โอเอโยะ
 |
於江与 โอเอโยะ | |
|---|---|
 ภาพวาดโอเอโยะ | |
| เกิด | โอโงะ (小督) ค.ศ. 1573 |
| เสียชีวิต | 26 ตุลาคม ค.ศ. 1626 (52–53 ปี) ปราสาทเอโดะ แคว้นมูซาชิ ประเทศญี่ปุ่น |
| คู่สมรส | ซาจิ คาซูนาริ โทโยโตมิ ฮิเดกัตสึ โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ |
| บุพการี |
|
| ครอบครัว |  ตระกูลอาซาอิ ตระกูลโทโยโตมิ ตระกูลโทกูงาวะ |
| เกียรติยศ | โชอิจิอิ (従一位, 1626) |
โอเอโยะ (ญี่ปุ่น: 於江与; โรมาจิ: Oeyo), โก (ญี่ปุ่น: 江; โรมาจิ: Gō), โอโง (ญี่ปุ่น: 小督; โรมาจิ: Ogō) หรือ ซาโตโกะ (ญี่ปุ่น: 達子; โรมาจิ: Satoko; ค.ศ. 1573 – 15 กันยายน ค.ศ. 1626) เป็นขุนนางหญิงในยุคอาซูจิ–โมโมยามะถึงยุคเอโดะตอนต้นของญี่ปุ่น[1][2] เธอเป็นธิดาในโออิจิกับน้องสาวของโยโดะ โดโนะและโอฮัตสึ เมื่อเธอไต่เต้าสู่สถานะการเมืองสูงกว่าในสมัยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เธอครองตำแหน่ง "โอมิไดโดโกโระ"[3] หลังการล่มสลายของห้าผู้อาวุโสใหญ่ โอเอโยะและบรรดาพี่สาวเป็นบุคคลสำคัญในการรักษาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างสองตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคนั้น คือ โทโยโตมิและโทกูงาวะ เนื่องจากเธอได้มีส่วนสนับสนุนทางการเมืองอย่างยิ่งใหญ่ในช่วงต้นยุคเอโดะ เธอจึงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งขุนนางชั้นผู้น้อยในราชสำนักหลังเสียชีวิต ซึ่งถือเป็นเกียรติยศสูงสุดอันดับสองที่จักรพรรดิญี่ปุ่นสามารถพระราชทานได้
โอเอโยะสมรสสามครั้ง ครั้งแรกสมรสกับซาจิ คาซูนาริ ลูกพี่ลูกน้อง จากนั้นสมรสกับโทโยโตมิ ฮิเดกัตสึ หลานชายของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ เธอมีธิดากับฮิเดกัตสึนามว่าโทกูงาวะ ซาดาโกะ ผู้ภายหลังสมรสกับคูโจ ยูกิอิเอะ โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ สามีคนที่สามและคนสุดท้ายของเธอ กลายเป็นโชกุนโทกูงาวะคนที่สอง[1] เธอยังเป็นมารดาของอิเอมิตสึ ผู้สืบทอดตำแหน่งโชกุนคนที่สามอีกด้วย[3] โดยให้กำเนิดเซ็นฮิเมะ, ทามาฮิเมะ, คัตสึฮิเมะ, ฮัตสึฮิเมะ, ทาเกจิโยะ (อิเอมิตสึ) และทาดานางะ[4]
สมุดบันทึกที่ยังหลงเหลืออยู่จากบรรดาพ่อค้าสินค้าฟุ่มเฟือยช่วยให้เข้าใจถึงรูปแบบของการอุปถัมภ์และรสนิยมในหมู่ผู้หญิงชนชั้นสูงที่มีสิทธิพิเศษ เช่น โอเอโยะและบรรดาพี่สาวของเธอ[5]
พงศาวลี
[แก้]โอเอโยะ มีอีกนามว่าโอโง เป็นธิดาคนที่สามและคนสุดท้องของไดเมียว อาซาอิ นางามาซะแห่งยุคเซ็งโงกุ โออิจิ มารดาของเธอ เป็นน้องสาวของโอดะ โนบูนางะ[6] โทโยโตมิ ฮิเดโยชิกลายเป็นบิดาบุญธรรมและผู้พิทักษ์โอเอโยะในช่วงก่อนที่เธอจะสมรส[7]
พี่สาวคนโตของโอเอโยะมีบรรดาศักดิ์เป็นโยโดะ โดโนะ ชื่อเกิด ชาจะ (Cha-Cha) เป็นสนมเอกของฮิเดโยชิผู้ให้กำเนิดทายาทนาม โทโยโตมิ ฮิเดโยริ[6]
โอฮัตสึ พี่สาวคนกลางของโอเอโยะ เป็นภรรยาของเคียวโงกุ ทากัตสึงุ และมารดาของเคียวโงกุ ทาดาตากะ[6]
ครอบครัว
[แก้]- บิดา: อาซาอิ นางามาซะ (1545-1573)
- มารดา: โออิจิ (1547-1583)
- บิดาเขย: ชิบาตะ คัตสึอิเอะ (1522-1583)
- บิดาบุญธรรม: โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ (1537-1598)
- สามี:
- ซาจิ คาซูนาริ (สมรส ค.ศ. 1583 หย่า ค.ศ. 1584)
- โทโยโตมิ ฮิเดกัตสึ (สมรส ค.ศ. 1591–1592)
- โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ (สมรส ค.ศ. 1595)
- บุตร:
จากฮิเดกัตสึ
[แก้]- โทโยโตมิ ซาดาโกะ (1592–1658) รับเลี้ยงโดยโทโยโตมิ ฮิเดโยชิและโยโดะ โดโนะ ภายหลังสมรสกับคูโจ ยูกิอิเอะ และภายหลังรับเลี้ยงโดยโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ
จากฮิเดตาดะ
[แก้]- เซ็นฮิเมะ (1597-1666)
- ทามาฮิเมะ (1599-1622)
- คัตสึฮิเมะ
- ฮัตสึฮิเมะ
- โทกูงาวะ อิเอมิตสึ (1604-1651)
- โทกูงาวะ ทาดานางะ (1606-1634)
- โทกูงาวะ มาซาโกะ (1607-1678)
ที่ฝังศพ
[แก้]หลังฮิเดตาดะสละตำแหน่งให้แก่บุตรชายคนโตใน ค.ศ. 1623 โอเอโยะใช้ชื่อทางธรรมว่า ซูเง็นอิง (ญี่ปุ่น: 崇源院; โรมาจิ: Sūgen'in) หรือ โซเงนิง สุสานของเธอพบได้ที่โซโจจิในย่านชิบะของโตเกียว[8]
ละครไทงะ
[แก้]ละครไทงะ โก: ฮิเมตาจิ โนะ เซ็งโงกุ ของ NHK ใน ค.ศ. 2011 อิงจากชีวิตของโอเอโยะ ผู้รับบทโดยนักแสดงหญิง จูริ อูเอโนะ[9][10]
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 Lillehoj, Elizabeth (2017-01-01), "5 The Artistic Legacy of Yōgen'in, A Mortuary Temple Sponsored by Women in Early Modern Kyoto", Gender, Continuity, and the Shaping of Modernity in the Arts of East Asia, 16th–20th Centuries (ภาษาอังกฤษ), Brill, pp. 145–190, ISBN 978-90-04-34895-0, สืบค้นเมื่อ 2024-08-19
- ↑ Rath, Eric C. (2004-12-08), "Bloodlines", The Ethos of Noh (ภาษาอังกฤษ), Harvard University Asia Center, pp. 115–P8, ISBN 978-1-68417-396-9, สืบค้นเมื่อ 2024-08-19
- 1 2 Sekiguchi, Sumiko; Burtscher, Michael (2008). "Gender in the Meiji Renovation: Confucian 'Lessons for Women' and the Making of Modern Japan". Social Science Japan Journal. 11 (2): 201–221. doi:10.1093/ssjj/jyn057. ISSN 1369-1465. JSTOR 40649637.
- ↑ Seigle, Cecilia Segawa (2017-01-01), "Tokugawa Tsunayoshi and the Formation of Edo Castle Rituals of Giving", Mediated by Gifts (ภาษาอังกฤษ), Brill, pp. 116–165, ISBN 978-90-04-33611-7, สืบค้นเมื่อ 2024-08-19
- ↑ Hickman, Money L. et al. (2002). Japan's Golden Age: Momoyama, p. 283.
- 1 2 3 "The silk coloured portrait of wife of Takatsugu Kyogoku," เก็บถาวร 2011-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Digital Cultural Properties of Wakasa Obama; Oichinokata เก็บถาวร 2012-09-08 ที่ archive.today, Gifu prefecture website.
- ↑ Wilson, Richard L. (1985). Ogata Kenzan (1663–1743), p. 40.
- ↑ Tanabe Yasushi. "On the Sogenin's Mansoleum at Zojoji Temple" (崇源院靈牌所造營考). Transactions of the Institute of Japanese Architects (建築学会論文集). No. 19360331, pp.317-323.
- ↑ 大河ドラマ 第50作 江（ごう） 姫たちの戦国 เก็บถาวร 2009-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน; "Atsuhime"-Autorin für NHKs 2011er Taiga-Drama gewählt (citing Tokyograph), เก็บถาวร 2011-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
- ↑ J-Dorama.
บรรณานุกรม
[แก้]- Hickman, Money L., John T. Carpenter and Bruce A. Coats. (2002). Japan's Golden Age: Momoyama. New Haven: Yale University Press. ISBN 978-0-300-09407-7; OCLC 34564921
- Wilson, Richard L. (1985). Ogata Kenzan (1663–1743) (PhD thesis/dissertation). Lawrence, Kansas: University of Kansas. OCLC 19111312
