งสี่ เรียงตามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ดังนี้

1. ไซซี (Xi Shi, 沉鱼, 西施) มีชีวิตอยู่ช่วง ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ในสมัยชุนชิว ได้ฉายาว่า "มัจฉาจมวารี" (沉鱼)
2. หวังเจาจวิน (Wang Zhaojun) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้ฉายาว่า "ปักษีตกนภา" (落雁)
3. เตียวเสี้ยน (Diao Chan) มีชีวิตอยู่ในยุคสามก๊ก ได้ฉายาว่า "จันทร์หลบโฉมสุดา" (闭月)
4. หยางกุ้ยเฟย (Yang Guifei) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ถัง ได้ฉายาว่า "มวลผกาละอายนาง" (羞花)

อ้างอิง

• ถาวร สิกขโกศล, สี่ยอดหญิงงามผู้พลิกประวัติศาสตร์จีน, กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์สร้างสรรค์บุ๊คส์, 2544