แจ็คผู้ฆ่ายักษ์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาพปกหนังสือ ฉบับของทาบาร์ท พิมพ์ครั้งแรกปี 1807

แจ็คผู้ฆ่ายักษ์ (อังกฤษ: Jack and the Beanstalk) เป็นเทพนิยายที่เล่าขานกันในประเทศอังกฤษในช่วงต้นศตวรรษที่ 19

เนื้อเรื่องกล่าวถึงเด็กชายชื่อ แจ็ค ที่ซื้อเมล็ดถั่ววิเศษมาจากชายแปลกหน้าและนำไปโยนทิ้งหลังบ้าน เมล็ดถั่วนั้นเติบโตขึ้นเป็นต้นถั่วขนาดใหญ่ แจ็คปีนต้นถั่วขึ้นไปบนฟ้า แอบเข้าไปในบ้านของยักษ์ และแอบขโมยของมีค่าของยักษ์กลับบ้าน ไม่ว่าจะเป็นถุงทองคำ แม่ไก่ออกไข่เป็นทอง และพิณวิเศษ เมื่อยักษ์รู้ตัวก็ออกตามล่า แต่แจ็คก็รอดมาได้ทุกครั้งด้วยความช่วยเหลือจากเมียของยักษ์ สุดท้ายแจ็คก็ฆ่ายักษ์ได้ในครั้งที่สาม โดยแจ็คปีนหนียักษ์ลงมาจนถึงพื้นดินก่อน และใช้ขวานฟันต้นถั่ว ทำให้ยักษ์ตกลงมาตาย

เรื่องแจ็คผู้ฆ่ายักษ์นี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่า ให้การยกย่องพฤติกรรมการลักขโมยทรัพย์สินของผู้อื่น ในนิทานสำหรับเด็ก จึงมีการดัดแปลงโดย เบนจามิน ทาบาร์ท ในปี ค.ศ. 1807 โดยเพิ่มตัวละครที่คอยสอนถึงประเด็นของศีลธรรม [1] เทพนิยายฉบับของทาบาร์ทถูกตีพิมพ์ในหนังสือรวมเล่มชื่อ English Fairy Tales ในปี ค.ศ. 1890 โดยโจเซฟ จาค็อบส์ และได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน [2]

อ้างอิง[แก้]

  1. Tabart, The History of Jack and the Bean-Stalk (1807) introduces a new character, a fairy who explains the moral of the tale to Jack (Matthew Orville Grenby, "Tame fairies make good teachers: the popularity of early British fairy tales", The Lion and the Unicorn 30.1, (January 2006:1-24).
  2. Joseph Jacobs, "Jack and the Beanstalk", English Fairy Tales