ราษฎรอาวุโส
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ราษฎรอาวุโส (อังกฤษ: Senior people) เป็นคำเรียกบุคคลชาวไทย หมายถึง บุคคลที่ดำรงตนเป็นผู้มีคุณประโยชน์ต่อสังคม และประเทศชาติ โดยเฉพาะด้านการพัฒนาชนบท การพัฒนาชุมชน และการเสนอความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมส่วนรวม[1]
จุดเริ่มต้นที่มาของคำว่า "ราษฎรอาวุโส" เกิดขึ้นเมื่อประเทศไทยเกิดวิกฤติการณ์ทางการเมืองในปี พ.ศ. 2535 โดยมีบุคคลที่ถือเป็นปัญญาทางสังคม 4 คน ได้เสนอข้อคิดเห็นโดยไม่ฝักฝ่ายทางการเมือง สื่อมวลชนจึงขนานนามว่า "ราษฎรอาวุโส"[ต้องการอ้างอิง] ได้แก่
- ศาสตราจารย์เสน่ห์ จามริก
- ศาสตราจารย์ นายแพทย์ประเวศ วะสี
- ศาสตราจารย์ระพี สาคริก
- ศาสตราจารย์เสม พริ้งพวงแก้ว
