ครุและลหุ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ครุ (คะ-รุ) หมายถึง คำหรือพยางค์ในภาษาไทยที่มี "เสียงหนัก" ลหุ (ละ-หุ) หมายถึง คำหรือพยางค์ในภาษาไทยที่มี "เสียงเบา" ซึ่งประสมด้วยสระเสียงสั้นในแม่ ก กา เช่น สุ จิ ปุ ลิ ส(งบ) สะ(อาด) ส(ว่าง) ฯลฯ ครุและลหุ มักใช้เป็นตัวกำหนดฉันทลักษณ์ในบทร้องกรองเช่น ฉันท์ กาพย์ เป็นต้น

ลักษณะของครุ[แก้]

ซึ่งมีลักษณะข้อหนึ่งข้อใดต่อไปนี้

  1. คำหรือพยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงยาวและ อำ ใอ ไอ เอา ในแม่ ก กา เช่น ปู นา ขา เก ตัว ใหญ่ เสีย ไม่ มี ฯลฯ
  2. คำหรือพยางค์ที่มีตัวสะกด ไม่ว่าสระเสียงสั้นหรือเสียงยาว เช่น เดือน เพ็ญ สวย เย็น เห็น (อ)ร่าม ฯลฯ

อ้างอิง[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]