สแลง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางมาจาก ศัพท์สแลง)

สแลง (อังกฤษ: slang) คือ ถ้อยคำหรือสำนวนที่ใช้เข้าใจกันเฉพาะกลุ่มหรือชั่วระยะเวลาหนึ่ง ไม่ใช่ภาษาที่ยอมรับกันว่าถูกต้อง

[แก้] ตัวอย่าง

  • แห้ว หมายถึง ไม่สมหวัง
  • บ๊วย หมายถึง ที่สุดท้าย หรือ ที่โหล่
  • เชย หมายถึง ไม่ทันสมัย มีที่มาจากตัวละครชื่อลุงเชยในนิยายชุดสามเกลอ ซึ่งมักจะทำอะไรเปิ่น ๆ ไม่ทันสมัย[ต้องการอ้างอิง]
  • เด็กซิ่ล หรือ เด็กซิ่ว หมายถึง ผู้ที่เคยสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว เปลี่ยนไปสอบเข้าภาควิชาอื่น คณะอื่น หรือมหาวิทยาลัยอื่น มาจากคำว่า ฟอสซิล[1]
  • แอ๊บแบ๊ว หมายถึง ทำตัวให้ดูน่ารักหรืออ่อนกว่าวัย
  • เกรียน หมายถึง บุคคลที่มีพฤติกรรมก้าวร้าว ก่อกวน ไร้เหตุผล[ต้องการอ้างอิง]
  • เด็กแว้น หมายถึง กลุ่มวัยรุ่นที่ชอบขับจักรยานยนต์แข่งกัน
  • สก๊อย หมายถึง ผู้หญิงที่ซ้อนท้ายเด็กแว้น
  • ชวด หมายถึง ไม่ได้สิ่งที่คาดหวัง
  • กุ มาจาก ชื่อนักเขียนในสมัยรัชกาลที่ 5 คือ ก.ศ.ร.กุหลาบ เป็นสามัญชนที่ตีพิมพ์พงศาวดารฉบับต่าง ๆ โดยเปลี่ยนเนื้อหาหรือคำต่าง ๆ ไม่ให้ถูกจับได้ว่าลอกหนังสือในวังมา[ต้องการอ้างอิง]

[แก้] อ้างอิง

[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น

เครื่องมือส่วนตัว

สิ่งที่แตกต่าง
การกระทำ
ป้ายบอกทาง
มีส่วนร่วม
พิมพ์/ส่งออก
เครื่องมือ
ภาษาอื่น