ไทรโบโลยี
ไทรโบโลยี (อังกฤษ: tribology) เป็นศาสตร์และวิศวกรรมที่ศึกษาเกี่ยวกับแรงเสียดทาน การหล่อลื่น และการสึกกร่อนของพื้นผิวที่มีการสัมผัสและเคลื่อนที่สัมพันธ์กัน ไทรโบโลยีเป็นสาขาวิชาที่มีลักษณะสหวิทยาการสูง เชื่อมโยงองค์ความรู้จากหลายสาขา เช่น ฟิสิกส์ เคมี วัสดุศาสตร์ คณิตศาสตร์ ชีววิทยา และวิศวกรรมศาสตร์[1] วัตถุพื้นฐานที่ใช้ศึกษาในไทรโบโลยีเรียกว่า ระบบการขัดถู (tribosystem) ซึ่งหมายถึงระบบทางกายภาพที่มีพื้นผิวสัมผัสกัน สาขาย่อยของไทรโบโลยีได้แก่ ไบโอไทรโบโลยี (biotribology) นาโนไทรโบโลยี (nanotribology) และไทรโบโลยีอวกาศ (space tribology) นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับสาขาอื่น เช่น การกัดกร่อนแบบไทรโบ (tribocorrosion) ซึ่งศึกษาการเชื่อมโยงระหว่างการกัดกร่อนและการสึกหรอ รวมถึงกลศาสตร์การสัมผัสที่ศึกษาการเปลี่ยนรูปของพื้นผิวเมื่อสัมผัสกัน มีการประมาณว่า ราว 20% ของการใช้พลังงานทั้งหมดของโลกสูญเสียไปจากผลกระทบของแรงเสียดทานและการสึกหรอในภาคการขนส่ง การผลิต การผลิตพลังงาน และการใช้พลังงานในครัวเรือน[2]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Jost, Peter (1966). "Lubrication (Tribology) - A report on the present position and industry's needs". Department of Education and Science. London, UK: H. M. Stationery Office.
- ↑ Mitchell, Luke (พฤศจิกายน 2012). Ward, Jacob (บ.ก.). "The Fiction of Nonfriction". Popular Science. No. 5. 281 (November 2012): 40.
{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)