กาเลอาวิกตอรีเยย์
 มุมมองมุ่งหน้าทิศใต้ แลเห็นวังโทรศัพท์บูคาเรสต์ทางขวา | |
 | |
| ชื่อเดิม | อูลิตซามาเร
Drumul Brașovului Podul Mogoșoaiei |
|---|---|
| ความยาว | 2.7 กิโลเมตร (1.7 ไมล์) |
| ที่ตั้ง | บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย |
| ขนส่งมวลชน | ปียัตซาอูนีรีย์ อูนีเวอร์ซีตาเต ปียัตซาวิกตอรีเยย์ |
| พิกัด | 44°26′31.49″N 26°5′38.57″E / 44.4420806°N 26.0940472°E |
| ปลายทางทิศใต้ | Splaiul Independenței |
| ทางแยกที่สำคัญ | จัตุรัสเรวอลุตซีเยย์ |
| ปลายทางทิศเหนือ | จัตุรัสวิกตอรีเยย์ |
| การก่อสร้าง | |
| เปิดใช้งาน | ค.ศ. 1692 |
กาเลอาวิกตอรีเยย์ (โรมาเนีย: Calea Victoriei; ถนนชัยชนะ) เป็นถนนสายสำคัญในใจกลางกรุงบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ตั้งอยู่ในเขต 1 มีความยาว 2.7 กิโลเมตร (1.7 ไมล์) จากสไปลยุลอินเดเปนเดนต์เซย์ ซึ่งอยู่คู่ขนานกับ[[Dâmbovița (river)|แม่น้ำเดิมบอวิตซา] ไปถึงจัตุรัสวิกตอรีเยย์
ประวัติศาสตร์
[แก้]ชื่อแรกเริ่มของถนนเส้นนี้คือ อูลิตซา มาเร (Ulița Mare; ถนนใหญ่)[1] หรืออีกชื่อคือ ดรูมุล บราชอวูลุย (Drumul Brașovului; ถนนบราชอฟ) เนื่องจากเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการค้าระหว่างบูคาเรสต์กับนครบราชอฟในตรันซิลวาเนีย[2] ในปี 1692 ผู้ครองนครบูคาเรสต์ กอนสตันติน บรึงกอเวอานู มีคำสั่งให้ปูพื้นถนนด้วยไม้ และจัดระเบียบเส้นทางใหม่ให้ผ่านอาณาบริเวณของเบอเลอเชนี, อารามนักบุญจอห์น, อารามเซลอตารี และบรรดากันตากูเซเนไปจนถึงอารามเซอรินดารี[3] นับตั้งแต่ปี 1692 ได้เปลี่ยนชื่อถนนมาเป๋น ปอดุล มอกอชออาเยย์ (Podul Mogoșoaiei; ถนนพื้นไม้มอกอชออายา) เนื่องมาจากถนนเส้นนี้เชื่อมต่อใจกลางบูคาเรสต์เข้ากับวังมอกอชออายาของบรึงกอเวอานูซึ่งตั้งอยู่นอกเขตเมือง[4]
ในเดือนกรกฎาคม 1814 ถนนเส้นนี้เริ่มมีไฟส่องสว่างโดยการจุดเทียนตอนกลางคืน เป็นเส้นแรกในเมือง[5]
พื้นไม้ของถนนเป็นวัสดุที่ไม่ได้ทนทานนักแม้จะมีการซ่อมแซมหลายครั้ง (เช่นในปี 1793 และ 1814) ในระหว่างรัสเซียเข้ายึดครองบรรดารัฐดานูบหลังสงครามกับตุรกี ได้มีการขยายส่วนต่อขยายของถนนออกมา ซึ่งมีชื่อในปัจจุบันคือชอเซอาวูอา กีเซเลฟ ต่อไปทางเหนือของถนน ตั้งชื่อตาม ปาเวล กีเซเลฟ นายพลผู้มีคำสั่งให้สร้างถนนเส้นนี้ และในปี 1842 ได้ปูพื้นถนนใหม่ด้วยหิน ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นยางมะตอยในปัจจุบันในที่สุด
ชื่อปัจจุบันของถนนว่า "กาเลอา วิกตอรีเยย์" ตั้งในวันที่ 12 ตุลาคม 1878 หลังโรมาเนียชนะสงครามเอกราชปี 1877–1878[6]
ถนนเส้นนี้กลายมาเป็นถนนเชิดหน้าชูตาของเมืองโดยเฉพาะในสมัยระหว่างสงคราม ตูดอร์ ออกตาวียัน (Tudor Octavian) เคยเขียนถึงถนนเส้นนี้ว่า "บูคาเรสต์ทั้งเมืองควรจะมีหน้าตาแบบนี้ถ้าเป็นไปได้ (...) ถ้าบรรดาคนที่สร้างเมืองนี้ฉลาดพอ"[7]
สิ่งปลูกสร้าง
[แก้]สิ่งปลูกสร้างสำคัญบนถนนเส้นนี้ เรียงจากเหนือจรดใต้ เช่น:
- วังกันตากูซีนอ ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เจออร์เจ เอเนสกู
- พิพิธภัณฑ์ของสะสมศิลปะ
- วังชตีร์เบย์
- วังอาเธนี ปัจจุบันเป็นโรงแรมในเครือฮิลตัน
- อาเทเนอุมโรมาเนีย
- พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติโรมาเนีย
- หอสมุดกลางมหาวิทยาลัยบูคาเรสต์
- Kretzulescu Church
- Piața Revoluției (Revolution Square), including the Memorial of Rebirth
- วังโทรศัพท์
- โรงละครออเดออน
- กาซากัปชา
- วังวงกองทัพแห่งชาติ
- ปาซาจุล มักกา-วีลาครอสเซ
- บูคาเรสต์ไฟแนนเชียลพลาซา
- พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติโรมาเนีย
- วังเชก
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Georgescu, p. 121
- ↑ Ionescu, p. 30
- ↑ Georgescu, p.137
- ↑ Georgescu, p.137
- ↑ Ionescu, p. 34-35
- ↑ (ในภาษาโรมาเนีย) Vlad Ignat, "Povestea unei străzi" เก็บถาวร 2012-11-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Adevărul, October 5, 2012; accessed October 5, 2012
- ↑ Bucureștiul Interbelic, p. 5 (pages unnumbered).
บรรณานุกรม
[แก้]- —, Bucureștiul Interbelic/Calea Victoriei/Interbellum Bucharest, NOI Media Print, ISBN 973-99493-7-1
- Ștefan Ionescu, Bucureștii în vremea fanarioților (Bucharest in the time of the Phanariotes), Editura Dacia, Cluj, 1974.
- Florian Georgescu et al. Istoria Orașului București, Muzeul de Istorie a Orașului București, 1965