ซูเปอร์ชาร์จเจอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ซูเปอร์ชาร์จเจอร์ในเครื่องยนต์ AMC V8 engine สำหรับการแข่ง dragstrip racing

ซูเปอร์ชาร์จเจอร์ (อังกฤษ: Supercharger, Blower, Compressor) เป็นอุปกรณ์ทำหน้าที่ดูดอากาศเข้าจากนั้นทำการอัดอากาศและส่งเข้าสู่ห้องด้วยแรงดันสูงให้มวลไหลของออกซิเจนสูงกว่าอัตราการปกติเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเผาไหม้มากกว่าเครื่องยนต์ที่ไม่มีระบบอัดอากาศ ซึ่งจะช่วยให้เชื้อเพลิงถูกเผาไหม้และทำงานมากขึ้นเพื่อจะทำการเพิ่มการหมุนต่อรอบและเพิ่มกำลังของเครื่องยนต์[1]

ขณะที่พลังมาจากกังหันก๊าซไอเสียเป็นที่รู้จักกันคือ เทอร์โบชาร์จเจอร์[2]โดยทั่วไปคำว่า supercharger มักจะเกี่ยวกับหน่วยขับเคลื่อนทางกล

หลักการทำงาน[แก้]

การทำงานของซูเปอร์ชาร์จเจอร์ใช้หลักการหมุนเพื่อดูดอากาศและเพิ่มแรงดันของอากาศแล้วจึงส่งผ่านไปยังห้องเผาไหม้ ส่วนภายในจะเป็นเครื่องดูดและอัดอากาศโดยอาศัยแรงหมุนจากเครื่องยนต์หรือมอเตอร์ไฟฟ้า ซึ่งสามารถแบ่งแยกได้ตามกลไกการทำงาน

Roots lobe supercharger
ใช้กำลังจากเครื่องยนต์ในการหมุน ภายในจะมีแกน 2 แกนใช้ลูกตุ้มติดอยู่กับแกน 2 - 3 ลูกต่อแกน ในแต่ละแกนจะหมุนเข้าหากันคล้ายก้นหอยทำให้เกิดแรงดันของอากาศสูงขึ้น
Lysolm screw supercharger
ใช้หลักการเดียวกับแบบ Roots แต่จะมีลูกตุ้มต่อแกนประมาณ 4 - 6 ลูก ส่วนการหมุนของแกนจะหมุนไปในทิศทางตรงข้ามกันในการสร้างแรงอัดอากาศ
Contrifugal supercharger
ใช้หลักการทำงานเหมือนเทอร์โบชาร์จเจอร์ เพียงแต่อาศัยแรงหมุนจากสายพานของเครื่องยนต์
Electric supercharger
ใช้กระแสไฟฟ้าในการหมุนซึ่งจะไม่ทำให้เครื่องสูญเสียพลังงาน
Vane supercharger
Wanlel rotary supercharger
[1]

ข้อดี ข้อเสีย[แก้]

หากเปรียบเทียบกับระบบอัดอากาศอย่างเทอร์โบชาร์จเจอร์ ซูเปอร์ชาร์จเจอร์สามารถใช้ส่งแรงอัดได้ทันทีและไม่ทำให้อากาศที่ถูกส่งเข้าสู่ห้องเผาไหม้มีความร้อน ในด้านข้อเสียหากอาศัยแรงขับจากเครื่องยนต์จะทำให้เสียกำลังไปกับการหมุน

ส่วนเทอร์โบชาร์จเจอร์ ต้องอาศัยแรงหมุนจากแรงดันของท่อไอเสีย และทำให้อากาศที่ส่งเข้าสู่ห้องเผามีอุณหภูมิสูง[1]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมุลอื่น[แก้]