คะโยเกียวกุ

บทความนี้มีเนื้อหาที่สั้นมาก ต้องการเพิ่มเติมเนื้อหา

คะโยเกียวกุ
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ	เรียวโกกะ (เพลงป็อปท้องถิ่น • มินโย • บลูส์ • แจ๊ส) • เพลงลาติน • แทงโก • ทีนป็อป
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม	คริสตทศวรรษที่ 1950 ญี่ปุ่น: แต่เดิมเคยหมายถึง เรียวโกกะ มาก่อนตั้งแต่ปลายคริสตทศวรรษที่ 1920
เครื่องบรรเลงสามัญ	เสียงร้อง • กีตาร์ไฟฟ้า • กีตาร์เบส • กลองชุด • ฟลูต • ฟิดเดิล • แซกโซโฟน • อูกูเลเล • คลาริเน็ต
ความนิยมกระแสหลัก	กระแสหลักในญี่ปุ่นจาก คริสตทศวรรษที่ 1950 กับ 1980 ส่วนใหญ่จะรวมถึง เอ็งกะ และ เจ-ป็อป ในคริสตทศวรรษที่ 1990 แต่มีบางส่วน

คะโยเกียวกุ (ญี่ปุ่น: 歌謡曲 Kayōkyoku ^?) เป็นดนตรีป็อปของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นฐานของดนตรีเจ-ป็อปยุคใหม่ หนังสือพิมพ์เดอะเจแปนไทมส์ (The Japan Times) อธิบายว่า คะโยเกียวกุ เป็นดนตรีป็อปมาตรฐานของประเทศญี่ปุ่น หรือ ดนตรีป็อปในยุคโชวะ