ข้ามไปเนื้อหา

ไกจิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ไกจิง (ญี่ปุ่น: 外人; เฮปเบิร์น: Gaijin; [ɡai(d)ʑiɴ]; 'คนนอก, คนต่างด้าว')) เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกชาวต่างชาติและพลเมืองที่มิใช่ชาวญี่ปุ่นในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะชาวต่างชาติที่มีเชื้อชาติที่ไม่ใช่ญี่ปุ่นและผู้ที่มาจากชาวญี่ปุ่นพลัดถิ่นที่ไม่ใช่พลเมืองญี่ปุ่น[1] คำนี้ประกอบด้วยอักษรคันจิสองตัว คือ ไก (外?, 'ข้างนอก') และ จิง (人?, 'บุคคล') คำประสมที่คล้ายกันซึ่งใช้เรียกของต่างชาติ ได้แก่ ไกโกกุ (外国?, 'ต่างประเทศ') และ ไกชะ (外車?, 'รถต่างชาติ') แม้ว่าคำศัพท์ดังกล่าวสามารถนำไปใช้กับชาวต่างชาติที่มีสัญชาติและเชื้อชาติที่ไม่ใช่ญี่ปุ่นได้ แต่ชาวเอเชียตะวันออกที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่นบางคนอาจใช้คำศัพท์เฉพาะแทน[2][3][4][5][6][1]

บางคนรู้สึกว่าคำนี้มีความหมายเชิงลบหรือหยาบคาย[7][8][9][10][11][12] ในขณะที่อีกฝั่งยืนยันว่าคำนี้เป็นกลาง[13] ไกโกกูจิง (ญี่ปุ่น: 外国人; เฮปเบิร์น: Gaikokujin; [ɡaikokɯꜜ(d)ʑiɴ]; 'คนต่างประเทศ') เป็นคำที่เป็นกลางและเป็นทางการมากกว่าเล็กน้อย ซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในรัฐบาลและสื่อของญี่ปุ่น ไกจิงไม่ได้หมายความถึงชาวต่างชาติที่เป็นคนผิวขาวโดยเฉพาะ แต่คำว่า ฮากูจิง (白人 แปลว่า 'คนผิวขาว') ถือเป็นชาวต่างชาติประเภทนั้นได้ ส่วน โคกูจิง (黒人 แปลว่า 'คนผิวดำ') ถือเป็นคำที่เทียบเท่ากับคนผิวดำ

รากศัพท์และประวัติ

[แก้]

คำว่า ไกจิง สามารถสืบต้นตอถึงตำนานเฮเกะ งานเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 13:

外人もなき所に兵具をとゝのへ[14]
Assembling arms where there are no gaijin[note 1]

ในส่วนนี้ ไกจิง คือคนนอก[15][16] และผู้ที่อาจเป็นศัตรู[17] อ้างอิงอีกแห่งในเร็นริฮิโช (ป. 1349) โดยนิโจ โยชิโมโตะ ใช้เรียกชาวญี่ปุ่นที่เป็นคนแปลกหน้า ไม่ใช่เพื่อน[17] บทละครโน คูรามะเท็งงุ[18] มีฉากที่มีคนรับใช้คัดค้านการปรากฏตัวของพระภิกษุที่เดินทาง:

源平両家の童形たちのおのおのござ候ふに、かやうの外人は然るべからず候
A gaijin doesn't belong here, where children from the Genji and Heike families are playing.

ไกจิงในที่นี้ก็หมายถึงคนนอกหรือคนที่ไม่คุ้นเคย[19]

ชาวโปรตุเกสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่เยือนญี่ปุ่น โดยถูกเรียกขานเป็น นัมบันจิง ('อนารยชนตอนใต้')[20] และการค้ากับพวกเขาเป็นที่รู้จักในชื่อ การค้านัมบัง เมื่อนักผจญภัยชาวอังกฤษและชาวดัตช์ เช่น วิลเลียม แอดัมส์ มาถึงในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 พวกเขามักถูกเรียกเป็น โคโมจิง ('คนผมแดง')[21] ซึ่งเป็นคำร่วมเชื้อสายกับคำที่ใช้ในภาษาจีนฮกเกี้ยนสมัยใหม่

เมื่อรัฐบาลเอโดะเปิดญี่ปุ่นให้แก่ชาวต่างชาติหลังอยู่อย่างโดดเดี่ยวสองศตวรรษ ชาวตะวันตกโดยทั่วไปถูกเรียกเป็น อิจิง ('คนต่างกัน') ซึ่งเป็นรูปสั้นของ อิโกกูจิง ('คนต่างประเทศ') หรือ อิโฮจิง ('คนต่างมาตุภูมิ')[22]

คำว่า ไกโกกูจิง (外国人) ประกอบด้วยคำว่า ไกโกกุ ('ต่างประเทศ') กับ จิง ('คน') ปรากฏอ้างอิงถึงแรกสุด ประมาณ ค.ศ. 1235[23] แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่มีเหลืออยู่จนกระทั่งปรากฏขึ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1838[24] ในขณะที่คำอื่น ๆ ไม่นิยมใช้งานหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ไกโกกูจิงยังคงเป็นศัพท์ทางการสำหรับผู้มิใช่ชาวญี่ปุ่น บางคนถือว่า ไกจิง สมัยใหม่เป็นรูปย่อมาจาก ไกโกกูจิง[25]

การใช้งาน

[แก้]
ชาวต่างชาติในประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 2000 แบ่งตามพลเมือง[26]

แม้ว่าคำทุกรูปแบบจะหมายถึง 'ชาวต่างชาติ' หรือ 'คนนอก' แต่ในทางปฏิบัติ ไกจิงและไกโกกูจินมักใช้เพื่ออ้างถึงชาวต่างชาติที่มีเชื้อชาติที่ไม่ใช่เอเชียตะวันออก[1][2][3][4][5][6] ผู้อยู่อาศัยถาวรพิเศษที่มีบรรพบุรุษมาจากอาณานิคมในช่วงสงครามของญี่ปุ่น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวเกาหลี เรียกว่า ไซนิจิ (在日) ในขณะที่ชาวจีนก็ใช้คำว่า คาเกียว (華僑) เป็นการเฉพาะเช่นกัน[27][28][29]

คำนี้บางครั้งอาจใช้เรียกวาจิงที่เกิดและเติบโตในประเทศอื่น[30][31]

ผู้พูดภาษาญี่ปุ่นมักเรียกชาวต่างชาติว่า ไกจิง แม้จะอยู่ในต่างประเทศก็ตาม นอกจากนี้ ผู้มีเชื้อสายญี่ปุ่นที่เป็นชนพื้นเมืองของประเทศอื่น (โดยเฉพาะประเทศที่มีชุมชนชาวญี่ปุ่นจำนวนมาก) อาจเรียกผู้ที่ไม่ใช่เชื้อสายว่า ไกจิง ซึ่งเป็นคำตรงข้ามกับคำว่า นิกเก[31][32][33] สำหรับบางคนยังคงตีความคำนี้ด้วยน้ำเสียงเป็นกลางต่อไป[9][13][34][35] อย่างไรก็ตาม แม้ว่าผู้พูดภาษาญี่ปุ่นหลายคนอาจใช้คำนี้โดยไม่มีเจตนาเชิงลบ[7] แต่บางคนมองว่าคำนี้ดูถูกเหยียดหยาม[10][11][12] และสะท้อนถึงทัศนคติที่กีดกันผู้อื่น[7][8][25][36][34][37]

ดูเพิ่ม

[แก้]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ รูปสะกดของอักษร 外人 ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ยังคงไม่ได้ข้อสรุป โดยอาจออกเสียงเป็น โคโตบิโตะ (ことびと), อูโดกิฮิโตะ (うどきひと) หรือ ไกวจิง (ぐゎいじん) รูปสะกด ไกจิง ใช้ที่นี่เพื่อความต่อเนื่อง

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 Suzuki, David (1990). Metamorphosis: Stages in a Life. Toronto: Stoddart. น. 282-283&#91, ลิงก์เสีย&#93, . To people in Japan, all non‐Japanese—black, white or yellow— are gaijin or foreigners. While gaijin is not derogatory, I find that its use is harsh because I sense doors clanging shut on me when I'm called one. The Japanese do have a hell of a time with me because I look like them and can say in perfect Japanese, 'I'm a foreigner and I can't speak Japanese.' Their reactions are usually complete incomprehension followed by a sputtering, 'What do you mean? You're speaking Japanese.' And finally a pejorative, 'Oh, a gaijin!'
  2. 1 2 Lee, So im (2006). The cultural exclusiveness of Ethnocentrism: Japan's treatment of foreign residents. New York: iUniverse. น. 102. Foreigners are called gaijin or gaikokujin in Japanese (...). Gaijin or Gaikokujin commonly refers to racially different groups, and foreigners from Asian countries are called by words that add jin to the counrty's name, for example, Chosen ('Korean') jin for Koreans in general, including both North and South Koreans.
  3. 1 2 March, Robert M. (1992). Working for a Japanese company. Tokyo: Kodansha International. น. 41. Today, gaijin has a more truly international meaning, including blacks as well as whites
  4. 1 2 Ferguson, John (1988). The Berkeley Undergraduate Journal. Berkeley: University of Berkeley Press. น. 33. The 'gaijin,' or the foreigners who have either white, brown, or black skin, are often considered separate from the Oriental
  5. 1 2 Satoshi, Ishii (2001). "The Japanese Welcome-Nonwelcome Ambivalence Syndrome toward "Marebito/Ijin/Gaijin" Strangers: Its Implications for Intercultural Communication Research". เล่มที่ 13. Japan Review. น. 145–170. whites and blacks are socially categorized as gaijin
  6. 1 2 Onoda, Natsu (2009). God of Comics: Osamu Tezuka and the Creation of Post-World War II Manga. Mississippi: University Press of Mississippi. น. 167. There are categories such as hakujin (literally 'white people') and kokujin ('black people') within the gaijin category
  7. 1 2 3 Wetherall, William (1983). "Foreigners in Japan". Kodansha Encyclopedia of Japan. เล่มที่ 2. Tokyo: Kodansha. น. 313–4. [ลิงก์เสีย]
  8. 1 2 Buckley, Sandra (2002). "Gaijin". Encyclopedia of Contemporary Japanese Culture. Taylor and Francis. น. 161–2. ISBN 0-415-14344-6. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2016-09-23.
  9. 1 2 Itoh, Mayumi (ร้อน 1996). "Japan's abiding sakoku mentality - seclusion from other countries - Economic Myths Explained". Orbis. 40 (3). Foreign Policy Research Institute / JAI Press Inc. doi:10.1016/S0030-4387(96)90062-9. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-14. สืบค้นเมื่อ 2008-02-15.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. 1 2 De Mente, Boye Lafayette (1994). Japanese Etiquette & Ethics In Business. McGraw-Hill Professional. น. 159. ISBN 0-8442-8530-7. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2016-09-23.
  11. 1 2 Hsu, Robert (1993). The MIT Encyclopedia of the Japanese Economy. MIT Press. น. 195. ISBN 0-8442-8530-7. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2016-09-23.
  12. 1 2 Wetherall, William; de Vos, George A (1976). "Ethnic Minorities in Japan". ใน Veenhoven, Willem Adriaan; Crum Ewing, Winifred (บ.ก.). Case Studies on Human Rights and Fundamental Freedoms: A World Survey. Stichting Plurale. น. 384. ISBN 90-247-1779-5. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2016-09-23.
  13. 1 2 Koshiro, Yukiko (1999). Trans-Pacific Racisms and the U.S. Occupation of Japan. Columbia University Press. น. 114. ISBN 0-231-11348-X. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2016-09-23.
  14. ↑ 高木, 市之助; 小沢正夫; 渥美かをる; 金田一春彦 (1959). 日本古典文学大系: 平家物語 (ภาษาญี่ปุ่น). 岩波書店. น. 123. ISBN 4-00-060032-X. {{cite book}}: ISBN / Date ไม่เข้ากัน (วิธีใช้)
  15. ↑ A. Matsumura (ed.), Daijirin (大辞林), (p. 397, 9th ed., vol. 1). (1989). Tokyo: Sanseido. "がいじん【外人】②　そのことに関係のない人。第三者。「外人もなき所に兵具をととのへ／平家一」"
  16. ↑ A. Matsumura (ed.), Daijisen (大辞泉), (p. 437, 1st ed., vol. 1). (1998). Tokyo: Shogakukan. "がいじん。【外人】②　仲間以外の人。他人。「外人もなき所に兵具をととのへ」〈平家・一〉"
  17. 1 2 "外人". Kōjien (พิมพ์ครั้งที่ 5). Iwanami. 1998. ISBN 4-00-080111-2. がいじん【外人】①　仲間以外の人。疎遠の人。連理秘抄「外人など上手多からむ座にては」②　敵視すべきな人。平家一「外人もなき所に兵具をととのへ」
  18. ↑ (ในภาษาญี่ปุ่น) 鞍馬天狗 เก็บถาวร 2008-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Ohtsuki Noh Theatre.
  19. ↑ M. Yamaguchi et al. (eds.), Shinkango jiten (新漢語辞典), (p. 282, 2nd ed., vol. 1). (2000). Tokyo: Iwanami Shoten Publishing. "【外人】②　局外者。他人。「源平両家の童形たちのおのおのござ候ふに、かやうの外人は然るべからず候」"
  20. ↑ Curvelo, Alexandra (2012). "The Disruptive Presence of the Namban-jin in Early Modern Japan". Journal of the Economic and Social History of the Orient. 55 (2–3): 581–602. doi:10.1163/15685209-12341246.
  21. ↑ Curvelo, Alexandra (2001). "Nagasaki - An European artistic city in early modern Japan" (PDF). Bulletin of Portuguese - Japanese Studies. 2: 23–35.
  22. ↑ Matsui, Yoko (2018). "Japanese-Dutch Relations in the Tokugawa Period". Transactions of the Japan Academy. 72: 139–154. doi:10.2183/tja.72.Special_Issue_139. S2CID 188721665.
  23. ↑ 正法眼蔵随聞記 (1235–1238):[...]衆中ニ具眼ノ人アリテ、外國人トシテ大叢林ノ侍者タランコト、國ニ人ナキガ如シト難ズルコトアラン、尤モハヅベシ
  24. ↑ 鳩舌或問 (1838): されとこれらの事情は容易に外国人に知らせし事ならねは
  25. 1 2 Gottlieb, Nanette (2005). Language and Society in Japan. Cambridge University Press. น. 117–8. ISBN 978-0-521-53284-6. "Gaikokujin is uncontroversial and simply means a person who does not hold Japanese citizenship; it is the more common contracted version that has been the subject of irritated complaint: people may be pointed at by children and have the word gaijin either shouted or whispered though this is much less common in Japan today than it was thirty years ago. At a deeper level, though, it is the connotation of exclusion and oddity that irks, particularly when the term is combined with the adjective hen na [変な] to mean 'peculiar foreigner,' a term once often heard on Japanese television shows. The term gaijin itself is included these days by most broadcasters on their list of terms best avoided."
  26. ↑ "Results of Special Tabulation on Foreigners". [Japan Statistics Bureau]. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 25, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Lie, John. "Zainichi (Koreans in Japan): Diasporic Nationalism and Postcolonial Identity" (PDF). ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-23. สืบค้นเมื่อ 2020-07-31.
  28. ↑ Moritz, Charlie (2018-01-11). "Is The Word Gaijin Actually Racist? | Live Work Play Japan" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-14. สืบค้นเมื่อ 2020-07-31.
  29. ↑ "Yakuza 3 reviewed by Yakuza". Boing Boing (ภาษาอังกฤษ). 2010-08-10. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-13. สืบค้นเมื่อ 2020-07-31.
  30. ↑ Koshiro, Yukiko (1999). Trans-Pacific Racisms and the U.S. Occupation of Japan. Columbia University Press. น. 254. ISBN 0-231-11348-X.
  31. 1 2 Tsuda, Takeyuki (2003). Strangers in the Ethnic Homeland: Japanese Brazilian Return. Columbia University Press. ISBN 0-231-12838-X.
  32. ↑ Lie, John (2000). "The Discourse of Japaneseness". ใน Douglass, Mike; Roberts, Glenda Susan (บ.ก.). Japan and Global Migration: Foreign Workers and the Advent of a Multicultural Society. Routledge. น. 75. ISBN 0-415-19110-6. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2016-09-23.
  33. ↑ Suzuki, Jiro; Sakamoto, Mickey (1976). "Discrimination against foreigners of Japanese descent in Japan". ใน Veenhoven, Willem Adriaan; Crum Ewing, Winifred (บ.ก.). Case Studies on Human Rights and Fundamental Freedoms: A World Survey. Stichting Plurale. น. 274. ISBN 90-247-1779-5. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2016-09-23.
  34. 1 2 Thomas Dillon, "Born and raised a 'gaijin' เก็บถาวร 2008-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Japan Times, December 24, 2005
  35. ↑ Wada, Minoru (20 มิถุนายน 1994). "Education behind the scenes". The Daily Yomiuri: 9.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ Lie, John (1999). Multiethnic Japan. Harvard University Press. น. 20. ISBN 0-674-01358-1. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2016-09-23.
  37. ↑ Sugihara, Kaoru; Allan, John Anthony (1993). Japan in the Contemporary Middle East. Routledge. น. 150. ISBN 0-415-07521-1. Gaijin Xenophobia.
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ไกจิง&oldid=13309784"