ใบกำกับภาษีเต็มรูป

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ใบกำกับภาษีเต็มรูป คือ เอกสารหลักฐานสำคัญ ซึ่งผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มโดยทั่วไป มีหน้าที่ต้องออกให้แก่ผู้ซื้อสินค้าหรือบริการ ซึ่งใบกำกับภาษีเต็มรูปจะต้องมีรายการอย่างน้อยดังต่อไปนี้ (มาตรา 86/4)

  1. คำว่า "ใบกำกับภาษี"
  2. เลขประจำตัวผู้เสียภาษีอากรของผู้ขายสินค้าหรือให้บริการ
  3. ชื่อ ที่อยู่ ของผู้ขายสินค้าหรือให้บริการ
  4. ชื่อ ที่อยู่ ของผู้ซื้อสินค้าหรือรับบริการ
  5. หมายเลขลำดับของใบกำกับภาษีและหมายเลขลำดับของเล่ม (ถ้ามี)
  6. วัน เดือน ปี ที่ออกใบกำกับภาษี
  7. ชื่อ ชนิด ประเภท ปริมาณและมูลค่าของสินค้าหรือของบริการ
  8. จำนวนภาษีมูลค่าเพิ่มที่คำนวณจากมูลค่าของสินค้าหรือของบริการ โดยให้แยกออกจากมูลค่าของสินค้าหรือของบริการให้ชัดแจ้ง

โดยปกติแล้วผู้ซื้อสินค้าทั่วไปไม่มีความจำเป็นจะต้องใช้ใบกำกับภาษีเต็มรูปแบบเว้นแต่

  1. เพื่อเป็นหลักฐานในการเบิกค่าสินค้าหรือบริการนั้นกับหน่วยงานต้นสังกัด
  2. เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันการซื้อขายสินค้าและความเป็นเจ้าของสินค้า กรณีสินค้ามีมูลค่าสูงหรือมีบริการหลังการขาย เช่น คอมพิวเตอร์
  3. กรณีซื้อสินค้าและบริการเพื่อการค้า อาจนำหลักฐานนี้ไปใช้ในการขอรับภาษีมูลค่าเพิ่มคืน หากเข้าตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]