ศัพท์สแลง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ศัพท์สแลง (อังกฤษ: slang) และ สำนวน (idiom) เป็นคำศัพท์หรือสำนวนที่ไม่ได้เป็นศัพท์ปกติที่ใช้กันอยู่ตามความหมายตรงตัว แต่เป็นคำศัพท์ที่ไม่เป็นทางการ โดยทั่วไปอาจจะเกิดจากการสร้างศัพท์หรือสำนวนใหม่โดยการ เปลี่ยนคำ เปลี่ยนความหมาย และความขบขันหรือน้ำเสียงในการพูด ศัพท์หรือสำนวนเหล่านี้อาจจะใช้เฉพาะคนในวงการใดวงการหนึ่ง หรืออาชีพใดอาชีพหนึ่ง ศัพท์สแลงบางครั้งอาจใช้เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แล้วก็หายไป แต่บางครั้งอาจยาวจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาษาพูดเลยก็ได้ เช่น คำว่า ตุ๊ด เป็นต้น

[แก้] ตัวอย่าง

  • แห้ว (ชื่อพันธุ์ไม้ หัวใช้กินได้) หมายถึง ไม่สมหวัง
  • บ๊วย (ชื่อพันธุ์ไม้ ผลใช้กินได้) หมายถึง ที่สุดท้าย หรือ ที่โหล่
  • เชย หมายถึง ไม่ทันสมัย มีที่มาจากตัวละครชื่อลุงเชยในนิยายชุดสามเกลอ ซึ่งมักจะทำอะไรเปิ่นๆ ไม่ทันสมัย
  • เด็กซิล หมายถึง ผู้ที่ไม่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ติดต่อกันหลายปี มาจากคำว่า ฟอสซิล
  • แอ๊บแบ๊ว หมายถึง การทำหน้าตาให้ดูน่ารักหรืออ่อนกว่าวัยจนเกินความจำเป็น
  • เกรียน (สแลงอินเทอร์เน็ต) หมายถึง พวกที่ไม่ใช้สมองในการคิด ฯลฯ
  • เด็กแว้น หมายถึง กลุ่มวัยรุ่นที่ชอบขับจักรยานยนต์แข่งกันบนถนนใหญ่
  • สก๊อย หมายถึง ผู้ที่ซ้อนท้าย เด็กแว้น มักจะเป็นผู้หญิง
  • ชวด หมายถึง ไม่ได้สิ่งที่คาดหวัง
  • กุ มาจาก ชื่อนักเขียนในสมัยรัชกาลที่ 5 คือ ก.ศ.ร.กุหลาบ (กุหลาบ ตฤษณานนท์) เป็นสามัญชนที่ตีพิมพ์พงศาวดารฉบับต่างๆ โดยเปลี่ยนเนื้อหาหรือคำต่างๆ ไม่ให้ถูกจับได้ว่าลอกหนังสือในวังมา

[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น

ศัพท์สแลง เป็นบทความเกี่ยวกับ ภาษา หรือ ตัวอักษร ที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องการตรวจสอบ เพิ่มเนื้อหาหรือเพิ่มแหล่งอ้างอิง คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมหรือแก้ไข เพื่อให้สมบูรณ์มากขึ้น
ข้อมูลเกี่ยวกับ ศัพท์สแลง ในภาษาอื่น อาจสามารถหาอ่านได้จากเมนู ภาษาอื่น ด้านซ้ายมือ หรือ ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ภาษา


เครื่องมือส่วนตัว