Vaccinium myrtillus
| Vaccinium myrtillus | |
|---|---|
 | |
| โดย Amédée Masclef, พิมพ์ใน Atlas des plantes de France, ค.ศ. 1891 | |
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์  | |
| อาณาจักร: | พืช Plantae |
| เคลด: | พืชมีท่อลำเลียง Tracheophyta |
| เคลด: | พืชดอก Angiosperms |
| เคลด: | พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots |
| เคลด: | แอสเทอริด Asterids |
| อันดับ: | กุหลาบป่า Ericales |
| วงศ์: | กุหลาบป่า Ericaceae |
| สกุล: | บลูเบอร์รี Vaccinium |
| สกุลย่อย: | Vaccinium subg. Vaccinium |
| Section: | Vaccinium sect. Myrtillus L. 1753 |
| สปีชีส์: | V. myrtillus |
| ชื่อทวินาม | |
| Vaccinium myrtillus L. 1753 | |
| ชื่อพ้อง[1] | |
| |
Vaccinium myrtillus เป็นสปีชีส์ของพืชวงศ์ไม้พุ่มในเขตนิเวศฮอลาร์กติก (Holarctic) ที่มีผลไม้กินได้สีน้ำเงิน รู้จักกันในชื่อสามัญว่า บิลเบอร์รี (bilberry), เบลเบอร์รี (blaeberry) และ วอร์เทิลเบอร์รี (whortleberry)[2] หรือที่เรียกให้เจาะจงมากขึ้นคือ บิลเบอร์รีธรรมดา (common bilberry) หรือ บลูวอร์เทิลเบอร์รี (blue whortleberry) เพื่อแยกแยะออกจากพืชญาติในสกุล Vaccinium ชนิดอื่น ๆ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
[แก้]Vaccinium myrtillus เป็นไม้พุ่มผลัดใบขนาดเล็ก สูงประมาณ 10–51 เซนติเมตร (4–20 นิ้ว) แตกกิ่งก้านสาขามาก กิ่งตั้งตรง มีลักษณะเป็นเหลี่ยมถึงมีปีกแคบ สีเขียว และเกลี้ยงไม่ค่อยมีขน เจริญเติบโตโดยใช้เหง้าแผ่ขยายออกเป็นกลุ่มกอใหญ่ ไม้พุ่มชนิดนี้มีอายุขัยได้ถึง 30 ปี โดยมีรากลึกได้ถึง 1 เมตร (3 1⁄2 ฟุต) มีใบสีเขียวอ่อนที่จะเปลี่ยนเป็นสีแดงในฤดูใบไม้ร่วง ใบเป็นใบเดี่ยวและเรียงสลับกัน[3] ใบมีความยาว 1–3 ซm (3⁄8 in–1 1⁄8 in) รูปไข่ถึงรูปใบหอก หรือรูปรีแกมรูปไข่กว้าง ขอบใบมีต่อมหรือหยักซี่ฟันละเอียด;[3] เส้นใบด้านล่างนูนเด่นชัดเจน[4] ในฤดูหนาว ใบไม้จะเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มและร่วงหล่นไป
พืชชนิดนี้มีโครโมโซม 2 ชุด โดยมีจำนวนโครโมโซมรวมทั้งหมด 24 แท่ง[5][6]
เหง้า
ดอกบนช่อดอก
ดอก
ภาพตัดขวางดอก
ดอกที่บานเต็มที่
ผล
ภาพซูมใกล้ของผล
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Vaccinium myrtillus L. The Plant List
- ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "nihgov" - 1 2 "Vaccinium myrtillus". www.fs.usda.gov. สืบค้นเมื่อ 2022-09-13.
- ↑ Turner, Mark; Kuhlmann, Ellen (2014). Trees & Shrubs of the Pacific Northwest (พิมพ์ครั้งที่ 1st). Portland, OR: Timber Press. น. 180. ISBN 978-1-60469-263-1.
- ↑ Oberdorfer, Erich (2001). Pflanzensoziologische Exkursionsflora für Deutschland und angrenzende Gebiete (ภาษาเยอรมัน). Stuttgart: Ulmer. น. 732. ISBN 3-8001-3131-5.
- ↑ "Bilberry". GDV. สืบค้นเมื่อ 2024-07-08.
