ข้ามไปเนื้อหา

ไลต์เมโทร

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
รถไฟใต้ดินกลาสโกว์
แวนคูเวอร์สกายเทรน – สายเอ็กซ์โป

ไลต์เมโทร (อังกฤษ: light metro), ระบบขนส่งมวลชนเร็วขนาดเบา (อังกฤษ: light rapid transit; แอลอาร์ที) หรือ ระบบขนส่งความจุขนาดกลาง (อังกฤษ: medium-capacity system; เอ็มซีเอส) เป็นระบบขนส่งทางรางที่มีความสามารถในการรองรับผู้โดยสารหรือความจุเหนือกว่ารถไฟรางเบา แต่ด้อยกว่าระบบขนส่งมวลชนเร็ว[1] รถไฟฟ้าประเภทนี้มักจะมีความคล้ายกับระบบขนส่งมวลชนเร็วในแง่ของโครงสร้างพื้นฐาน แต่รายละเอียดปลีกย่อยอย่างขนาดของรถไฟฟ้าหรือสถานีจะเล็กกว่า

นิยาม

[แก้]

ศัพทวิทยา

[แก้]

"ไลต์เมโทร" เป็นคำที่ใช้บ่อยในทวีปยุโรป, อินเดีย,[2][3] และเกาหลีใต้[4]

รายชื่อระบบไลต์เมโทร

[แก้]

ด้านล่างนี้คือรายชื่อของระบบไลต์เมโทรที่เปิดให้บริการในปัจจุบัน จากการจำแนกโดยสมาคมระบบขนส่งทางรางขนาดเบา (LRTA) ข้อมูลเมื่อ มีนาคม 2018[5] ทั้งนี้ ไม่รวมถึงรถไฟรางเดี่ยว (โมโนเรล) หรือรถไฟระบบพื้นผิวแม่เหล็ก แม้ว่ารถไฟฟ้าเหล่านั้นจะมีความสามารถในการจุผู้โดยสารในระดับปานกลางได้ก็ตาม

ระบบไลต์เมโทรที่เปิดให้บริการในปัจจุบัน

[แก้]
ประเทศ ที่ตั้ง ระบบ จำนวนเส้นทาง เปิดให้บริการ (ค.ศ.) หมายเหตุ
อาร์มีเนีย เยเรวาน รถไฟใต้ดินเยเรวาน 1 1981 รถไฟฟ้า 2-3 คันต่อขบวน
ออสเตรีย เวียนนา รถไฟใต้ดินเวียนนา – สาย 6 1 1989 รถไฟพื้นต่ำรุ่น T และ T1 ผลิตโดยบอมบาร์ดิเออร์ มีความยาวของรถที่ 27.3 เมตร (90 ft) และ 26.8 เมตร (88 ft) ตามลำดับ จัดรูปแบบ 4 คันต่อขบวนเท่านั้น ความจุต่อขบวนอยู่ที่ 776 คนเมื่อเทียบกับสาย U1-U5 ซึ่งเป็นระบบขนส่งมวลชนเร็วที่จุคนได้ 882 คนต่อขบวน[6]
บัลแกเรีย โซเฟีย รถไฟใต้ดินโซเฟีย – สาย 3 1 2020 ระบบพาหนะไร้คนขับ – ความยาว 60-เมตร-long (200 ft) ต่อขบวน โดยซีเมนส์ได้รับเลือกเป็นผู้พัฒนาเทคโนโลยี[7]
แคนาดา ออตตาวา โอเทรน 3 (+กำลังก่อสร้าง: 1) 2019 ตัวรถไฟฟ้าซิดาดิสสปิริตมีขนาดความจุมากกว่ารถไฟรางเบา โดยจัดรูปแบบ 2 คันต่อขบวนรถ (ยาว 100 เมตร) นอกจากนี้ รถไฟยังวิ่งในระดับดินซึ่งแยกเอกเทศจากการจราจรบนท้องถนน[8]
มอนทรีออล Réseau express métropolitain 1 (+กำลังก่อสร้างสายแยก: 1) 2023 ระบบพาหนะไร้คนขับ[9] ความยาวขบวนรถ 38 เมตร
แวนคูเวอร์ สกายเทรน 3 1985 สายเอ็กซ์โปจัดรูปแบบรถไฟฟ้าบอมบาร์ดิเออร์ 4 และ 6 คันต่อขบวนรถ ในขณะที่สายแคนาดาจัดรูปแบบรถไฟฟ้าโรเทม 2 คันต่อขบวนรถ
จีน ปักกิ่ง รถไฟใต้ดินปักกิ่ง – สายด่วนท่าอากาศยานและสายหยานฝาง 2 2008 สายด่วนท่าอากาศยานใช้รถไฟฟ้าแบบแอล 4 คันต่อขบวน (ความยาว 60 เมตร (200 ft)) ส่วนสายหยานฝางใช้รถไฟฟ้าแบบบี 4 คันต่อขบวน (ความยาว 76 เมตร (249 ft)) รถไฟฟ้าทั้งสองเส้นทางใช้ระบบไร้คนขับ
ฉางชุน ระบบขนส่งทางรางฉางชุน – สาย 3, 4 และ 8 3 2002 ทั้งสามเส้นทางใช้พาหนะไลต์เรล โดยที่สาย 3 มีจุดตัดถนนเสมอระดับหลายแห่ง
ต้าเหลียน รถไฟใต้ดินต้าเหลียน – สาย 3, 12 และ 13 3 2002 ใช้รถไฟฟ้าแบบบีจำนวน 4 คันต่อขบวน ในขณะที่บางขบวนของสาย 3 มีเพียงแค่สองคันต่อขบวน with some trains on line 3 having 2 cars.
ฝัวชาน รถไฟใต้ดินฝัวชาน – สาย 1 (รถรางหนานไห่) 1 2021 เส้นทางถูกเรียกอีกชื่อว่า ระบบขนส่งใหม่หนานไห่ ใช้พาหนะไลต์เรล ความขบวนรถ 35 เมตร (115 ft)[10]
กวางโจว รถไฟใต้ดินกวางโจว – สาย 4, สาย 6, สายกวางฝัว และระบบขนส่งผู้โดยสารเมืองใหม่ซูเจียง 4 2005 สาย 4 และ 6 ใช้รถไฟฟ้าประเภทแอล 4 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 67 เมตร ส่วนสายกวางฝัวใช้รถไฟฟ้าประเภทบี 4 คันต่อขบวน (ความยาวขบวนรถ 76 เมตร (249 ft)) และระบบขนส่งผู้โดยสารเมืองใหม่ซูเจียงใช้รถไฟฟ้าบอมบาร์ดิเออร์ เอพีเอ็ม 100 จำนวน 14 คันที่ผลิตในพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย[11]
หนานจิง รถไฟใต้ดินหนานจิง – สายเอส6, เอส7, เอส8 และเอส9 4 2014 สายเอส6, เอส7 และเอส8 ใช้รถไฟฟ้าประเภทบี จำนวน 4 คันต่อขบวน (ความยาว 76 เมตร (249 ft)) ในขณะที่สายเอส9 ใช้รถไฟฟ้าประเภทบี 3 คันต่อขบวน (ความยาว 57 เมตร)
เซี่ยงไฮ้ รถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้ – สาย 5 (สายแยก), สาย 6 และสายผู่เจียง 3 2003 สาย 5 (สายแยก) และสาย 6 ใช้รถไฟฟ้าประเภทซี จำนวน 4 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 76 เมตร (249 ft) ในขณะที่สายผู่เจียงใช้รถไฟฟ้าบอมบาร์ดิเออร์ เอพีเอ็ม 300 จำนวน 11 คัน[12]
เทียนจิน รถไฟใต้ดินเทียนจิน – สาย 9 1 2004 สาย 9 ใช้รถไฟฟ้าประเภทบี จำนวน 4 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 76 เมตร (249 ft)
อู่ฮั่น รถไฟใต้ดินอู่ฮั่น – สาย 1 1 2004 สาย 1 ใช้รถไฟฟ้าประเภทบี จำนวน 4 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 76 เมตร (249 ft)
ฮ่องกง สายดีสนีย์แลนด์รีสอร์ต (เพนนีส์เบย์เรลลิงก์) 1 2005 รถไฟฟ้า: รุ่น A/C274 A/C281 A/C284 A/C289 A/C291 และ B/C490 จำนวน 4 คันต่อขบวน (ไร้คนขับ)
สายเซาท์ไอแลนด์ 1 2016 รถไฟฟ้า: เอสเทรน 3 คันต่อขบวน[13]
มาเก๊า ระบบขนส่งรางเบามาเก๊า 1 2019 ใช้รถไฟฟ้าระบบขนส่งผู้โดยสาร คริสตัลมูฟเวอร์ของมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรี ขับเคลื่อนด้วยล้อยางบนทางวิ่งคอนกรีต[14] มิตซูบิชิได้จัดหารถไฟฟ้าจำนวน 55 ขบวน (ขบวนละ 2 คัน) ซึ่งเป็นระบบอัตโนมัติ (ไร้คนขับ) เต็มรูปแบบ[15] รถไฟฟ้าหนึ่งขบวนรองรับผู้โดยสารได้ 476 คน[14]
เดนมาร์ก โคเปนเฮเกน รถไฟใต้ดินโคเปนเฮเกน 4 2002 ระบบพาหนะไร้คนขับ ใช้รถไฟฟ้า 3 คันต่อขบวน (ความยาว 39 เมตร (128 ft))
ฝรั่งเศส ลีล รถไฟใต้ดินลีล 2 1983 ระบบขนส่งผู้โดยสาร VAL รถไฟฟ้า: สองคันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 26 เมตร (85 ft) รองรับผู้โดยสารได้ 208–240 คนต่อขบวน (ขึ้นกับว่าเป็นรถไฟฟ้ารุ่นใดระหว่าง VAL 206 หรือ VAL 208) เว็บไซต์ UrbanRail.net อธิบายรถไฟฟ้าระบบนี้ว่าเป็น "ระบบรถไฟฟ้าใต้ดินรุ่นใหม่"[16]
ลียง รถไฟใต้ดินลียง 4 1978 รถไฟฟ้า: ระบบไร้คนขับ 2 ถึง 3 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 36 เมตร (118 ft) ถึง 54 เมตร (177 ft) รองรับผู้โดยสารได้ 252 ถึง 325 คนต่อขบวน
มาร์แซย์ รถไฟใต้ดินมาร์แซย์ 2 1977 รถไฟฟ้า: 4 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 65 เมตร (213 ft)
ปารีส Orlyval 1 1991 ระบบขนส่งผู้โดยสาร VAL ใช้รถไฟฟ้ารุ่น VAL 206
แรน รถไฟใต้ดินแรน 2 2002 ระบบขนส่งผู้โดยสาร VAL – ความถี่ในการให้บริการ 80 วินาทีต่อขบวน รองรับผู้โดยสารได้เพียง 158 คนต่อขบวน จนได้รับฉายา "รถไฟฟ้าจิ๋ว"[17]
ตูลูซ รถไฟใต้ดินตูลูซ 2 1993 ระบบขนส่งผู้โดยสาร VAL แต่ LRTA จัดให้ระบบนี้เป็น "เมโทร" ในขณะที่ UrbanRail.net จัดให้เป็น "ไลต์เมโทร"[18]
ฮังการี บูดาเปสต์ รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 1 1 1896 รถไฟฟ้า: 3 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 30 เมตร (98 ft) รองรับผู้โดยสารได้ถึง 190 คนต่อขบวน
อินเดีย คุรุคราม รถไฟฟ้าด่วนคุรุคราม 1 2013 ระบบรถไฟฟ้าไร้คนขับ ถูกออกแบบให้รองรับผู้โดยสารได้ 30,000 คนต่อชั่วโมง[19][20][21] Several articles define the system as "light metro".[19][20][21]
อินโดนีเซีย จาการ์ตา จาการ์ตา LRT[22] 1 2019[23] เป็นรถไฟฟ้าสายแรกในจาการ์ตาที่รับไฟฟ้าจากรางที่สาม วิ่งบนทางสแตนดาร์ดเกจ (1435 mm) รถไฟฟ้ารองรับผู้โดยสารได้ 270-278 คนต่อขบวน[24]
จาโบเดเบก LRT 2 2023 รถไฟฟ้าสแตนดาร์ดเกจแบบยกระดับ รับไฟฟ้ากระแสตรง 750 โวลต์จากรางที่สาม มีการรับ-ส่งสัญญาณเพื่อปรับความถี่ของขบวนรถในทุก 2–3 นาที[25]
ปาเล็มบัง ปาเล็มบัง LRT 1 2018 รถไฟฟ้า 3 คันต่อขบวน
อิตาลี เบรชชา รถไฟใต้ดินเบรชชา 1 2013 รถไฟฟ้า: 3 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 39 เมตร (128 ft)
กาตาเนีย รถไฟใต้ดินกาตาเนีย 1 1999 รถไฟฟ้าทางเดี่ยวระดับดิน ความถี่นานสุด 15 นาทีต่อขบวน ปัจจุบันกำลังก่อสร้างทางคู่ระยะทาง 4.6 กิโลเมตร (2.9 mi)[26]
เจโนวา รถไฟใต้ดินเจโนวา 1 1990 โดยทั่วไปได้รับการพิจารณาว่าเป็น "ไลต์เมโทร" เนื่องด้วยความถี่ที่ต่ำ, เวลาให้บริการและความจุที่จำกัด ในขณะที่ LRTA ระบุว่าเป็น "ไลต์เรล"
มิลาน รถไฟใต้ดินมิลาน: สาย 4 และ 5 2 2013, 2022 ระบบรถไฟฟ้าไร้คนขับ พ่วง 4 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 50.5 เมตร (166 ft) รองรับผู้โดยสารได้ 536 คนต่อขบวน
นาโปลี รถไฟใต้ดินนาโปลี 1 1993 สาย 6 ถูกจัดให้เป็น "ไลต์เมโทร"
เปรูจา มินิเมโทร 1 2008 LRTA จัดให้ระบบนี้เป็น "ไลต์เมโทร"
ตูริน รถไฟใต้ดินตูริน 1 2006 ระบบขนส่งผู้โดยสาร VAL
ญี่ปุ่น ฮิโรชิมะ สายอัสตรัม 1 1994 รถไฟฟ้าพ่วง 6 คันต่อขบวน ขับเคลื่อนโดยใช้พนักงานขับ[27]
โคเบะ โคเบะนิวแทรนสิต – สายเกาะท่าเรือและสายเกาะรกโก 2 1981, 1990 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 4 คันต่อขบวน
โอซากะ สายนังโกพอร์ตทาวน์ 1 1981 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 4 คันต่อขบวน
ไซตามะ นิวชัตเทิล 1 1983 รถไฟฟ้าพ่วง 6 คันต่อขบวน ขับเคลื่อนโดยใช้พนักงานขับ
โตเกียว นิปโปริ-โทเนริไลเนอร์ 1 2008 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 5 คันต่อขบวน
ยูริกาโมเมะ 1 1995 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 6 คันต่อขบวน
โยโกฮามะ สายเลียบทะเลคานาซาวะ 1 1989 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 5 คันต่อขบวน
คาซัคสถาน อัสตานา อัสตานาไลต์เมโทร 1 2026 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 4 คันต่อขบวน
มาเลเซีย กัวลาลัมเปอร์ แรพิดเคแอล – สายเกอลานาจายา, สายอัมปัง, สายซรีเปอตาลิง, สายชาห์อลัม 4 1998, 1996, 2026 สายเกอลานาจายา: รถไฟฟ้ารุ่นบอมบาร์ดิเออร์อินโนเวีย ART 200 พ่วง 2[28] หรือ 4 คันต่อขบวน รถไฟฟ้ารุ่นบอมบาร์ดิเออร์อินโนเวียเมโทร 300 พ่วง 4 คันต่อขบวน[29]

สายอัมปังและซรีเปอตาลิง: รถไฟฟ้าซีอาร์อาร์ซี จูโจว แอลอาร์วี พ่วง 6 คันต่อขบวน[30][31]

สายชาห์อลัม: รถไฟฟ้าซีอาร์อาร์ซี จูโจว พ่วง 3 คันต่อขบวน ความจุ 674 คนต่อขบวน[32][33]

ฟิลิปปินส์ มะนิลา แอลอาร์ที สาย 1 1 1984 รถไฟฟ้า: แรกเริ่มรถไฟฟ้าพ่วง 2 คันต่อขบวน ก่อนจะเพิ่มเป็น 3 คันต่อขบวนใน ค.ศ. 1999[34] นอกจากนี้ยังได้สั่งซื้อรถไฟฟ้ารุ่นใหม่ พ่วง 4 คันต่อขบวน เพิ่มเติมใน ค.ศ. 1999,[34] 2006 และ 2022[35] แรกเริ่มรถไฟฟ้ารองรับผู้โดยสารได้ 18,000 คนต่อชั่วโมงต่อวัน[34] และเพิ่มเป็น 40,000 คนต่อชั่วโมงต่อวันใน ค.ศ. 2006[36] LRTA จัดให้เส้นทางนี้เป็น "ไลต์เรล"[37]
เอ็มอาร์ที สาย 3 1 1999 รถไฟฟ้า: ขบวนที่พ่วง 3 คัน จุผู้โดยสารได้ 1,182 คน และวิ่งด้วยความถี่ 3.5–4 นาทีต่อขบวน ในขณะที่ขบวนที่พ่วง 4 คัน ซึ่งจุผู้โดยสารได้ 1,576 คน เริ่มให้บริการใน ค.ศ. 2022[38] เดิมเส้นทางรองรับผู้โดยสารได้ 23,000 คนต่อชั่วโมงต่อวัน ก่อนเพิ่มเป็น 48,000 คนต่อชั่วโมงต่อวันในภายหลัง[39]
รัสเซีย มอสโก รถไฟใต้ดินมอสโก: สาย 12 – สายบูตอฟสกายา 1 2003 รถไฟฟ้า: 3 คันต่อขบวน ความยาวโดยประมาณ 85 เมตร (279 ft)
สิงคโปร์ สิงคโปร์ สิงคโปร์ เอ็มอาร์ที: สายวงกลมและสายดาวน์ทาวน์ 3 2009, 2013 สายวงกลมประกอบด้วยรถไฟฟ้ารุ่นอัลสตอม ซี830, ซี830ซี และซี851อี จัดรูปแบบ 3 คันต่อขบวน รองรับผู้โดยสารได้ 931 คน ส่วนสายดาวน์ทาวน์ประกอบด้วยรถไฟฟ้ารุ่นบอมบาร์ดิเออร์ ซี951 & ซี951เอ จัดรูปแบบ 3 คันต่อขบวน รองรับผู้โดยสารได้ 931 คนเช่นกัน
เกาหลีใต้ ปูซาน รถไฟรางเบาปูซาน–คิมแฮ 1 2011 ระบบพาหนะไร้คนขับ รถไฟฟ้า: 2 คันต่อขบวน ผู้ให้บริการเรียกระบบนี้ว่า "ไลต์เรล" ส่วน LRTA ไม่ได้กล่าวถึงระบบนี้[40]
คิมโพ สายสีทอง 1 2019 จัดรูปแบบรถไฟฟ้า 2 คันต่อขบวน (ไม่มีคนขับ)
อินช็อน รถไฟใต้ดินอินช็อน สาย 2 1 2016
โซล ยูไอ แอลอาร์ที 1 2017
สายซิลลิม 1 2022
อึยจ็องบู สายยู 1 2012
  • ระบบรถไฟฟ้าไร้คนขับ VAL จัดรูปแบบ 2 คันต่อขบวน
  • LRTA จัดให้เป็น "ไลต์เมโทร"[4] แม้มีบางแหล่งข้อมูลจัดให้เป็น "ไลต์เรล"[41]
ยงอิน สายเอเวอร์ไลน์ 1 2013 ระบบรถไฟฟ้าไร้คนขับ
สเปน บาร์เซโลนา รถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา: สาย 8 และสาย 11 2 2003 ระบบรถไฟฟ้าไร้คนขับ จัดรูปแบบ 2 คันต่อขบวน โดย LRTA จัดให้สาย 8 เป็นระบบ "ไลต์เมโทร"
มาลากา รถไฟใต้ดินมาลากา 1 2014 เส้นทางสาย 1 มีทางแยกที่พื้นดินเสมอระดับ[42] มีงานตีพิมพ์ขนส่งทางรางอย่างน้อยหนึ่งฉบับที่จัดให้เป็น "ไลต์เมโทร"[43]
ปัลมา รถไฟใต้ดินปัลมา: สาย เอ็ม1 1 2007 เส้นทางส่วนใหญ่อยู่ใต้ดิน ความถี่ประมาณ 15 นาที จัดรูปแบบรถไฟฟ้า 2 คันต่อขบวน (รองรับผู้โดยสารได้ 306 คน); มีงานตีพิมพ์ขนส่งทางรางอย่างน้อยหนึ่งฉบับที่จัดให้เป็น "ไลต์เมโทร"[44]
เซบิยา รถไฟใต้ดินเซบิยา 1 2000 รถไฟฟ้า: ความยาวสูงสุด 31.3 เมตร (103 ft) รองรับผู้โดยสารได้ 280 คนต่อขบวน ซีเอเอฟ บริษัทผู้ผลิตรถไฟฟ้า อธิบายว่าเป็น "ไลต์เมโทร"[45]
สวิตเซอร์แลนด์ โลซาน รถไฟใต้ดินโลซาน 2 1991 สายเอ็ม1 ใช้รถไฟ้าไลต์เรล ความยาวขบวนรถ 30 เมตร (98 ft) ส่วนสายเอ็ม2 ใช้รถไฟฟ้าล้อยางไร้คนขับ ความยาวขบวนรถ 30 เมตร (98 ft)[ต้องการอ้างอิง]
ไต้หวัน ไทเป รถไฟใต้ดินไทเป: สายเหวิน/สีน้ำตาล และสายวงแหวน/สีเหลือง 2 1996, 2020
  • สายสีน้ำตาล (สาย 1) – รถไฟฟ้า: แบบล้อยาง 4 คันต่อขบวน LRTA จัดให้เป็นส่วนหนึ่งของ "เมโทร"
  • สายสีเหลือง – รถไฟฟ้าไร้คนขับรุ่นอันซัลโดเบรดา 4 คันต่อขบวน LRTA จัดให้เป็นระบบ "ไลต์เมโทร"
ไถจง รถไฟใต้ดินไถจง: สายสีเขียว 1 2021 รถไฟฟ้า 2 คันต่อขบวน[46]
ไทย กรุงเทพมหานคร รถไฟฟ้ามหานคร: สายสีน้ำเงินและสายสีม่วง 2 2004, 2016 รถไฟฟ้า 3 คันต่อขบวน
ตุรกี อังการา อังการาไลต์เมโทร (สายเอ1) 1 1996 รถไฟฟ้า: 3 คันต่อขบวน ความยาวโดยประมาณ 90 เมตร (300 ft) LRTA จัดให้เป็น "ไลต์เรล" จุผู้โดยสารได้ 27,000 คนต่อชั่วโมงต่อวัน[47]
บูร์ซา บูร์ซาไร 2 2002 ใช้รถไฟฟ้าไลต์เรล คล้ายกับรถไฟใต้ดินแฟรงก์เฟิร์ต
อิสตันบูล รถไฟใต้ดินอิสตันบูล: สายเอ็ม1 (อิสตันบูลฮาฟิฟเมโทร) 1 1989 รถไฟฟ้า: 4 คันต่อขบวน โดยคำว่า "ฮาฟิฟเมโทร" มีความหมายว่า "ไลต์เมโทร" ในขณะที่ LRTA จัดให้เป็นระบบ "ไลต์เรล"
อิซมีร์ รถไฟใต้ดินอิซมีร์: สายเอ็ม1 (อิซมีร์ฮาฟิฟไรลีเมโตรซิซเตมี) 1 2000 รถไฟฟ้า: 5 คันต่อขบวน (ก่อนหน้านั้นพ่วง 3 ถึง 4 คันต่อขบวน)
อาดานา รถไฟใต้ดินอาดานา: สายเอ็ม1 1 2010 รถไฟฟ้า: 4 คันต่อขบวน
สหราชอาณาจักร กลาสโกว์ รถไฟใต้ดินกลาสโกว์ 1 1896 ความกว้างทางรถไฟฟ้า: 4 ft (1,219 mm) รถไฟฟ้า: 3 คันต่อขบวน
ลอนดอน รถไฟเบาสายดอคแลนดส์ 3 1987 ระบบพาหนะไร้คนขับ รถไฟฟ้า: 2 ถึง 3 คันต่อขบวน LRTA จัดให้เป็นระบบ "ไลต์เรล"
ไทน์และเวียร์ รถไฟใต้ดินไทน์และเวียร์ 2 1980 รถไฟฟ้า: 2 คันต่อขบวน เส้นทางมีจุดตัดถนนทั้งหมด 7 แห่ง[48][49]
สหรัฐ ดีทรอยต์ ระบบขนส่งผู้โดยสารดีทรอยต์ 1 1987 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 2 คันต่อขบวน
โฮโนลูลู สกายไลน์ 1 2023 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 4 คันต่อขบวน
ไมแอมี เมโทรมูฟเวอร์ 3 1986 รถไฟฟ้าไร้คนขับ 2 คันต่อขบวน
ฟิลาเดลเฟีย เอ็ม (ส่วนหนึ่งของเซปตาเมโทร) 1 1907 ส่วนใหญ่วิ่งระดับดิน มีทางสามบ้างเป็นบางช่วง (โดยเป็นช่วงที่อนุญาตให้รถไฟด่วนวิ่งแซงได้) APTA จัดให้เป็น "ระบบขนส่งมวลชนเร็วแบบไลต์เรล"[50][a]
เวเนซุเอลา มาราไกโบ รถไฟใต้ดินมาราไกโบ 1 2006 รถไฟฟ้า: 3 คันต่อขบวน ความยาวโดยประมาณ 58 เมตร (190 ft) (ดั้งเดิมออกแบบสำหรับรถไฟใต้ดินปราก) LRTA จัดให้เป็นระบบ "ไลต์เรล"
บาเลนเซีย รถไฟใต้ดินบาเลนเซีย 1 2007 รถไฟฟ้า: ซีเมนส์ เอสดี-460 2 คันต่อขบวน ความยาวโดยประมาณ 55 เมตร (180 ft) LRTA จัดให้เป็นระบบ "ไลต์เรล"
เวียดนาม ฮานอย รถไฟฟ้าฮานอย 2 2021 รถไฟฟ้า: 4 คันต่อขบวน
โฮจิมินห์ซิตี รถไฟฟ้านครโฮจิมินห์ 1 2024 รถไฟฟ้า: 3 คันต่อขบวน ความยาวขบวนรถ 61.3 เมตร (201 ft)

ดูเพิ่ม

[แก้]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ การจัดประเภทยังเป็นที่ถกเถียง

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Allport, Roger (1996). "Theme Paper 6: Investment in mass rapid transit" (PDF). ใน Stares, Stephen; Zhi, Liu (บ.ก.). China's Urban Transport Development Strategy: Proceedings of a Symposium in Beijing, November 8–10, 1995. Washington D.C.: The World Bank. น. 257. สืบค้นเมื่อ 31 สิงหาคม 2015.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ "Kerala opts for light metro, not monorail". Business Standard India. 2014-10-24. สืบค้นเมื่อ 2014-11-29.
  3. ↑ "BJP promises light metro in Bhopal and Indore". dnaindia.com. 2014-11-21. สืบค้นเมื่อ 2014-11-29.
  4. 1 2 "Korean city opens automatic light metro". Rail Journal.com. 2 กรกฎาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 2014-11-24.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ Michael Taplin (มีนาคม 2013). "A world of trams and urban transit – A complete listing of Light Rail, Light Railway, Tramway & Metro systems throughout the World". Light Rail Transit Association (LRTA). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2019-09-14.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "U-Bahn Wien: Technische Daten aller Typen". 21 เมษายน 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. ↑ "Metro Sofia" (PDF). Siemens Mobility. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2016-12-20.
  8. ↑ "Canada and USA are poles apart on transit funding". International Railway Journal. สืบค้นเมื่อ 5 มกราคม 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "Rolling stock". สืบค้นเมื่อ 30 กรกฎาคม 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ "佛山南海新交通有轨电车预计明年底开通试运营". gd.sina.com.cn (ภาษาจีน). สืบค้นเมื่อ 23 กรกฎาคม 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ Ltd, DVV Media International. "Guangzhou peoplemover enters service". Railway Gazette. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2019-02-12. สืบค้นเมื่อ 2019-02-11.
  12. ↑ "上海首条胶轮APM浦江线 3月31日起通车试运营". 上海地铁 (ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-03-27. สืบค้นเมื่อ 2021-09-23. 在轨道交通选型上,采用中运量 (MCS)、胶轮转向轨制式、噪音相对小、启停加减速快捷等特点的APM全自动无人驾驶系统
  13. ↑ "Alstom in Hong Kong" (PDF). กรกฎาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 21 เมษายน 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. 1 2 Leung, Natalie (31 ธันวาคม 2010). "Mitsubishi wins LRT tender". Macau Daily Times. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-10-02.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "MHI Receives Order for Macau Light Rapid Transit (MLRT) Phase 1" (ข่าวประชาสัมพันธ์). Mitsubishi Press Information. 3 มีนาคม 2011. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 16 มกราคม 2014. สืบค้นเมื่อ 2013-08-03.{{cite press release}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ Robert Schwandl (2004). "Lille". UrbanRail.net. สืบค้นเมื่อ 2016-02-22.
  17. ↑ "VAL Mini-Metro Line". Railway Technology. 2004. สืบค้นเมื่อ 2016-02-22.
  18. ↑ Robert Schwandl (2004). "Toulouse". UrbanRail.net. สืบค้นเมื่อ 2014-11-29.
  19. 1 2 "Rapid MetroRail Gurgaon opens". Railway Gazette International. 15 พฤศจิกายน 2013. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-04-26. สืบค้นเมื่อ 2014-12-28.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. 1 2 Simon Crompton-Reid (18 พฤศจิกายน 2013). "Rapid MetroRail Gurgaon launched". Total Rail. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 28 ธันวาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 2014-12-28.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. 1 2 "Gurgaon automated metro". Subways.net. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2017-09-20. สืบค้นเมื่อ 2014-12-28.
  22. ↑ Tabay, Andy (29 มีนาคม 2018). "First Jakarta light metro train rolls out". International Railway Journal (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 14 สิงหาคม 2023.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ Muthiariny, Dewi Elvia (21 พฤศจิกายน 2019). Afifa, Laila (บ.ก.). "LRT Jakarta Fare to be Valid per December 1". Tempo. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ name="ramadhan">Ramadhan, Ardito (14 เมษายน 2018). "Ini Spesifikasi Kereta LRT yang Tiba di Jakarta". KOMPAS.com (ภาษาอินโดนีเซีย). สืบค้นเมื่อ 2 พฤศจิกายน 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ "Jakarta Jabodebek light metro line opening confirmed for June 2023". International Railway Journal. 16 กันยายน 2022. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 29 พฤศจิกายน 2022. สืบค้นเมื่อ 28 ธันวาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ "FOTO | Metropolitana, il cronoprogramma ufficiale". Mobilita Catania. 9 พฤษภาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 2015-10-14.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Schwandl, Robert (2016-04-27). "Robert Schwandl's Urban Rail Blog: JAPAN - Hiroshima Streetcars & Astram". Robert Schwandl's Urban Rail Blog. สืบค้นเมื่อ 2025-03-29.
  28. ↑ Robert Schwandl (2010). "Kuala Lumpur". UrbanRail.net. สืบค้นเมื่อ 2015-08-29.
  29. ↑ "First new train for Kelana Jaya line to be operational by May — Prasarana". The Edge Malaysia. สืบค้นเมื่อ 2026-06-29.
  30. ↑ Augustin, Robin (2015-01-29). "New trains for LRT Ampang line from Oct 31 | New Straits Times". NST Online (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-06-29.
  31. ↑ "New trains for Ampang Line next year | New Straits Times". NST Online (ภาษาอังกฤษ). 2014-10-23. สืบค้นเมื่อ 2026-06-29.
  32. ↑ Ibrahim, Mohd Iskandar (2021-06-21). "Tren pertama LRT3 tiba di Malaysia". Berita Harian (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-06-29.
  33. ↑ Farid, Inas; Yazit, Putri Najihah (2026-06-29). "10,000 hop on new LRT Shah Alam line on first morning [WATCH] | New Straits Times". NST Online (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-06-29.
  34. 1 2 3 "The Line 1 Capacity Expansion Project (Phase I)". Light Rail Transit Authority. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 17, 2006. สืบค้นเมื่อ 21 เมษายน 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ Amojelar, Darwin G. (2022-02-25). "LRT-1 to deploy new trains in 2nd quarter". Manila Standard. สืบค้นเมื่อ 2022-04-21.
  36. ↑ "3rd Generation LRV Mock Up on Display". Light Rail Transit Authority. มีนาคม 9, 2006. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ เมษายน 24, 2006. สืบค้นเมื่อ 2022-04-21.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ "World List P-T". Light Rail Transit Association. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2019-09-14. สืบค้นเมื่อ 21 เมษายน 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ Recuenco, Aaron (มีนาคม 28, 2022). "MRT-3 starts month-long free ride, deploys 4-car train set". Manila Bulletin. สืบค้นเมื่อ เมษายน 21, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  39. ↑ "About Us – Background". Metro Rail Transit. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 8, 2014. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 8, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Busan Gimbae Light Rail Transit"
  41. ↑ "Uijeongbu Light Rail Transit, South Korea". Railway-technology.com. สืบค้นเมื่อ 2014-02-22.
  42. ↑ "Malaga metro problems – before work's even started". euroweeklynews.com. 27 มีนาคม 2014. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 8 สิงหาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 2014-07-30.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  43. ↑ Puente, Fernando (30 กรกฎาคม 2014). "Malaga light metro network opens". International Railway Journal. สืบค้นเมื่อ 2014-07-30.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  44. ↑ "Mallorca Rail Development, Spain". Railway-Technology.com. สืบค้นเมื่อ 2014-05-16.
  45. ↑ "Sevilla Light Metro". CAF, Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles, S.A. สืบค้นเมื่อ 2020-04-19.
  46. ↑ "台中捷運綠線電聯車測試 每列車可載運536人". Liberty Times Net (ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน). 30 สิงหาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 2018-02-18.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  47. ↑ "TEKNİK ÖZELLİKLER" [TECHNICAL SPECIFICATIONS] (ภาษาตุรกี). Ankaray LRT. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-05-25. สืบค้นเมื่อ 2014-05-24.
  48. ↑ Meechan, Simon (2018-08-16). "Why Metro level crossings in Newcastle do not have safety barriers". ChronicleLive (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-03-21.
  49. ↑ The Highway Engineer, Volume 23. Institution of Highway Engineers. 1976. น. 44. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2023.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  50. ↑ "American Public Transportation Association – A MULTIMODAL TOUR OF THE DELAWARE VALLEY" (PDF). American Public Transportation Association (APTA). มิถุนายน 1, 2013. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ พฤศจิกายน 11, 2013. สืบค้นเมื่อ 2013-11-10.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]