ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง
Sayo-Sensei 1-out.gif
ชื่อไทย ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง
ชื่อญี่ปุ่น さよなら絶望先生
ชื่ออังกฤษ Sayonara, Zetsubou-Sensei
ประเภท โชเน็น
มังงะ
เขียนเรื่อง คุเมตะ โคจิ
สำนักพิมพ์ ญี่ปุ่น โคดันชะ
ไทย วิบูลย์กิจ
นิตยสาร ญี่ปุ่น โชเน็นแม็กกาซีน
เมื่อ พ.ศ. 2548พ.ศ. 2555
จำนวนเล่ม ญี่ปุ่น 30 เล่ม (จบบริบูรณ์)
ไทย 22 เล่ม (ยังไม่จบ)
ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์
ผู้กำกับ อากิยูกิ ชินโบว
ผลิตโดย Shaft
ฉายทาง Independent UHF Stations
ฉายครั้งแรก 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 - 23 สิงหาคม พ.ศ. 2550
จำนวนตอน 12 ตอน
ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์
(Zoku) Sayonara, Zetsubou-Sensei
ผู้กำกับ อากิยูกิ ชินโบว
ผลิตโดย Shaft
ฉายทาง BS11 Digital, Independent UHF Stations
ฉายครั้งแรก 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 - 29 มีนาคม พ.ศ. 2551
จำนวนตอน 13
โอวีเอ
Goku: Sayonara, Zetsubou-Sensei
กำกับ อากิยูกิ ชินโบว
สร้างสรรค์ Shaft
ตอน 3
ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์
Zan: Sayonara, Zetsubou-Sensei
ผู้กำกับ อากิยูกิ ชินโบว
ผลิตโดย Shaft
ฉายทาง Independent UHF Stations
ฉายครั้งแรก 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 - 26 สิงหาคม พ.ศ. 2552
จำนวนตอน 13
โอวีเอ
Zan: Sayonara, Zetsubou-Sensei Bangaichi
กำกับ อากิยูกิ ชินโบว
สร้างสรรค์ Shaft
ตอน 2
Wikikartoon.png ส่วนหนึ่งของสารานุกรมการ์ตูนญี่ปุ่น

ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง (ญี่ปุ่น: さよなら絶望先生 Sayonara, Zetsubou-Sensei ?) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย คุเมตะ โคจิ เป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาประชดประชัน ไม่ว่าจะเป็นสังคมของญี่ปุ่น วงการบันเทิง วงการการ์ตูนญี่ปุ่น ฯลฯ โดยมีคุณครูนามว่า อิโตะชิคิ โนโซมุ จัดพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกภายใต้ลิขสิทธิ์ของ โคดันชะ และตีพิมพ์ในนิตรสาร โชเน็นแม็กกาซีน และในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ได้ถูกสร้างเป็น อะนิเมะ เป็นครั้งแรกจน รวมทั้งหมดมีสามภาค และมี โอวีเอ หรือ ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชัน ออกมาสองครั้ง ในปี 2550 สามารถคว้าตำแหน่งการ์ตูนยอดเยี่ยมจาก Kodansha Manga Award ในสาขาการ์ตูน โชเน็น

ตัวละคร[แก้]

อิโตะชิคิ โนโซมุ 
อาจารย์ที่มองโลกในแง่ร้ายตลอด ชอบแต่งตัวสไตล์ญี่ปุ่น มีความฝันว่าอยากจะตาย แต่ก็ไม่เคยตายได้สำเร็จสักครั้ง เมื่อ เขียนติดกันก็จะอ่านว่า "เซ็ทสึโบ" ที่แปลว่าสิ้นหวัง
อาราอิ จิเอะ 
อาจารย์สาวที่โนโซมุมักเข้าไปปรึกษาหรือระบายความในใจเป็นประจำ
ฟุอุระ คะฟุกะ 
สาวน้อยผู้มองโลกในแง่ดี เป็นนักเรียนคนแรกที่เรียก โนโซมุว่า "อาจารย์เซ็ตซึโบ" ที่แปลว่าสิ้นหวัง
โคโมริ คิริ 
สาวน้อยฮิคิโคโมริ ที่มักหมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ยอมออกไปไหน แต่พักหลังติดใจโนโซมุ เลยหันมาหมกตัวอยู่ที่โรงเรียน
สึเนะสึคิ มาโตอิ 
สาวน้อยโรคจิตผู้มีความรักอันรุนแรง เมื่อมีแฟนหรือแอบชอบใครก็จะเปลี่ยนบุคลิกไปตามแฟนหรือคนที่แอบชอบ และมักจะติดตามคนที่สนใจอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะโทรศัพท์ไปหาทุก 5 นาที หรือไม่ก็ติดเครื่องดักฟังไว้ ตอนนี้แอบชอบ อ.เซ็ตสึโบ อยู่
โคะบุชิ อาบิรุ 
สาวน้อยที่ชื่นชอบหาง ไม่ว่าจะเป็นหางแบบไหนก็ตาม เธอมักจะหลงใหล และมีสะสมไว้ ที่สำคัญยังชอบหาความรุนแรงใส่ตัว มักจะบาดเจ็บอยู่เป็นประจำ
คิมุระ คาเอเระ (คาเอเดะ) 
สาวน้อยจากนอก ที่มีสองบุคลิก สุดมั่น และ เรียบร้อยกุลสตรี
โอโตะนาชิ เมรุ 
สาวน้อยเมล์นรก ไม่ยอมพูดจากับใคร แต่มักจะส่งเป็นอีเมลทางโทรศัพท์แทน มักมีปัญหากับการหาสัญญาณให้โทรศัพท์
คึทสึ จิริ 
สาวน้อยผู้ยึดมั่นความพิถีพิถัน เป็นคนที่ระเบียบจัดมาก จนคล้ายๆกับเผด็จการ มีเอกลักษณ์คือผมยาวแสกกลาง
เซคิอุทสึ มาเรีย ทาโร่ 
สาวน้อยลี้ภัย ที่ลักลอบเข้ามาตามตู้คอนเทนเนอร์ บ้านเกิดอยู่แถวทวีปเอเชีย มีสีผิวคล้ำ และไม่ใส่รองเท้าเป็นเอกลักษณ์ แอบลักลอบเข้ามาเรียนโรงเรียนที่โนโซมุสอนอยู่
ฮิโต นามิ 
สาวน้อยที่ปกติที่สุดในบรรดาเพื่อนๆของเธอ แต่ไม่ค่อยจะยอมรับว่าตัวเองปกติ จึงถูกล้อเรื่อง "ความปกติ" ของตนเองอยู่เสมอๆ
ฟูจิโยมิ ฮารุมิ 
สาวแว่นสาย Yaoi เขียนโดจินชิขายเสมอ มีความสามรถทางกีฬาในระดับสูง แต่ไม่ถูกใช้งาน
อิโตะชิคิ มิโคโตะ 
ลูกชายคนที่สามแห่งตระกูลอิโตะชิคิ เป็นพี่ชายของโนโซมุ และเป็นคุณหมอ และลักษณะชื่อก็คล้ายกับโนโซมุ เมื่อ เขียนติดกันก็จะอ่านว่า "เซ็ทสึเมย์" ที่แปลว่าตาย
อิโตะชิคิ ริน 
อายุเพียงแค่ 17 ปี เป็นครูสอนจัดดอกไม้ ลักษณะชื่อเมื่อเอามาเขียนติดกัน จะอ่านว่า "เซ็ทสึริน" ที่แปลว่าเก่ง(ในเรื่องอย่างว่า)
อุซึงิ คาเงะโร่ 
ประธานห้องตัวจริงเสียงจริง แต่ไม่มีใครรู้จัก มักอยู่นอกสายตา มีเอกลักษณ์คือ หนุ่มใส่แว่น และหัวล้านตรงกลาง
คุโด จุน 
นักเรียนหนุ่มที่ชอบอ่านหนังสือ และมีพรสวรรค์ในการเล่าเรื่องต่างๆ
โคโตะนน 
เป็นเน็ตไอดอล หรือ หญิงสาวที่มีชื่อเสียงในโลกอินเทอร์เน็ต แต่ตัวจริงกับรูปในอินเทอร์เน็ตมักจะแตกต่างกันมาก
อิโตะชิคิ มะจิรุ 
ลูกชายของ อิโตะชิคิ เอนิชิ ที่เป็นพี่ชายของโนโซมุ แอบมาอาศัยที่บ้านของโนโซมุ

รูปแบบต่างๆ[แก้]

มังงะ[แก้]

การ์ตูนเรื่องนี้แต่งและวาดภาพโดย คุเมตะ โคจิ จัดพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกภายใต้ลิขสิทธิ์ของ โคดันชะ และตีพิมพ์ในนิตรสาร โชเน็นแม็กกาซีน ฉบับภาษาญี่ปุ่นปัจจุบันมีจำนวน 26 เล่ม และในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ปัจจุบันมีจำนวน 16 เล่ม

# ชื่อเล่ม ญี่ปุ่น ภาษาญี่ปุ่น ไทย ภาษาไทย
01 - 16 กันยายน 2548
ISBN 4-06-363582-1
31 พฤษภาคม 2551
ISBN 974-218-731-2
  • 001. ซาโยนาระคุณครูผู้สิ้นหวัง
  • 002. อาจารย์เซ็ทซึโบกลับมาแล้ว
  • 003. พอข้ามอุโมงค์พ้นก็ขาวโพลน
  • 004. ไม่มีใครอยู่เบื้องหน้าผม ข้างหลังผมมีเธออยู่
  • 005. ไม่ยอมแพ้ทั้งเรื่องศอกและเข่า
  • 006. บินข้ามประเทศนั้นมา
  • 007. ชีวิตไม่มีเสาอากาศ
  • 008. เก็บหนังสือเข้าชั้นให้ดีๆแล้วไปที่เมืองกันเถอะ
  • 009. ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเราก็ต้องรวมกลุ่มกัน
  • 010. ห้องนี้เป็นห้องเรียนที่มีปัญหาเยอะ
02 - 16 ธันวาคม 2548
ISBN 4-06-363619-4
15 มิถุนายน 2551
ISBN 974-218-731-2
  • 011. ขอให้พระจันทร์คืนนี้เดือนนี้หม่นหมองด้วยน้ำตาของผม
  • 012. ผมทรงหน้าม้าที่เพิ่งถูกเปิดออก
  • 013. ขอให้ไม่มีเรื่องอะไรที่เธอรู้
  • 014. ฉันมันคนในลืบเงาโดยโชคชะตา
  • 015. สารภาพนามแฝง
  • 016. ผู้คนเยอะแยะไปหมดเลย
  • 017. พี่ครับ ผมเป็นขุนนาง
  • 018. กระโดดหนีไปก่อนจะสบตา
  • 019. เพราะงั้นแหละถึงได้หนี ตามมาสิ! ฟิโรสตราตอส!
  • 020. มันไม่ค่อยมั่นคง ฉันจึงออกไปตามหาท้องฟ้า
03 - 17 มีนาคม 2549
ISBN 4-06-363646-1
15 กรกฎาคม 2551
ISBN 974-218-731-2
  • 021. เมืองที่อุบาทว์เกินไปจนเศร้า
  • 022. เคยอ่านแต่หนังสือที่น่าอาย
  • 023. มนุษย์วัฒนธรรมคนหนึ่ง หลบฝนอยู่ที่ใต้ประตูราโชมอน
  • 024. ต้องเผาสะพานยามะนัตสึ
  • 025. ฉันเกษียณอายุแล้วแต่ยังไม่มีงานทำ
  • 026. เช้าวันหนึ่งพอ เกรกอล แซมซ่า ตื่นขึ้นมาก็ต้องแบกโอะมิโคะชิ
  • 027. หญ้าชมจันทร์ที่ฟูจิมันผิด
  • 028. ขึ้นปีใหม่ปีนี้ กะจะพิสูจน์ดูซะหน่อย
  • 029. เซื่องซึมตามอย่างพ่อแม่ เลยจำศีลมาตั้งแต่เด็ก
  • 030. เนินมุซาชิในตอนนี้ช่างมืดมิด

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]