พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
Đảng Cộng sản Việt Nam
ก่อตั้ง กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472
สำนักงานใหญ่ นครหลวงฮานอย
สี สีแดง
เว็บไซต์
เว็บไซต์ทางการ

พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม (ภาษาเวียดนาม:Đảng Cộng sản Việt Nam, ด๋าง ก่ง สาน เหวียต นาม) เป็นพรรคการเมืองที่ถูกกฎหมายพรรคเดียวในเวียดนาม เป็นพรรคนิยมลัทธิมาร์กซ์-เลนินที่สนับสนุนโดยแนวหน้าปิตุภูมิเวียดนาม

ประวัติ[แก้]

ผู้ก่อตั้งพรรคคือโฮจิมินห์และชาวเวียดนามที่ลี้ภัยในจีนโดยใช้ชื่อพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม โดยมีการประชุมพรรคครั้งแรกที่ฮ่องกงเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ซึ่งในการประชุมครั้งนั้นได้ตกลงรวมพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน (Đông Dương cộng sản đảng) และพรรคคอมมิวนิสต์อันนัม (An Nam cộng sản Đảng) เข้าด้วยกัน โดยที่กลุ่มนิยมลัทธิมาร์กอีกกลุ่มหนึ่งของเวียดนามคือพันธมิตรคอมมิวนิสต์อินโดจีน (Đông Dương cộng sản liên đoàn) ไม่ได้ถูกเชิญให้เข้าร่วมประชุมในฮ่องกง แต่สมาชิกของกลุ่มนี้เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ภายหลัง

หลังจากนั้นไม่นาน พรรคเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนภายใต้การนำขององค์การคอมมิวนิสต์สากล การประชุมพรรคครั้งแรกเป็นการประชุมลับที่มาเก๊าเมื่อ พ.ศ. 2478 ในเวลาเดียวกัน ทางมอสโกได้ออกนโยบายต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์และสนับสนุนให้แนวร่วมคอมมิวนิสต์ทั่วโลกทำตามรวมทั้งต้องการให้ขบวนการคอมมิวนิสต์ทั้งหมดในอินโดจีนเป็นพันธมิตรกัน อย่างไรก็ตามพรรคนี้สลายตัวไปเมื่อ พ.ศ. 2488 กลายเป็นสมาคมนิยมลัทธิมาร์กและเวียดมินห์ซึ่งเป็นแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติ

พรรคนี้ก่อตั้งใหม่อีกครั้งในนามพรรคแรงงานเวียดนาม (Đảng lao động Việt Nam) เมื่อปี พ.ศ. 2494 ในการประชุมใหญ่ระดับชาติของพรรคครั้งที่ 2 ในสงครามอินโดจีนครั้งแรก การประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่ฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2503 ซึ่งเน้นการเผยแพร่ลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเหนือหรือสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม รวมทั้งให้มีการสนับสนุนการปลดปล่อยในภาคใต้ การประชุมใหญ่ครั้งที่ 4 มีขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519 หลังสิ้นสุดสงครามเวียดนามและเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม

การจัดองค์กร[แก้]

ส่วนที่มีอำนาจสูงสุดของพรรคคือคณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามที่นำโดยเลขาธิการใหญ่ คณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคเลือกตั้งโดยคณะกรรมการศูนย์กลางพรรคและคณะกรรมการกลางเลือกตั้งจากการประชุมใหญ่ของพรรค หลังจากการรวมชาติเวียดนาม มีการเพิ่มจำนวนคณะกรรมการศูนย์กลางจาก 77 คนเป็น 133 คน และเพิ่มคณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคจาก 11 เป็น 17 คน จำนวนสมาชิกเพิ่มจาก 760,000 คน เมื่อ พ.ศ. 2509 เป็น 1,553,500 ใน พ.ศ. 2519 คิดเป็น 3.1% ของประชากรทั้งหมด และเป็นเกือบสองล้านคนเมื่อ พ.ศ. 2529

หัวหน้าคณะกรรมการกลางของพรรคระหว่าง พ.ศ. 24942512 นำโดยโฮจิมินต์ซึ่งถือเป็นผู้นำสูงสุดของพรรค การประชุมใหญ่ของพรรคมีทุกๆ 5 ปี การประชุม 4 ครั้งแรกไม่ได้กำหนดเวลาที่แน่นอนเนื่องจากสงครามกับฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา การประชุมใหญ่ที่จัดขึ้นได้แก่

  1. ครั้งที่ 1 ที่ มาเก๊า ประเทศจีน พ.ศ. 2478
  2. ครั้งที่ 2 ที่ ตูเยน กวาง พ.ศ. 2494
  3. ครั้งที่ 3 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2503
  4. ครั้งที่ 4 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2519
  5. ครั้งที่ 5 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2525
  6. ครั้งที่ 6 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2529
  7. ครั้งที่ 7 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2534
  8. ครั้งที่ 8 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2539
  9. ครั้งที่ 9 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2544
  10. ครั้งที่ 10 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2549
  11. ครั้งที่ 11 ที่ ฮานอย พ.ศ. 2554

ผู้ที่ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคนที่ 1 (2503-2519) และเลขาธิการใหญ่ (2473-2503 และ 2519-ปัจจุบัน) ได้แก่

  1. เจอะ ฝู้ (Trần Phú) (2473-2474)
  2. เล โห่ง ฟอง (Lê Hồng Phong) (2478-2479)
  3. ห่า ฮุย เติบ(Hà Huy Tập) (2479-2481)
  4. เหงียน วัน กื่อ (Nguyễn Văn Cừ) (2481-2483)
  5. เจื่อง จิญ (Trường Chinh) (2483-2489 และ 2529)
  6. เล หยวน (Lê Duẩn) (2503-2529)
  7. เหงียน วัน ลิญ (Nguyễn Văn Linh) (2529 - 2534)
  8. โด๋ เหมื่อย (Đỗ Mười) (2534 - 2540)
  9. เล ขา เฟียว (Lê Khả Phiêu) (2540 - 2544)
  10. โนง ดื้ก หม่าญ (Nông Đức Mạnh) (2544 -2554)
  11. เหวียน ฝู จ่อง (Nguyễn Phủ Trọng) (2554-ปัจจุบัน)

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]