ไฮน์ริช ไฮเนอ
ไฮน์ริช ไฮเนอ | |
|---|---|
 | |
| เกิด | Harry Heine 13 ธันวาคม ค.ศ. 1797 ดึสเซิลดอร์ฟ, ดัชชีแบร์ค, จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| เสียชีวิต | 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1856 (58 ปี) ปารีส, จักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง |
| อาชีพ | กวี, นักเขียนเรียงความ, นักวารสารศาสตร์, นักวิจารณ์วรรณกรรม |
| สัญชาติ | เยอรมัน |
| จบจาก | บอนน์, เบอร์ลิน, เกิททิงเงิน (PhD) |
| แนวร่วมในทางวรรณคดี | Romanticism |
| ผลงานที่สำคัญ |
|
| คู่สมรส | Mathilde Heine (สมรส 1841) |
| ญาติ |
|
| ลายมือชื่อ | |
 | |
คริสเตียน โยฮันน์ ไฮน์ริช ไฮเนอ (Christian Johann Heinrich Heine)[a] (ชื่อเกิด แฮร์รี ไฮเนอ; 13 ธันวาคม ค.ศ. 1797 – 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1856) เป็นกวี นักเขียน และนักวิจารณ์วรรณกรรม ชาวเยอรมัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีนอกประเทศเยอรมนีจากผลงานบทกวีโคลงสั้นยุคแรก ซึ่งประพันธ์เป็นเพลง Lieder (เพลงศิลปะ) โดยคีตกวีอย่างโรแบร์ท ชูมัน และฟรันทซ์ ชูเบิร์ท ปัจจุบันไฮเนออาจเป็นที่จดจำมากที่สุดจากการเป็นผู้บัญญัติวลีที่ว่า “ที่ใดที่เผาหนังสือ มนุษย์ก็ถูกเผาที่นั่นเช่นกัน”[1]
กวีนิพนธ์และงานเขียนร้อยแก้วช่วงหลังของไฮเนอมีเอกลักษณ์ด้วยไหวพริบเชิงเสียดสีและความประชดประชัน เขาถูกมองว่าเป็นสมาชิกของขบวนการ “เยอรมันหนุ่ม” (Young Germany) ความคิดทางการเมืองที่หัวรุนแรงของเขาทำให้งานหลายชิ้นถูกทางการเยอรมันสั่งแบน ซึ่งกลับยิ่งทำให้เขามีชื่อเสียงมากขึ้น[2] เขาใช้ชีวิต 25 ปีสุดท้ายของชีวิตในฐานะผู้ลี้ภัยในปารีส
ในฐานะผู้ลี้ภัยในปารีส ไฮเนอกลายเป็นเสมือน “ภาพแทนคนดัง” ที่สะท้อนคุณค่าความเป็นเสรีนิยมและสากลนิยมของสื่อกระแสหลัก[3][4] การ “อ้างถึงไฮเนอ” จึงเท่ากับการอ้างถึงคุณค่าเหล่านี้ด้วย[5]
ในยุคไรช์ที่สาม ชื่อของไฮเนอถูกยกขึ้นมาเป็นต้นแบบของคอลัมนิสต์ชาวยิวผู้ทรงอิทธิพลอย่างมหาศาลและปัญญาชนระดับสูง[6] โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ รัฐมนตรีโฆษณาชวนเชื่อของฮิตเลอร์ ต้องการกำจัดอิทธิพลของไฮน์ริช ไฮเนอออกจากภาษาเยอรมัน แต่ตามบทความในนิวยอร์กไทมส์ ปี 1937 พบว่าการทำเช่นนั้นเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ[7][8]
หมายเหตุ
[แก้]- ↑ /ˈhaɪnə/; เยอรมัน: [ˈhaɪnʁɪç ˈhaɪnə]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Heine, Heinrich (1821). "Almansor". de.wikisource.org (ภาษาเยอรมัน). สืบค้นเมื่อ 2025-07-03.
- ↑ Amey, L.J. (1 มกราคม 1997). Censorship: Gabler, Mel, and Norma Gabler-President's Commission on Obscenity and Pornography (ภาษาอังกฤษ). Salem Press. น. 350. ISBN 9780893564469.
Ironically, Heine became famous because of censorship, particularly after he wrote a political cycle of poems entitled Germany. A Winter's Tale in 1844 that was immediately banned throughout the confederation
{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Franzen, Jonathan (2014). The Kraus project : essays by Karl Kraus. แปลโดย Franzen, Jonathan. Internet Archive. New York, NY : Picador USA. น. 15, 16. ISBN 978-1-250-05603-0.
- ↑ Kruse, Joseph Anton (2016). Heine und die Folgen. Stuttgart: J.B. Metzler Verlag. ISBN 978-3-476-02652-1.
- ↑ Kruse, Joseph A. (1989). "Heine und die Französische Revolution". Zeitschrift für Religions- und Geistesgeschichte. 41 (4): 325–339. doi:10.1163/157007389X00280. ISSN 0044-3441. JSTOR 23899076.
- ↑ Ed. Anton Rabinbach & Sander Gilman (บ.ก.). The Third Reich Sourcebook. University of California. น. 196, 222, 447, 474–75, 630.
- ↑ TIMES, Wireless to THE NEW YORK (1937-05-02). "GOEBBELS OPPOSES REWRITING HISTORY; Differs With Nazis Who Would Revaluate German Past in Light of Their Ideas; NATIONAL PRIZES AWARDED; Jannings Gets Film Honor and Elite Guard Official That for the Best Book". The New York Times (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ 2025-07-03.
- ↑ Erhard Jöst [ภาษาเยอรมัน] (ธันวาคม 2008). "Eine spannungsgeladene Wirkungsgeschichte". Literaturkritik (ภาษาเยอรมัน): 520.
Schließlich wurde als Ziel der NS-Kulturpolitik ausgegeben, den Dichter totzuschweigen. Dabei waren Heines Werke anfangs von dem generellen Verbot nicht betroffen, erst ab dem April 1940 fielen sie ebenfalls unter die pauschale Indizierung jüdischen Schrifttums.
[Ultimately, it was formulated as the goal of National Socialist cultural policy to silence the poet. However, his works were initially not covered by a general ban, only in April 1940 did they fall under the blanket indexing of Jewish literature.]{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
