ศัพท์สแลง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ศัพท์สแลง (อังกฤษ: slang) และ สำนวน (idiom) เป็นคำศัพท์หรือสำนวนที่ไม่ได้เป็นศัพท์ปกติที่ใช้กันอยู่ตามความหมายตรงตัว แต่เป็นคำศัพท์ที่ไม่เป็นทางการ โดยทั่วไปอาจจะเกิดจากการสร้างศัพท์หรือสำนวนใหม่โดยการ เปลี่ยนคำ เปลี่ยนความหมาย และความขบขันหรือน้ำเสียงในการพูด ศัพท์หรือสำนวนเหล่านี้อาจจะใช้เฉพาะคนในวงการใดวงการหนึ่ง หรืออาชีพใดอาชีพหนึ่ง ศัพท์สแลงบางครั้งอาจใช้เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แล้วก็หายไป แต่บางครั้งอาจยาวจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาษาพูดเลยก็ได้ เช่น คำว่า ตุ๊ด เป็นต้น

[แก้] ตัวอย่าง

แห้ว (ชื่อพันธุ์ไม้ หัวใช้กินได้) หมายถึง ไม่สมหวัง
บ๊วย (ชื่อพันธุ์ไม้ ผลใช้กินได้) หมายถึง ที่สุดท้าย หรือ ที่โหล่
เชย หมายถึง ไม่ทันสมัย มีที่มาจากตัวละครชื่อลุงเชยในนิยายชุดสามเกลอ ซึ่งมักจะทำอะไรเปิ่นๆ ไม่ทันสมัย
เด็กซิล หมายถึง ผู้ที่ไม่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ติดต่อกันหลายปี มาจากคำว่า ฟอสซิล
แอ๊บแบ๊ว หมายถึง การทำหน้าตาให้ดูน่ารักหรืออ่อนกว่าวัยจนเกินความจำเป็น
เกรียน (สแลงอินเทอร์เน็ต) หมายถึง พวกที่ไม่ใช้สมองในการคิด ฯลฯ
เด็กแว้น หมายถึง กลุ่มวัยรุ่นที่ชอบขับจักรยานยนต์แข่งกันบนถนนใหญ่
สก๊อย หมายถึง ผู้ที่ซ้อนท้าย เด็กแว้น มักจะเป็นผู้หญิง
ชวด หมายถึง ไม่ได้สิ่งที่คาดหวัง