กนกพงศ์ สงสมพันธุ์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ (9 ก.พ. พ.ศ. 2509 ที่อ.ควนขนุน จ.พัทลุง— 13 ก.พ. พ.ศ. 2549) เป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ ปี พ.ศ. 2539 จากหนังสือรวมเรื่องสั้น แผ่นดินอื่น[1] เป็นสมาชิกก่อตั้งของกลุ่มนาคร เคยเป็นบรรณาธิการหนังสือไรเตอร์ แมกกาซีน ได้รับรางวัลช่อการะเกดสองครั้ง จากเรื่องสั้น สะพานขาด และเรื่องสั้น โลกใบเล็กของซัลมาน
[แก้] ผลงาน
- ป่าน้ำค้าง (2532) กวีนิพนธ์
- สะพานขาด (2534) รวมเรื่องสั้นชุดที่ 1
- คนใบเลี้ยงเดี่ยว (2535) รวมเรื่องสั้นชุดที่ 2
- แผ่นดินอื่น (2539) รวมเรื่องสั้นรางวัลซีไรต์ พ.ศ. 2539 รวมเรื่องสั้นชุดที่ 3
- บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร (2544) ความเรียงเชิงบันทึกทัศนะ
- ยามเช้าของชีวิต (2546) เรื่องเล่าเชิงบันทึกทัศนะ
- โลกหมุนรอบตัวเอง (2548) รวมเรื่องสั้นชุดที่ 4
- ในหุบเขา (2549) กวีนิพนธ์
- นิทานประเทศ (2549) รวมเรื่องสั้นชุดที่ 5
- รอบบ้านทั้งสี่ทิศ (2549) รวมเรื่องสั้นชุดที่ 6
- กวีตาย (2549) 2 เรื่องสั้นเล่มเล็ก
[แก้] อ้างอิง
- ^ วิรพา อังกูรทัศนียรัตน์. “ศรัทธาต่อการเขียนคือศรัทธาแห่งชีวิต” รอยจารึกที่เหลืออยู่ของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ จากเว็บไซต์ สารคดีดอตคอม
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
- ประวัติกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ - คอลัมน์รู้ไปโม้ดในมติชน
|
|||||
